Klaar.

Zondagochtend vroeg waren ze er al weer en gingen rap aan de slag.

En in een dik uurtje tijd was het laatste stukje modder verdwenen.

Gisteren hebben ze het gehele weggetje met cement ‘geverfd’. Doel was om op die manier het geheel één kleur te geven. Nu dat is gelukt het is nu fel grijs wit maar dat zal wel vlug verdwenen zijn met al die rode klei hier.

Vanochtend werden wakker met een prachtig uitzicht en mocht ik voor het eerst over de nieuwe aanwinst rijden.

De auto stond al een paar dagen op de parkeerplaats van Annie. Het is lastig om daar weg te komen vanwege de ongelukkige ligging er van. Dus ik moest er vroeg uit want Ank moest naar Pilatus. Maar als beloning mocht ik als eerste over het nieuwe weggetje rijden.

Nu moet ik alleen nog de gravel die is blijven liggen wat netter verdelen en ook de reparatie van de waterbuis, in de witte cirkel, moet opnieuw worden aangepakt. Gisteren zag ik dat er lekkage in de hut 25m verderop is ontstaan door de ruk van de graafmachine aan de buis. Dat geeft me dus ook weinig vertrouwen in de koppeling tussen de kunststof en de metalen buis. Effen morgen gaat Ank naar de kapper in Los Llanos kan ik de benodigde spullen kopen bij Agroisleña.

La rodadera 2 en een celaje.

Klokslag acht uur werd de motor van de pala gestart. Een kwartier daarvoor had ik de elektriciteit en het water al aangesloten dus ze konden aan de gang.

En werken dat deden ze, tot 10 uur, want dan wordt er ontbeten.

En goed ook drie soorten vlees, kaas wijn en alcohol vrij! bier. Ze namen het er van. Tijdens het ontbijt was er een bijzonder weersverschijnsel te zien, een zo genaamde celaje.

Een soort door de wind helemaal vlak gemaakte wolk. Niet opzoeken in een woordenboek want het heet in Tijarafe, het dorp naast Puntagorda, al weer helemaal anders.

Volgens Antonio betekende dat, dat het zou gaan regenen. Nu ja dat wisten we al. De weersite ‘El Tiempo’ gaf al de hele week aan dat het vanaf 16:00 uur zou gaan regenen. En pollens dat deed het voor de verandering deze keer ook, alleen het begon een uur eerder.

Ze hadden zich een rotje gewerkt om het voor de regen af te krijgen maar dat lukte helaas niet. In de haast werd er nog wel even een 50 mm buis van de beregening beschadigd.

Gelukkig had ik toen ik ze zo bezig zag uit voorzorg de hoofdkraan, er net boven op de foto, al dicht gedraaid. Uit zo’n buis kan door de 5 bar waterdruk die er op staat als hij stuk getrokken wordt een heleboel water komen, genoeg om een avocado boom uit de grond te spoelen.

Ik was van plan om iets voor mijn nieuwe weggetje te zetten zodat er niemand op per ongeluk op kon rijden maar dat bleek niet nodig te zijn.

Eerder op de dag had ik van Antonio de instructie gekregen om het nieuwe beton s’morgens en s’avonds nat te maken. Voor hij weg ging kwam Antonio nog even zeggen dat dat vanavond niet hoefde.

Morgen komen ze terug om het af te maken.

Rodadera(o)?

Om bij ons huis te komen moet je over een stukje onverharde weg schuin, ongeveer 5 à 6 m, omhoog. Zo’n schuine helling met stenen heet volgens het woordenboek een rodadero (mannelijke uitgang) maar hier wordt het een rodadera (vrouwelijke uitgang) genoemd. Dat maakt het lekker makkelijk als Hollander die continue moet opletten dat hij de juiste uitgang gebruikt.

Zo’n helling is overigens best een drama. In de zomer is het een enorme stof boel en na regen is het een modderpoel. De klei waaruit het weggetje bestaat krijgt onherroepelijk een wasbord profiel waardoor je ongelofelijk door elkaar wordt geschut als je er over rijdt.

Je kunt dat vlak maken tot je een ons weegt maar dat helpt twee dagen en dan is het wasbord profiel weer terug. Die steentjes en de aarde zorgen er voor dat de wielen van je auto gaan spinnen en daar is wasbord weer.

Dat stukje onverharde weg is niet van mij maar van de gemeente. Om er wat aan te doen heb je dus toestemming nodig. Eind vorig jaar heb ik die gekregen en nu is het eindelijk zo ver. Gisteren kwam de eerste grote vrachtwagen vol gravel.

