Barranco de la Madera.

Voor onze wandeling van gisteren door de ‘Vallei van het Hout’ vertrokken we vanaf de parkeerplaats van het Santuario de Nuestro Señora de Las Nieves. Dat ligt boven Santa Cruz en dus een eind rijden.

In het totaal 15 km en 780 m omhooog en omlaag.

Maar …… na een poosje kwamen we dit bordje tegen. ‘Wandelpad gesloten’. Mooi is dat, vorige week de route van internet gedownload, waar geen waarschuwing o.i.d. werd vermeld en dan sta je hier na bijna anderhalf uur rijden heb je dit. Buurtbewoners wisten niet wat er aan de hand was. Dus besloten we omdat we er toch waren maar eens te gaan kijken en ons verstand te gebruiken als we iets tegen kwamen.

De barranco is erg smal en er lopen veel waterleidingen doorheen.

De buizen voor die water leidingen waren helemaal in de rotsen uitgehouden en gelegd boven op de oude water kanalen uit de jaren vijftig.

Tot het einde van de barranco was er weinig aan de hand. De wandeling liep via een bospad over zo’ n acht kilometer langzaam omhoog. Wel verontrustend waren de boodschappen die in het stof op de waterleiding waren geschreven. Zowel in het Engels als in het Spaans werd aangegeven dat doorgang niet mogelijk was.

De terugweg liep door gangen die in de groten waren uitgehouwen en afgesloten door metalen deuren. Maar daar kon je toch nog langs dus voor een Noor en een Hollander niet echt problematisch.

Die gangen waren behoorlijk lang en op regelmatige afstanden waren er gaten in de wand gemaakt zodat er toch nog wat licht was.

Na een poosje was de gang ingestort. Maar zo te zien al wel erg lang geleden dus gingen we door.

Best spannend allemaal maar we kwamen er zonder problemen doorheen. De route werd daarna nog spectaculairder. Een erg smal pad in een erg steile helling

En ook een aantal keren land verschuivingen maar ook die waren niet echt onoverkomelijk.

Hieronder zie je hoe stijl het pad aan de linkerkant naar beneden loopt. Je ziet aan de houding van John hoe dat voelt als je daar loopt.

Weer een land verschuiving.

Dat pad veranderde in een bospad met een dikke laag dennennaalden. Dat lijkt makkelijk maar is erg glad, ik ben dan ook diverse keren op mijn kont geland en dan is die dikke laag naalden wel weer welkom.

Na een poosje kwamen weer zo bordje tegen ‘Sendero Cerrado’ maar nu voor de wandelaars in de richting waar wij vandaan kwamen. Zucht, onze nachtmerrie dat de afsluiting zou zitten vlak voor het einde van de wandeling en dat we helemaal terug zouden moeten bleek ongegrond en we konden in een naast de kerk gelegen bar van een ijsje gaan genieten.

Alles in aanmerking genomen moet ik zeggen dat je wel een erg getrainde wandelaar moet zijn om deze route te lopen. De staat van onderhoud is erg matig en mijn advies zou zijn, niet doen.

La Caldera van boven naar beneden.

Vanwege twee klote berichten vrijdagavond was dat weer zo’n dag die overgeslagen had mogen worden. Eerst het telefoontje dat de tuin en het dak van het huis van onze jongste dochter in Leersum zwaar waren beschadigd door de plotselinge zware storm en direct daarna het bericht van de vriend van ons die om gezondheidsredenen naar Nederland is gegaan die ons vertelde dat hij er rekening mee moet houden dat hij waarschijnlijk alvleesklierkanker heeft. Zaterdag dus met mixed feelings de volgende wandeling gaan doen.

Met spierpijn in mijn billen en kuiten schrijf ik deze blog. Maar deze wandeling is er een die op ieders Bucket List moet staan. Je vertrekt op punt B met een taxi, €12,50 pp, naar punt A. Van daaruit is het 17km weer terug naar punt B waar je auto staat. Ga je het doen zorg dan wel dat je goede niet te kleine wandelschoenen hebt. Het pad is doorgaans erg goed maar hoe aantrekkelijk bijna alleen afdalen ook lijkt het is een aanslag op je loopgestel en op je tenen als je schoenen niet goed passen.

