Anky’s kraamkamer. 

In deze blog vertel ik veel over mijn activiteiten. Hier wat over de activiteiten van m’n ega want dat verdient ze zeker. Deze aflevering gaat over de tweede passie van Ank. De tweede want ze heeft er vijf, achtereenvolgens de kinderen, de kat, schilderen, de tuin en ondergetekende. Over de volgorde hebben we nog wel eens een discussie. Met name als ik om half zes ons dagelijkse wijntje wil gaan drinken en ik haar niet uit de (moes)tuin gesleurd krijg en als dat eindelijk gelukt is ook nog eerst de kat moet worden verzorgd. 

Maar hier dus wat over de tuin, we hebben een erg mooie tuin en een moestuin in aanbouw. 

De tuin, de ‘olifantspoot’ is de voet van oze palmboom.

De moestuin in aanbouw.


Hoe krijgt ze dat allemaal voor elkaar? Nu aan een kant met de hulp van veel Palmeros die op een dag ineens zien dat hun planten gesnoeid zijn en aan de andere kant m.b.v. zaad. Al die stekjes en dat zaad komen terecht in wat ze noemt haar kraamkamer. Uren kan ze daar doorbrengen. 


Modern times. 

Vrijdagavond weer een fantastische avond gehad in de Brasa. Vijf gangen. Tonijn, konijn, kip, Thaise soep en als toetje een chocolade flan alles inclusief wijn voor €15 pp. Het was een super gezellige avond en de Brasa was stampvol. We waren behoorlijk laat thuis en hebben zaterdag voor ons doen behoorlijk uitgeslapen. 

Tijdens het ontbijt Skypte Sonja en we hebben gezellig, samen met haar, ontbeten en gekletst. Tijdens de koffie herhaalde zich dit maar nu met Taína. Geweldig deze ‘modern times’, wel anders dan toen we 35 jaar geleden in Santo Domingo (Er is er hier ook een maar dit was in de Dominikaanse republiek) woonden. 

S’middags ben ik weer begonnen het gras in de boomgaard te maaien. Dat liep al vlug spaak omdat voor de tweede maal in een jaar tijd de automatisch kop (€25) van de bosmaaier kapot was. Bij zo’n automatische kop worden de nylon snijdraden automatisch vernieuwd als je er mee op de grond tikt. Nu maar een simpele kop (€12) gekocht. Daar moet je wel telkens  de snijdraden handmatig vernieuwen als ze op zijn. Nu maar hopen dat deze kop beter bestand is tegen alle stenen die tussen het gras liggen. 

De nieuw aluminium en de oude plastic kop van de bosmaaier.

Vanochtend zijn we, door de baranco, naar de mercadillo gelopen voor groenten, kaas en eieren. Onderweg, zo maar langs de kant, kwamen we deze prachtige papaver tegen. 

Ons huis eens anders gezien. 

Ik liep door de boomgaard en zag ons huis ineens van een andere hoek. De glazen terrasafscheiding zie je niet goed inmiddels heb ik er roofvogel silhouetten op geplakt, de hevig verliefde merels die als raketten door de boomgaard vliegen zagen ze n.l. ook niet.  

 
Ook in de tuin doet het voorjaar z’n werk. De onderstaande bolcactussen (diameter ca. 10 cm) staan in bloei. De bloemen zijn echter enorm. Gisteren ook al gemeld maar ze zijn zo mooi maar hier nog een foto.  

 

Te groot en te klein. 

Te groot?

We hebben in de tuin een cactus die in bloei staat. Tot zo ver niets bijzonders wel als je naar het formaat van de bloem kijkt. Het is echt een cactus met grootheidswaanzin.  

   
Te klein?

Na vier maanden wachten is eindelijk ons douchescherm binnen gekomen. De hele middag bezig geweest het te monteren en wat blijkt …… De deuren zijn te smal.  

 Ziet er best goed uit echter.  

 Hij gaat niet dicht. 

Kunstmest via een vacuüm systeem. 

Het prijsverschil tussen een A en B kwaliteit avokado is enorm. Voor een B kwaliteit krijg je maar een derde van die voor een A kwaliteit. Slechts 40% van mijn verkochte avokado’s hadden de A kwaliteit. Het verschil tussen een A en een B waardering is de grootte. Ik wist dat het niet al te goed zou zijn want begin vorig jaar hebben de bomen te weinig water en voeding gehad. Goede voeding van de bomen is dus enorm belangrijk. 

Na eerder de organische (Geitenstront) mest te hebben gegeven ben ik gisteren dus begonnen met het toevoegen van kunstmest aan het water van het beregeningssysteem. Nadat ik vorige week samen met Frans de hut voor het vacuumsysteem heb gemaakt heb ik nu de benodigde kunstmest gekocht aan de hand van het bemestingsplan dat Cocampa voor me heeft gemaakt. Nu dat toevoegen viel nog mooi niet mee. De in water oplosbare kunstmest heeft meer water nodig dan gedacht en het toevoeren van de opgeloste kunstmest gaat langzamer dan gedacht. Nog maar eens goed in de documentatie van dat vacuumsysteem duiken. 

Opmerkelijk was wel dat een van de meststoffen wordt gemaakt door een explosieven fabriek, nu maar hopen dat mijn avokado’s ook explosief gaan groeien. 

m’n werkkamer.

Drie maal is scheepsrecht. 

Het is gelukt, we zijn resident! We hebben onze officiële verblijfsvergunning.  

 
Even sloeg de schrik om ons hart want Juan, van de vreemdelingenpolitie, begon met te zeggen dat de vertaling van de screenprint van onze rekening (door Google Translata) niet duidelijk was. Ons probleem is dat ik nog niet gepensioneerd ben en dus, in Spaans of Engels, moeten aantonen dat we regelmatige inkomsten hebben. Die hebben we, maar onze geldbeheerder, BLG wonen/SNS,  is totaal niet geïnteresseerd in onze problemen en weigert elke vorm van medewerking, tja je bent maar klant hè en banken zijn zelf koning. Gelukkig accepteerde Juan wel onze verklaring. 

Rondje huis. 

Vanochtend een rondje, met Frans en Lilian, rondom ons huis gelopen. Hier de fotografische impressie.  

   
  
 

Het oudste stenen huis in Puntagorda, zo’n 300 jaar oud en gelijk gebouwd met de oude kerk San Mauro die wat verderop staat. Het staat nu leeg nadat de laatste bewoners zijn overleden.

 

Het huis heeft een ontzettend sfeervolle binnen plaats.

 
  
  
 

De laatste stappen in Puntagorda, als ik dit schrijf zijn Lilian en Frans net opgestegen.