En vandaag kwam met vertraging, de vrachtwagen van de Colmegran was stuk, met de rest van wat er nodig was.

Antonio, de aannemer, trok zijn laarzen (laarzen?) aan en er kon worden begonnen.

Een kleine pala schept de gravel in de betonmolen, er worden twee zaken cement en water in gegooid en dan maakt hij er de benodigde specie van.

De betonmolen stort het gemengde cement daarna weer in die bak en de pala stort de specie op zijn plaats.

Daarna vlakt Antonio het nieuwe pad.

Zie je gelijk waarom hij laarzen aan deed. Er is nu een meter of 12 klaar. Morgenochtend om half acht komen ze terug.

De eerste is een feit dit jaar.

De eerst bosbrand is een feit dit jaar. Iemand was afval aan het verbranden en het vuur ‘ontsnapte’ hem, gevolg:

Doordat alles nog steeds erg vochtig is bleef de schade beperkt tot ca. 3.000 m2.

Gisteren hebben we weer een mooie wandeling gemaakt onder Tijarafe. We zijn helemaal afgezakt naar zee en weer terug. Ik zal jullie niet lastig vallen met allemaal mooie plaatjes, alleen deze.

Het doel was Playa del Jurado, helemaal onder in de baranco aan de rechter kant zo’n 600 m lager.

La Palma is niet voor niets het steilste eiland te wereld.

Maar we zijn er gekomen. Helemaal beneden zijn verschillende bouwwerken van mensen die daar een weekend verblijf hebben. Je vraagt je af hoe ze die materialen daar gekregen hebben.

Vía de zee lijkt me gezien de enorme golven knap gevaarlijk. Het water spat daar zo’n 6 tot 10 m hoog de lucht in. John zag dan ook af van zijn voornemen om te gaan zwemmen.

Terug omhoog was een bijzonder warme en zware klim. Gelukkig had ik geen last van het spiertje in mijn heup dat ik bij de afdaling had verrekt. Het was kennelijk een soort ‘rem’ spiertje.

Een opmerkelijk dingetje was bovenstaande bouwsel langs de route. Door erosie was de laag onder de toplaag langs de wandelroute een behoorlijk eind verdwenen. De volgende stap zou zijn geweest dat die toplaag het begeeft en dan zouden die rotsblokken naar beneden komen. Dat wil je niet dus heeft men een steuntje gemaakt. Ik ben benieuwd hoe lang dat goed gaat.

De bloem in de agave in de cactus tuin is inmiddels ruim drie meter hoog.

Of deze knoppen nog open gaan weet ik niet. Ank zegt in ieder geval van niet. Zou echter wel leuk zijn.

De tweede is trouwens ook een feit. In dit geval een calima, we genieten hier momenteel van een temperatuur van 24°C. Voor het weekend wordt echter weer regen voorspeld.

De heuvels rond Puntagorda.

Allereerst de beloofde foto van sneeuw. Hoewel het al veel minder is dan vrijdag lukte het me zaterdagmiddag wel om een foto van de sneeuw op de Roque de Muchachos te maken.

Midden boven liggen de observatoria, nu wel in de sneeuw. Het is niet mogelijk daar te komen, alle wegen er naar toe zijn afgesloten. Tijdens de opnamen van de film ‘The midnight sky’ van George Clooney die daar voor een deel werd gemaakt lag die sneeuw daar niet maar werd later door een computer toegevoegd.

Maar goed gisteren hebben we op de berg en in de bossen en boven Puntagorda gelopen. De app MapOut werkt erg goed …. mits je er op kijkt en niet te veel loopt te OH’en.

Een mooie wandeling. Het eerste deel was van een wandeling liep langs een aantal fuentes (poeltjes). Die waren niet echt spectaculair.

Het was afwisselend landschap.

En hoewel het nog winter is heeft de overvloedige regen van de afgelopen tijd veel planten gestimuleerd om te gaan groeien.

Ook kwamen we overal wijngaarden tegen.

Hoewel het op zijn eindje loopt was er toch nog veel amandel bloesem.

Dit soort katten zie je veel op La Palma, Siamezen hebben kennelijk sterke genen.

Het kan vriezen en het kan dooien.

Onze eerste gasten voor Casa Demetria begin dit jaar, Javier en Marta hadden enorm veel pech. Het jonge stel uit Madrid kwamen naar La Palma om te wandelen maar het stortregende de hele week. Maar liefst 140 mm viel er. Er werd dus weinig gewandeld.

Onze volgende gast Letizia uit België had vorige week meer geluk het weer was fantastisch een calima zorgde er voor dat de temperatuur zelfs opliep tot 27°C.

