Geef Rik een drone en hij verdwijnt gewoon.

Gisteren zijn we met de kinders (dat is Zeeuws!) naar de Cumbrecita geweest.

Deze wandeling hadden we bij hun vorige bezoek door omstandigheden niet kunnen doen. Je moet dit prachtige gebied echter wel hebben bezocht. Bovendien wilde Rik zijn nieuwe speeltje er uitproberen.

Een leuk speeltje dat op een gegeven moment met een knal tegen een boom vloog waarna een iets of wat gewaagde reddingspoging noodzakelijk was. De dames waren daardoor zo van slag dat ze vergaten een foto te maken.

Maar we kwamen om door dit prachtige gebied te wandelen.

En mooi is het er met de meest vreemde bomen.

Mooie en erg tamme vogeltjes.

En de meest schitterende uitzichten.

Om even een idee te geven voor de mensen die dit gebied niet kennen. We staan in de caldera (krater) van de vulkaan de Taburiente en op de achtergrond, ca. 8 km verder, zie de kraterrand aan de andere kant.

Vandaag wordt weer een mooie dag.

Maar volgens dat zelfde nieuws hangen er toch wat donkere wolkjes boven de Canarische eilanden.

“De Marokkanen verdedigen hun recht om hun maritime grenzen af te bakenen met binnen de nieuwe grenzen de Canarische eilanden”.

Dank aan Putin, Trump Erdogan en de rest die het nodig vinden om maar te doen waar ze zin in hebben. Het lijkt wel of de ontwikkeling die de mensheid doormaakt nu over zijn hoogtepunt heen is en weer weer aan het afglijden zijn.

Helicopters

Gisterenmiddag stond in het teken van het kerstdiner en helicopters.

Eerst moesten we er een zoeken. Dayo had een op afstand bestuurbare helicopter als kerstcadeau gekregen. Hij stond daar mee te oefenen toen Rik zei dat hij het veel te voorzichtig deed en hem voor deed hoe het volgens hem moest. Nu, je heb nog nooit zo snel een helicopter zien verdwijnen. Anderhalf uur gezocht en niet gevonden.

Even later verscheen er een echte op het toneel. Dit was echter nogal serieus hij kwam aanvliegen met een ‘Bambi’ die hij vulde in het basin.

Een oefening tijdens de kerst??? Niet waarschijnlijk en dat klopte ook, deze foto van de brand bij Garafía stond vanochtend in El Apuron.

Gelukkig kon het snel worden geblust. Het zal niet goedkoop zijn die helikopters maar ze zijn er niet voor niets.

De zonnepanelen zijn binnen.

Slechts één dag later dan toegezegd. Maar ach, één maal mañana moet kunnen.

Probleem is wel dat een van de panelen beschadigd is. Die eikels hadden acht accu’s van 25kg per stuk boven op de panelen gezet.

En als je dan een pallet van 1 bij 2m met een heftruck met een te korte vork probeert op te tillen dan slof je nog dat er maar een paneel stuk is.

Het veiligheidsglas is helemaal gebarsten zoals een autoruit dat doet.

Maar de chauffeur reageerde heel alert klom in zijn telefoon en als alles goed is wordt een nieuwe morgen, ja ik weet het ‘mañana’, al gestuurd.

Het was een druk weekje.

Zo ik zit. Vier maal naar het ziekenhuis in Santa Cruz (d.i. 8x 65km en 8x 1,5 uur) gereden deze week en een maal naar Los Llanos, maar morgen hoeft het niet. Onze vriendin blijkt waarschijnlijk een darmontsteking te hebben helemaal zeker is het nog niet duimen maar. Ze heeft nog steeds veel pijn en voelt zich belabberd. In het ziekenhuis hebben ze wel humor, dit is de kerstboom in de radiografie.

Morgen komen de zonnepanelen en de rest. De accuruimte is klaar, te herinnering. Dit was het plan.

En dit is het resultaat van mijn plan.

Spannend. Net als wij is ook de zon onderweg naar morgen.

KNIL militair! Oorlogsmisdadiger? Ik ben plaatsvervangend kwaad.

Dit heeft niets met La Palma te maken maar moet ik even kwijt. Mijn vader was zo’n KNIL militair waar het de laatste tijd weer regelmatig over gaat in de pers.

Hij is geboren op 1 januari 1917 op Feyenoord in Rotterdam. In de crisisjaren had hij een fietsenstalling en repareerde fietsen. Omdat daar in die tijd geen droog brood mee was te verdienen tekende hij bij het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, de KNIL. Begin 1942 werd Nederlands Indië door de Japanners bezet en werd mijn vader krijgsgevangen genomen.

Na de oorlog, begin 1948, was hij in Nederland waar hij met zijn oude buurmeisje trouwde. Dit waren mijn vader en moeder op hun trouwdag 19 mei 1948.

