Lang zal ze leven in vijf talen.

Gisteren is m’n bezige bijtje 65 jaar geworden. Dat hebben we gevierd samen met een twintig tal vrienden met een gezellige middag, afgesloten met een BBQ. Dat laatste had in de dagen er vooraf heel wat voeten in de aarde. De vrees dat het het niet op tijd klaar zou zijn, dat het niet genoeg zou zijn en of het wel lekker was bleek, wat mijn oudste dochter en ik haar al drie dagen aan het verstand probeerden te peuteren, totaal ongegrond.

Het BBQ’en voor zo’n grote groep valt mooi niet mee, zeker niet omdat het ook nog eens 28° en windstil was.

Dat het warm was bleek wel toen de aansteker die op de plaat onder de BBQ lag met een klap explodeerde. Gelukkig kwam iedereen met de schrik vrij.

Het nagerecht was een door Hazel gebakken taart en een door Ank gefabriceerde sinaasappel crème.

Na het uitblazen van de traditionele kaars werd in vijf talen ‘Lang zal ze leven’ gezongen.

De versies in Nederlands, Spaans, Engels en Duits werden door iedereen uit volle borst meegezongen, de door Janis ten beste gegeven Letse versie werd een redelijk eenstemmig lied. Het klonk trouwens ook meer als marsmuziek maar de bedoeling was goed.

Nog even een correctie. De in de blog van een paar dagen geleden vierde nachtbloeier was geen typische nachtbloeier de bloemen gingen alleen maar s’avonds open. Het was een wasbloem, dank je Coby, en hij bloeit nog steeds.

Wat sfeer beelden.

Nog een nachtbloeier.

Zegt Ank vanmiddag, moet je kijken wat een leuke bloemetjes maar ze gaan niet open.

Sta ik daarnet af te wassen en zie ik door het keukenraam dat ze nu om acht uur s’avonds wel open en nog aan het open gaan zijn.

Dat is dus de vierde nachtbloeier die we hebben.

Gisteren de laatste nokpannen van Casa Demetria gevoegd. Ik moet zeggen dat ik redelijk tevreden met het resultaat.

Nu wachten op de huurders. Casa Demetria is inmiddels ook te vinden op TripAdvisor en Booking.com.

Ik moet zeggen we hebben in 3,5 jaar toch behoorlijk wat bereikt.

Niet helemaal het zelfde standpunt. Maar de palm en de amandelboom daar net links van zijn nog wel terug te vinden. Tussen die twee staat nu ons huis.

En zo zag Casa Demetria er uit.

De IFF is er niets bij.

Vandaag hard gewerkt aan de afwerking van de nokpannen. De ruimtes onder die pannen moesten nog worden opgevuld met witte cement.

Nu zie je het purschuim dat er onder zit en dat door de zon helemaal bruin is geworden. Was wel een warm werkje ik verbrandde mijn billen aan die hete dakpannen.

Buiten de slangencactus die s’nachts bloeit hebben we nog een nacht bloeier. Overdag zijn de bloemetjes dicht en s’nachts gaan ze open en …. ze geuren als een oordeel. De IFF (Chemische smaak en geurstoffen fabriek) is er niets bij. Tijden het maken van de foto’s werd ik gewoon niet goed van die sterke parfumachtige geur. Wel heel apart.

Dit gaat me een stapje te ver.

De zonneboiler van Casa Demetria is uitgerust met een verwarmingselement. Dat is nodig want ook hier hebben we s’winters wel eens dagen met weinig tot geen zon en dan wordt het water dus ook niet meer opgewarmd.

Om nu de temperatuur in de gaten te kunnen houden en indien nodig op te warmen heb ik bij AliExpress voor weinig geld een mooi temperatuurregelaartje gekocht. Vandaag wilde ik dat installeren. Nu zijn die dingen niet plug and play dus, RTFM (Read The Fucking Manuel). Nu dat viel tegen.

Nu kan ik die dingen lezen in Nederlands, Engels,Spaans en Duits. Dit gaat me echter een stapje te ver.

31,9°C en heel boos!

Hij is binnen, de eerste dag met een temperatuur boven de 30°C. Ik moet wel zeggen dat ik niet goed weet wat normaal is. De mensen klagen hier nog meer over het weer dan in Nederland, het zou veeeel te koud zijn, maar feit is wel zo dat we vorig jaar nu al 10 dagen boven de 30° hadden. Nu moet je niet denken dat we het koud hebben. Hieronder de grafiek die de weekgemiddelden van dit jaar vergelijkt met ‘normaal’.

De maximale weekgemiddelden liggen iets boven ‘normaal’ en de minimale iets er onder.

Maar als je naar het aantal dagen boven de dertig graden kijkt ziet het er wel anders uit.

Wat je ook kunt concluderen is dat we waarschijnlijk onze borstjes nog wel nat mogen maken de komende weken. Het is nu echt wel zomer.

En boos, boos? Ja! Ik heb voor Anky een nieuwe iPhone gekocht en die thuis bij het uit de doos halen direct laten vallen. Gevolg:

Het beschermfolie van het scherm is er nog niet eens af. Terug naar de winkel om hem te laten repareren want zo kan en wil ik hem niet geven.

Resultaat, Apple repareert niet op de Canarische eilanden. Ik kan een via Apple refurbised iPhone krijgen met inlevering van deze voor, houdt je vast, €350 met twee maanden garantie of Worten,de verkoper, laat hem voor €60 voorzien van een vervang scherm en dan is hij niet waterdicht meer en heb ik geen Apple garantie meer.

Dus ben ik boos héél boos. Ik gebruik al jaren Apple apparatuur en heb hun service nog nooit nodig gehad maar als je die een keer nodig hebt kan je dus barsten. Ongelofelijk voorstellen een spik splinter nieuwe nog nooit gebruikte iPhone inruilen voor een opgeknapte tweedehandse en dan ook nog €350 moeten betalen. Hier heb ik maar een woord voor schoften!

42 jaar.

Zo lang zijn we getrouwd vandaag. Heel slinks had Ank me eer gisteren gevraagd:”Waar wil je gaan eten donderdag?”. Zo wilde ze zeker stellen dat ik het niet zou vergeten. Nu het werd La Mata waar we lekker buiten onder de bomen hebben gegeten. Als appetizer kregen we een heerlijk toostje geserveerd op een stukje leisteen met daarop de volgende spreuk:

Vertaald: Een kalme zee heeft nog nooit een ervaren zeeman opgeleverd. Hoe toepasselijk. Op de volgende 42 jaar. PS de wijn was een zalige: El Nispero.