De rust is wedergekeerd… is de rust wedergekeerd?

Na twee jaar van rust op het bezoekers front was het voor ons weer zo ver. Eindelijk weer bezoek en hoe. Het zijn een paar bewogen weken geworden. Na een week van schoonmaken kwamen eerst mijn oude vriend Cees met zijn nieuwe vrouw.

De week na hun vertrek ging Ank een week naar Holland om onze oudste dochter te helpen na haar operatie.

De dag na haar terugkeer kwam onze jongste dochter met haar gezin een weekje.

Een week na hun vertrek kwam onze oudste dochter twee weken over om op te knappen.

Ook zij zijn nu weer weg en we zullen het continúe geroep “oh jee” van hun nog net geen twee jarige missen. Een ontzettend leuk ventje die Tieme. Gelukkig hebben we nog een herinnering aan hem. Alle door ons zo grondig gelapte ramen zitten vol hand en snot afdrukken.

Nu is iedereen weer geweest en is het weer rustig. Rustig? Niet echt want ik ben aan een nieuw project begonnen.

Boven de patio zit geen dak. Dat geeft een erg leuk effect maar daardoor tocht het wel vaak onder het terras dak aan de andere kant van het huis.

Dus hebben we na veel gepieker, gemeten en tekenen besloten dat er een dak op moet. Om het effect wat we nu hebben te behouden wordt het een glazen dak. Verder moet het dak van mijn schuurtje worden veranderd. De afwatering moet naar de andere kant.

Gisteren ben ik begonnen met het verwijderen van de dakpannen zodat Antonio volgende week het dak kan aanpassen en de basis voor het glazen dak kan maken. Komt mooi uit kan allemaal net voor het weer gaat regenen.

Het weer gaat regenen? Dus niet, gaat het pot koffie donderdag regenen.

Paardenrace, zomer glas, veiligheid en het wonder van de natuur.

Afgelopen vrijdag heb ik onze jongste dochter en haar gezin naar het vliegveld gebracht. Zoals ik al schreef was precies die middag onze straat afgesloten vanwege de Romeria. Omdat die Romeria véél te laat vertrok vervloog mijn hoop om er toch door te kunnen. De straat was gevuld met ‘praalwagens’, drinkende, feestende, zingende en dansende mensen. Geen doorkomen aan. Gelukkig kreeg ik op het allerlaatste moment een goed idee. Ik zette mijn auto niet op de parkeerplaats bij de kerk (advies van de politie en ca. 1km stijl omlaag) maar op een onverhard weggetje dat ca. 100m onder ons loopt. Het is dan wel wat geklauter om er te komen met twee kinderen en vier koffers maar dat ging gelukkig goed.

Paardenrace

Een ander onderdeel van de feesten ter ere van de patroonheilige San Mauro Abat van Puntagorda zijn de jaarlijkse paarden races. De centrale weg door het dorp wordt dan afgezet en er racen dan vier maal twee paarden met een bloedgang van het ene einde van het dorp naar het plein met de klok. Het hele dorp loopt uit om dat te zien. Maar echt opwindend kan ik het toch niet vinden.

Maar gezellig is het wel. Vervelend is dan wel mijn absolute gebrek voor het onthouden van gezichten. Ik wordt continu gegroet en heb dan geen flauw idee wie het zijn. Voor degene die nu denken hij wordt toch niet dement, nee, dat heb ik mijn hele leven al.

Zomerglas.

Gisteren is ons tochtraam geplaatst. Wij kunnen door de wind vaak niet buiten zitten en dat raam, zie foto, moet daar verbetering in gaan brengen. De mededeling er bij was wel dat het nog werd geplaatst met zomerglas. Dat wilde dus zeggen nog geen glas maar alleen het frame waar het glas in komt. Nu dat is geen probleem, van de laatste drie weken waren 15 dagen met temperaturen boven de dertig graden. De eerste week van september komt het definitieve glas er in.

Veiligheid

Na een weekje vrij komt vrijdag onze oudste dochter met haar gezin. Voor haar jongste, bijna twee, moeten er een aantal aanpassingen aan het terras worden gedaan zodat hij er veilig kan spelen.

De wonderen der natuur.

In de Pitahaya’s hebben deze week een 10 tal bloemen gebloeid. Nog nooit hadden we er zo veel. Weer zo’n bloem die slechts één nacht bloeit. Onderstaande foto laat de bloem zien als je er s’morgens op tijd bij bent. Een uurtje later is hij totaal verlept. Nu maar hopen dat er vruchten komen.

Een ander wonder der natuur is de Canarische den. Hij kan bosbranden overleven maar ook een vulkaan moet, zoals onderstaande foto laat zien, er echt veel moeite doen om ze er onder te krijgen. Ik vind dat echt fantastisch om te zien.

Als het vriest moet hij naar binnen.

Bezoek van onze jongste dochter.

Afgelopen week is onze jongste dochter op bezoek geweest. We hebben geprobeerd ze zo veel mogelijk van ons mooie eiland te laten zien maar dat viel niet mee. Vier wagenzieke vrouwen in een auto is best een opgave. Maar met de belofte voor een cadeautje kom je een eind.

Maar Papa was niet zo’n winkel liefhebber. Hij zocht dan zijn heil ergens anders.

Ons nieuwe zwembadje daarentegen was een groot succes. Van zeeziekte was in ieder geval geen sprake.

De nieuwe weg van La Laguna naar Naos.

Wat wel hebben gedaan is de de op 1 augustus nieuw geopende weg tussen La Laguna en Puerto Naos bezocht, het kronkelende streepje in onderstaande foto waar “road” bij staat. Wat was dat indrukwekkend. Ongelofelijk wat een hoeveelheid lava heeft die Tajogaite over ons eiland gespoeld en wat een destructie heeft dat veroorzaakt. Om dat een beetje inzichtelijk te maken, de stad Los Llanos links van de lava stroom is een stad van zo’n 20.000 mensen.

Overal staan bordjes “Zona caliente” (warme zone).

En verboden te stoppen.

Na afloop van de overtocht moest Feline nog even huiswerk maken. Ze had de opdracht een vakantiefoto mee te brengen waarop ze staat met een gele ballon.

Als het vriest moet hij naar binnen.

Van middag heb ik, bij 32°, een nieuwe automatisch oprollende tuinslang gemonteerd. De oude was meer half automatisch geworden. Ook gelijk even de gebruiksaanwijzing gelezen. De belangrijkste instructie was dat ik hem bij vorst binnen moest opslaan. Gelijk Ank even op de hoogte gesteld maar zij dacht dat ik een zonnesteek had opgelopen. Je doet het ook nooit goed.