De wereld moet niet gekker worden.

Gisteren zijn mijn dochter, haar man, zoon en nieuwe (!) kleinzoon dan eindelijk aangekomen. Was nog even spannend want op het allerlaatste moment besloot Tui haar vlucht te annuleren. Gelukkig konden ze omboeken en met Iberia komen. Ze kwamen nu een dag eerder en gaan twee dagen later terug maar goed ik heb voor het eerst mijn nu al negen maanden oude kleinzoon in mijn armen kunnen houden.

Die omgeboekte vlucht had toch nogal wat consequenties. €500 meer, daar vlogen we vroeger met zijn tweeën voor op en neer, en geen huurauto te krijgen noch voor de dag eerder, noch voor die twee dagen langer. Er was géén auto beschikbaar. Dat laatste kon uiteindelijk weer wel voor het luttele bedrag van €595…….. zeker besloten om er ergens maar een te stelen.

Dus beste mensen NOOIT HUREN BIJ SIXT die hebben hier niemand en laten het over aan topcar. Topcar levert geen enkele service en zijn zo flexibel als de deur van het provinciehuis in s’Hertogenbosch. Wat een boevenbende.

En daar bleef het niet bij. We moesten dus na gisteren, vandaag weer naar het vliegveld nu om de huurauto op te halen en wat bleek. Toen we er waren kwam ook de gecancelde vlucht van Tui aan !!!!

Ik naar de Tui balie. Daar stond een meneer in een Tui pakje die helemaal zenuwachtig werd van mijn verbolgen betoog. Hij stotterde:”Ja maar we mogen niemand meenemen. Het vliegtuig komt alleen mensen ophalen.”

In wat voor wereld leven we nu. Tui cancelt zijn vlucht en stuurt een leeg vliegtuig naar La Palma en mijn dochter komt zonder een enkel probleem, nu ja op €500 extra na dan, met een andere maatschappij naar La Palma.

Maar mijn kleinzoon is er.

Dat geknoei heeft hij van zijn oma.

Gisteren was het wel warm.

Zoals ik in de vorige post al meldde werd het gisteren warm, erg warm.

De katten hadden het niet meer. Isabel bewoog gewoon niet meer. Als het nodig was deed ze één oog open en vlug weer dicht.

Zo warm dus. Maar daar bleef het niet bij vannacht zakte de temperatuur maar …. bleef het warm. Het was om half zeven gezakt naar …

Dat hebben we hier nog niet meegemaakt.

Ondanks de te snel drogende verf vermaakte Ank zich wel, als ze schildert vergeet ze alles.

Ik op mijn beurt had ook wat te doen, er moest een lekkage worden opgelost bij een vriend die momenteel in Holland is. Iemand had het ooit niet nodig gevonden om alle schroeven in een koppeling te zetten en precies op dat punt lekte het. De grote bouten moesten los om de uitlijning van de gaten te verbeteren maar waren met geen mogelijkheid meer los te krijgen. Dat heb ik gelukkig provisorisch kunnen oplossen door er twee kleinere in te zetten die net sterk genoeg waren om het lekken te stoppen.

Lekker zweten in het zonnetje.

Cruz de La Reina.

Ik heb gisteren lang getwijfeld om te gaan wandelen, er was een calima maar de temperaturen waren nog zéér aangenaam. Dus toch maar op stap vanuit huis naar het ’Kruis van de Koningin’.

Vanuit huis loop je eerst door een prachtig pad.

Tot je bij de het oudste stenen gebouw van Puntagorda komt. de Iglesia San Mauro Abad. Geconstrueerd in het midden van de XVI eeuw. Ik ben geen kerk liefhebber. Maar dit is een prachtig kerkje. Geen overdreven pracht en praal maar stijlvol en zeer netjes. De moeite van een bezoek waard.

Gelijk daarna loop je een barranco in.

Beneden in de barranco is een bruggetje over een gort droge rivier bedding.

Met als je weer omhoog gaat een mooi uitzicht op het kerkje. Direct er tegenover staat de totaal vervallen pastorie waar naar verluid vroeger de inquisitie zat, best macaber.

Je loopt dan verder tussen de akkers tot je bij een Spaanse kas komt. De kassen hier zijn niet bedekt met glas, zou een beetje te heet worden, maar met gevlochten polypropuleen doek.

Als je dan door een gat kijkt zie je dit.