Er rijden daar elke dag 8 taxi’s om de mensen naar boven te brengen. We stonden met 8 personen te wachten toen er een taxibusje aan kwam. Op mijn vraag hoeveel er per taxi werden vervoerd kreeg ik als antwoord: ”Vanwege COVID-19 maar 4 personen”. Dat busje vertrok echter en er kwam een stationwagen taxi waar we met zijn vieren in moesten. Verbaasd vroeg ik de chauffeur hoeveel mensen er normaal in die taxi werden vervoerd. Zijn antwoord was simpel:”Zes! Vanwege Corona zijn de twee stoelen in de kofferbak weggehaald”. Gelukkig was iedereen in de taxi ingeënt dus echt problematisch was het niet.

Halverwege omhoog stopt de taxi om je van het uitzicht te laten genieten. Het water stroompje daar beneden in het midden, daar lopen we straks.

De wandeling begint in een dicht bebost gebied met prachtige bomen.

Na vijf kilometer kom je bij dit prachtige beekje.

Vlak naast het bezoekerscentrum hebben we geluncht.

Deze opmerkelijke rots is de Roque de Idafe. In het verre verleden werd deze rots vereerd door de oorspronkelijk bewoners die in de Caldera woonden. Op het puntje van die rots werden dieren geofferd. Vraag je je wel af hoe ze daar boven op kwamen.

Na 10 km is er een afslag naar de Cascade de Colores. Zeker de moeite waard om te bekijken.

Hier kwamen we voor het eerst behoorlijk wat mensen tegen. Er lopen dus best veel mensen deze route. Je hebt daar niet echt last van. Door de gespreide toevoer met de taxi’s merk je dat niet echt.

Het laatste stuk is het wat minder interessante deel je loopt over de bedding van dat beekje die gezien de breedte ook wel eens een beek zal zijn.

Eens geen wandeling.

Vorige week kreeg onze jongste nazaat zijn eerste schoenen.

En hij vindt ze lekker. Hij heeft zeker naar dat stompzinnige programma over chocolade gekeken.

Vorige week zaterdag was een dag die je niet wilt meemaken. Zo’n dag die er niet zou mogen zijn.

S’morgens kregen we het bericht dat een van onze vrienden hier van een Duitse arts te horen had gekregen dat hij na een scan had gezien dat hij waarschijnlijk iets wat op uitgezaaide tumoren leek op zijn lever had. Hij moest zo snel mogelijk naar een specialist. Ik zat net op de rand van mijn bed. Ben je wel gelijk wakker.

S’middags hebben we naar de lifestream van de crematie van de dochter van Anky’s zus gekeken. Een week of drie daarvoor had ze te horen gekregen dat er kanker was geconstateerd en dat ze onbehandelbaar was. Nodeloos te zeggen wat er door je heen gaat als je tijdens die dienst haar dochtertje van negen de tranen uit haar ogen ziet wrijven.

Zondag was er geen wandeling gepland want ik wilde F1 kijken. Dat was best leuk tot vier ronden voor het einde. Gelukkig maakte Hamilton bij de herstart de fout van zijn leven die hem hopelijk zijn wereldkampioenschap kost.

Maandagavond veranderde de wereld. Het leek wel of we op een andere planeet zaten.

Dit is een panorama foto.

Waarschijnlijk werd dit veroorzaakt door de calima die de volgende dag als een hete deken over ons werd uitgerold.

Dat is allemaal tot daar aan toe maar het blijft ook s’nachts erg warm. Hieronder de temperatuur om 05:30 uur s’morgens.

Met de COVID gaat het goed op de eilanden. We hebben hier nog acht gevallen en niemand meer in het hospitaal. Vanaf vandaag beginnen ze alle mensen vanaf 40 jaar in te enten.

En vanaf gisteren kunnen we ons digitale COVID-19 certificaat downloaden.

Dat was zo gepiept.

Dat certificaat is geen probleem, de reis app wil nog even niet lukken.

In de tuin dachten we lang dat de Kiwi’s het niet hadden gered. Maar een week geleden werd de mannelijke plant wakker een begon ijverig te groeien.

Zijn echtgenote daar in tegen wordt wat later wakker. Schijnt meer het geval te zijn met echtgenotes.

Mijn echtgenote zit in Holland waar haar grote wens eindelijk is uitgekomen. Dankzij FaceTime herkende hij haar meteen. Hij keek wel even raar zo van:”Hé oma is niet plat en er zit geen randje om.