Bron: Mijn weerstation https://www.wunderground.com/dashboard/pws/IPUNTA1https://www.wunderground.com/dashboard/pws/IPUNTA1

Maar ja het blijft, ondanks ons subtropische klimaat, toch winter. Deze week kregen we de rekening voor al dat mooie weer, gisteren werd de temperatuur niet hoger dan 11,2° en s’nacht werd het zelfs maar 6,6°. Dat is de laagste temperatuur door mij gemeten sinds wij hier wonen.

En ….. zie bovendien (precipitación) weer een bak regen, hagel en natte sneeuw.

In het totaal is er deze week weer 45 mm gevallen.

Op onderstaande foto zie een mengsel van hagel en natte sneeuw die door de goot vanaf het dak de tuin in is gespoeld.

Ook in de bergen is erg veel sneeuw gevallen.

Ik ben gisteren nog gaan kijken of ik het zelf kon fotograferen maar het enigste dat ik zag was mist. Misschien kan het vanmiddag nog als we naar ons bloggers diner gaan.

Met de Corona gevallen ging het erg goed op La Palma, even was er de hoop dat we op nul active gevallen uit gingen komen maar toen kwam er iemand van buiten het eiland op familiebezoek en pats negen nieuwe gevallen in een familie en nog een paar incidenten en nu zitten we weer op 18 ‘active’ gevallen.

Dit is ons Corona dashboard.

Maar het komt allemaal goed, in Nederland zijn er inmiddels 495.535 mensen ingeënt (2,9% van de bevolking) en in Spanje 1.865.342 (4,0% van de bevolking) de zon schijnt weer, de avocado’s zijn bijna rijp, zomer komt er weer aan en het basin is vol.

Wandeling naar Las Salinas.

Zaterdagavond had ik na een lekker etentje een bak koffie gedronken. Dat had ik niet moeten doen want dan slaap ik slecht. S’nachts lag ik wakker en dacht ik aan de geplande wandeling van de volgende dag. Las Salinas, de zout vlakten, was ons doel en dat bracht mijn gedachten weer terug naar de Dominikaanse republiek waar wij begin 80’er jaren woonden. Wij leerden daar Cees en Eveline kennen waar we sindsdien bevriend mee waren. In die tijd gingen we graag naar de Dominikaanse ‘Las Salinas’ waar we vele mooie uren op het strand hebben gezeten en hebben gedoken. Eveline is ons vorig jaar april helaas ontvallen. Ik had het vermoeden dat ik nog wel vaker aan haar zou denken die dag.

Zondagochtend John opgehaald en na een uur en een kwartier kwamen we aan bij het startpunt van onze wandeling.

IMG_4766

Toen ik mijn telefoon pakte om de route-app te starten zag ik dat ik een Whatsapp van Cees had ontvangen, toen ik die opende kreeg ik het volgende te zien.

IMG_2260

Je begrijpt die kwam binnen, ze is tijdens die wandeling nauwelijks uit mijn gedachte geweest.

Onze wandeling liep door het buitenaardse landschap die de laatste vulkaanuitbarsting van de Tenegia eind 1971 op La Palma heeft achtergelaten. Ik besteed niet al te veel woorden aan deze schitterende wandeling. De foto’s van het fascinerende landschap spreken voor zich zelf.

IMG_4772

Toen we vertrokken lag ons vertrekpunt op 640 m ineens in de wolken.

IMG_4782

Naast de Tenegia ligt een klein vulkaantje.

IMG_4778

De top van de Tenegia met El Hierro op de achtergrond.

IMG_4786

Er groeit haast niets.

IMG_4785

Maar geprobeerd wordt het wel.

IMG_4791

Dichter bij de kust neemt de begroeiing toe.

IMG_4793

Ons doel in zicht met op de voorgrond een vuurtoren.

IMG_4798

Het was een schitterende en warme dag.

IMG_4799

Een strandloper die van zout houdt.

IMG_4803

De Tenegia zoals je hem ziet op de terugweg.

IMG_4805

Tenerife en Gomera aan de horizon.

Het laatste stukje van de wandeling was erg zwaar. Het was erg stijl, zie foto, door het fijne gruis waar we op liepen zakte je elke stap omhoog ook weer 10 cm naar beneden.

IMG_0897

De gele lijn geeft de route weer die we hebben gelopen.

We hebben 11,1 km gelopen, 631 m omlaag met een maximaal hellingspercentage van 21% en de zelfde afstand omhoog met een maximum percentage van 28%

Zwaar maar een wandeling die ik niet vlug zal vergeten.