Bananen.

Je loopt dan verder over een slingerende landweg voor Cruz de Matos langs.

Links boven op de heuvel zie je Cruz de Matos.

Uiteraard kom je ook langs een barranco wand vol geiten.

Tot je bij de Cruz de la Reina komt.

Opmerking: De kleur van de zee varieert. Dit komt door de hoek van de zon ten opzichte van de camera. Daar kan je niet echt veel aan doen.

En zo ziet dat er uit van een afstandje.

En ja ik was er echt.

De terugweg was aanmerkelijk lastiger je moet zo’n 500 m omhoog en het werd steeds warmer. Toen ik om om twee uur thuis was was het inmiddels 28°C. Toch ben ik blij dat ik gisteren ben gaan lopen. Terwijl ik dit, om half twaalf, schrijf is het inmiddels 34°C.

In memoriam Teunis Oostenbrugge.

Heden morgen is onze vriend, La Palma liefhebber en mede blogger (fincadepinto.nl) en na een kort ziekbed overleden. Teunis is 53 jaar geworden.

Enige jaren geleden hebben wij Teunis en zijn man Ruud leren kennen na een E-mailtje of ze eens langs mochten komen. Ze waren fanatieke lezers van deze blog en wilden ook naar La Palma komen. Nu dat kon en ze kwamen en ook naar La Palma.

Begin juni kreeg Teunis slecht nieuws er was iets op zijn lever geconstateerd. Hij moest maar snel met een specialist contact opnemen. De zondag daarna heb ik nog een uur of drie met hem zitten praten, joh je moet niet gelijk het ergste denken, wat kan zo’n arts nu zeggen na een scan op zijn praktijk, het komt allemaal vast goed. Maar Teunis bleef maar herhalen dat het niet goed voelde. Nu een kleine maand later is hij er niet meer.

Teunis, je laat een gat achter, je was een ontzettend aardige goedlachse man, Anky en ik zullen je missen.

Nog een keer Don Pedro El Tablado.

Nog maar eens deze indrukwekkende route. Voor mijn wandel maatje voorlopig zijn laatste want hij gaat voor een paar maanden terug naar Noorwegen.

Parkeren op het centrale plein van Don Pedro is geen probleem. Het is een langwerpig plein op een bergrug met aan de ene kant drie huizen en een dorpshuis en aan de andere kant een boerderij. Wel stom dat ik ben vergeten een foto te maken het ziet er best wel desolaat uit.

De wandeling begint direct vanaf dat plein. Na korte tijd kom je dan bij deze indrukwekkende, rauwe, diepe Barranco de Fagundo waar je doorheen moet.

Richting binnenland.
Richting zee.

Je gaat vanaf dat moment dan ook steil naar beneden.

En omdat we vroeg vertrokken waren liepen we in een heerlijk ochtend zonnetje. De andere kant van de barranco ligt hier nog in de schaduw. Je ziet er het pad waarover we straks weer omhoog moeten.

Dieper in de barranco wordt je stil van de grootsheid van de natuur.

Zie je John (blauw t-shirt) lopen?

Boven aangekomen ben je vlak bij El Tablado en wordt je weer getrakteerd op dit fantastische uitzicht. Nog even en dan zijn we bij het barretje van Femke voor een heerlijke café con Leche en een stuk taart.

El Tablado.

En om elf uur stonden we voor de deur. Stom, stom, stom de bar gaat pas, en dat herinnerden we ons op dat moment ook, om half één open.

Dus maar weer terug en een nog schaduw rijk plekje gezocht voor de lunch.

Zo, de helft van de 10 km en de 745 m omlaag en weer omhoog zit er op. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik dit allemaal nog kan doen en dat is zoals afgelopen week maar weer pijnlijk duidelijk is geworden echt niet vanzelfsprekend.

De natuur wordt al weer langzaam steeds bruiner. De tuin niet want die krijgt water. Alles groeit en bloeit dat het een lieve lust is.

Een Monarch vlinder.
De na één nacht al weer op z’n retour zijnde Koningin van de nacht.

En deze staan te dringen om vannacht te gaan bloeien.

En deze Pitahaya heeft gisteren gebloeid. Onder bij de twee de al verlepte bloemen zie je dat mijn poging tot kunstmatige inseminatie zijn vruchten lijkt te gaan afwerpen.

Pitayas op komst?