Ook mijn vader heeft over die tijd weinig verteld. De weinige dingen die ik wel weet zijn opmerkelijk. Tijdens de korte oorlog tegen de Japanners heeft hij zes jachtvliegtuigen (Zero’s) neergehaald waarvoor hij ook onderscheiden is. Ook heeft hij toen naar ik gelezen heb in een boekje ‘Het onvoltooid verleden’ dat zijn Indische vriend over die tijd geschreven heeft voordat de Japanners kwamen alle vrachtwagens van hun compagnie in een ravijn gereden. In die tijd in de kampen heeft hij als slaaf o.a. gewerkt aan de bridge over de rivier Kwai en naar hij achteraf hoorde mensenvlees gegeten. Die krijgsgevangenschap heeft hij maar net overleefd, bij de bevrijding woog hij nog ongeveer 42 kg.

Na de bevrijding werden de Amerikanen, Engelsen en andere nationaliteiten gerepatrieerd maar bleven alleen de Nederlanders nog lang in de kampen achter. Toen ze er uiteindelijk uit mochten kregen ze weer een uniform aan en konden voor koningin en vaderland weer een oorlog gaan voeren. Nu tegen de Indonesiërs die door de Japanners waren getraind om voor hun onafhankelijkheid te gaan strijden.

Tegen ons, mij en mijn broer, heeft hij nooit over die periode verteld. Een periode waarvoor hij overigens nooit zijn soldij heeft ontvangen. Wel was hij altijd erg overstuur als er politici die oorlog veroordeelden en het over oorlogsmisdaden hadden. Hij had dan geen goed woord over voor die broekjes die geen idee hadden waar ze het over hadden, alleen maar konden veroordelen en die voor hun eigen verantwoordelijkheid in die oorlog geen oog hadden.

Beste pa, als ik in die foto naar je ogen kijk vraag ik me af wat er al die jaren in je hoofd is omgegaan. Nog vaak zie ik dat kleine Indische mannetje, je oude strijdmakker die dat boekje heeft geschreven, tijdens je crematie onder de tonen van ‘Old solders never die’ naar je kist lopen en salueren. Beste papa, ik ben trots op je en op alles wat je voor ons hebt gedaan ik zou je nog graag eens een knuffel geven en als ik nu die politici weer hoor dan ben ik plaatsvervangend kwaad.

Even delen.

Ik heb het erg druk gehad afgelopen dagen. Een wissel dag voor Casa Demetria en ook is er een vriendin plotseling opgenomen in het ziekenhuis in Santa Cruz. Omdat haar man niet kan rijden ben ik de afgelopen twee dagen op en neer geweest naar Santa Cruz.

Wat ik even wilde delen was de zonsopgang en de maanondergang vanochtend.

Mooi hè.

Een ander dingetje is het vasten. Dat gaat erg goed alleen het lange wachten maandag in de koude wachtruimte van de emergencia viel niet mee. Als je wat te doen hebt gaat het erg goed maar vijf uur wachten in zo’n koude ruimte valt niet mee als je niet gegeten hebt. Maar met mijn gewicht gaat het uitstekend.

Er is maar één probleem met dat vasten. Alle broeken vallen van m’n kont.

Niks geen Sinterklaas gevoel.

Vicky zegt dat het gaat regenen Zou er nu eindelijk wat meer vallen?

In ieder geval zie ik niet vaak die donkere wolkjes.

Vandaag moesten we naar Los Llanos omdat er bij Ank een kroon moest worden vervangen. En daar niks Sinterklaas maar kerst. Toch een apart gevoel om in een t-shirt bij een heerlijk temperatuurtje zo door de stad te lopen. Onder de doorgang naast het stadhuis hadden ze een kompleet klein stadje gebouwd.

De huisjes zijn ongeveer 40 cm hoog.

Om half vijf kwam Antonio weer en heeft de deur van de accuruimte geplaatst en moest stoppen omdat het begon te regenen…….

Een tantaluskwelling.

Ben ik aan het vasten gaat Anky worstenbroodjes maken en dat ruikt een potje lekker!

De echte Brabantse worstenbroodjes volgens recept van ma Schop (Een echte Zeeuwse uit Bruinisse). Als ze ze echt allemaal invriest haal ik er toch echt een pakje uit morgen als ik weer mag eten.

Gisteren heeft Antonio het nieuwe zonneplaatsje gemaakt en vandaag, de metalen deur die er in moet is klaar, begint hij aan de accu kast.

Dus moest ik er weer voor zorgen dat de toe- en afvoerbuis voor de elektriciteit op zijn plaats zit voor hij de achterwand van die kast gaat metselen.

Wordt vervolgd.