Ze is er altijd, behalve als ze even weg is.

De gevallen blogger.

Zaterdagavond gaven mijn medeblogster Marja met haar man Karel een feestje. 10 maanden na de vernietiging van hun huis en hun huur appartementen op de tweede dag van de vulkaanuitbarsting was hun nieuwe huurappartement klaar. Hun leven na de vulkaan kan nu echt beginnen. Nu, ik moet zeggen, het appartement met een geweldig dakterras zag er uitstekend uit. Dat moet een succes worden.

Ik was voor het eerst op een feest waar ik niemand kende maar waar iedereen mijn wel kende. Het:”Oh ben jij Hans van de blog” was niet van de lucht. Toen ik voor iemand achteruit stapt stond ik op een plank onder een pot die daardoor omviel en waardoor weer voortgang van mijn andere been blokkeerde. Pats daar lag ik languit op de grond met mijn drinken en net opgeschepte eten om me heen. Geen grote schade alleen mijn ego lag in puin. Deze blogger vergeten ze ook niet meer.

Bezoek.

Vorige week is onze vriend Cees met zijn nieuwe vrouw op bezoek geweest. Toen ik 41 jaar geleden in Santo Domingo (Dominicaanse republiek) werkte heb ik hem leren kennen. Nu kon hij na langdurige ziekte van zijn vrouw en Corona dan eindelijk langs komen. Het was weer als vanouds. Enorm gezellig en veel herinneringen opgehaald. Minnie vond het daarbij helemaal niet vervelend als wij het, zo nu en dan met van emotie krakende stemmen, het over zijn overleden vrouw hadden.

We hebben hen het eiland zo ver mogelijk laten zien. Als eerst was de Roque de Muchachos aan de beurt. Dat was maar goed ook want het uitzicht was toen nog niet door de huidige calima verpest.

Verder kon onze nieuwe ‘aanwinst’ natuurlijk niet ontbreken. We wilden over de nieuwe weg rijden die over de lava wordt aangelegd.

Dat kan tijdens bepaalde tijdsloten. Die tijdsloten bleken echter zodanig gekozen, zie borden op de foto, dat dat op het moment dat wij daar waren niet meer kon.

Gelukkig is er veel meer te zien waardoor ze een goede indruk hebben kunnen krijgen van de ramp die zich hier heeft voltrokken.

Vrijdag zijn ze weer vertrokken en Minnie bedankt dat je van Cees weer een gelukkige Cees hebt gemaakt.

San Mauro Abad is de beschermheilige van Puntagorda. Hij was een pastoor die ooit een middel heeft geïntroduceerd dat aan drinkwater moest worden toegevoegd zodat er minder mensen aan water drinken stierven.

Fiesta en honor de San Mauro Abad.

Elk jaar wordt er ter ere van deze man een feest gegeven wat twee weken duurt. Hoogtepunt van dat feest is de Romería. Dat valt dit jaar op vrijdagmiddag vijf augustus. Er worden dan een twintigtal karren versiert en uitgerust met muziek en veel drank en eten. Elke kar rijdt dan samen met een in klederdracht gehulde groep mensen van het gemeentehuis naar Kerk 1,5 km verderop. Dat rijden bestaat uit 10m rijden dan stoppen muziek maken, eten, drinken en dansen. Tegen de tijd dat men bij de kerk is, is iedereen in ‘kennelijke staat’.

Dat is allemaal tot daar aan toe maar dat gaat dus door onze straat die daarvoor wordt afgesloten. Dat was op zich nooit een probleem maar dit jaar moet ik mijn dochter en haar gezin om 17:00 uur op het vliegveld afleveren. Dus maar eens met de dorps agente gaan overleggen.

Ons politiebureau is in het stadhuis maar de agente was er niet, “ze komt zo terug“. Dat betekent dat ze koffie is gaan drinken. 20 minuten later was ze er weer niet maar dit maal was ook de politieauto weg. Dan maar even vragen wanneer ze er hoort te zijn, antwoord:”Altijd alleen niet als ze even weg moet”. Zucht later nog maar een keer proberen.

Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.

De zomer begon laat dit jaar maar is nu in volle hevigheid los gebarsten. Na 33-36-33-30-34 en 36° is het nu ik dit schrijf al 38,6°C en ….. het is nog maar 16:30 uur. Vannacht was de minimum temperatuur 31°C.

Maar we zijn niet de enigste.

Die warmte is niet echt leuk maar overkomelijk, vervelender is het bijkomende brandgevaar. Als je s’morgens naar het Spaanse nieuws kijkt en ziet wat voor drama’s er zich allemaal op het schiereiland afspelen slaat de schrik je om het hart. Laten we in Gods naam hopen dat er weer niet een of andere oetlul zich geroepen voelt zijn toiletpapier te verbranden.

Het is weer zomer.

Voor ons klinkt daarvoor altijd een luid en duidelijk signaal te weten het geronk van de motoren van de helikopters van de brandweer. 15/6 landden ze weer na een aantal begroetingsrondjes te hebben gevlogen. De dag daarop werd er gelijk weer geoefend. Niet echt stil maar wel rustgevend.

Tegelijkertijd verschenen overal de waarschuwingen om toch vooral voorzichtig te zijn met vuur. “Vanaf heden is het hoog risico. Zorg dat je er niet de oorzaak van bent”.

Hij heeft een naam.

Het heeft even geduurd maar onze nieuwe vulkaan heeft een naam. Uit een verkiezing kwam met een behoorlijke meerderheid van stemmen de naam: ”Vulcan de Tajogaite”

Vulkaan de Tajogaite.

De archeoloog ven de Universiteit van La Laguna, Felipe Jorge Pais, beoordeelde dat “de nieuwe vulkaan perfect Tajogaite zou kunnen worden genoemd omdat hij barstte in de Hoya de Tajogaite (Cabezavaca. El Paso)”. Dit is “een Benahoaritisch (de oorspronkelijke bewoners van La Palma) woord.

Er zijn overigens geen specifieke gegevens gevonden over de betekenis van het woord. Het is mogelijk de naam van een vaste plant, de varen (Pteridium aquilinum) waarvan de wortel wordt gebruikt om gofio en varenbroodjes te maken. Bovendien komt die varen zeer overvloedig voor in het Tajogaite-gebied» .

Er zijn inmiddels twee wegen over de nieuwe lavastroom aangelegd. Uit recent onderzoek bleek dat er na negen maanden op enige centimeters naast de weg nog steeds plekken zijn waar de temperatuur nog 700°C is.

Een nieuwe attractie in Puntagorda.

Ja, na een hoop gez..k, de burgemeester zou zich bij de vergunning niet aan de wet hebben gehouden, is hij eindelijk geopend. Een kabelbaan van 600m over een barranco. Het is niet goedkoop, €25 voor niet residenten en voor residenten €18.

Waarom rustig op je kont gaan zitten als je ook een hoop werk op je hals kunt halen.

Tsja, tocht dat is de reden. We hebben een hartstikke leuke patio maar bij bepaalde windrichtingen is het een enorm tochtgat. Dus actie, harde actie. Er komt een glazen dak op en om de kosten en de complexiteit in de hand te houden moet het dak van mijn schuurtje, de rode lijn, de andere kant op afwateren. Wordt vervolgd.

32°C was het op onze trouwdag 5 juli 1976.

Bijzonder warm was het. Ik was de enigste met een jasje aan. Dat moest van Ank. De avond ervoor hadden we tot twee uur ‘s nachts op het platte dak van onze Belgische achterburen Luc en Mia, zitten pimpelen. Hij had ons uitgenodigd om kennis te maken met de woorden:”We zitten zo vaak naar elkaar te gluren het wordt tijd dat we kennis maken, komen jullie langs?” Ik schrok, gluren? Maar gelukkig is dat Vlaams voor kijken. Het was super gezellig maar toen we zeiden dat we naar huis moesten omdat we de volgende dag trouwden geloofden ze er niets van.