Onze broodmachine maakt overuren.

Onze dochter met haar familie zijn dus goed aangekomen en als gevolg maakt onze broodmachine overuren. We waren gewend om de andere dag een brood te bakken nu is dat vaak twee maal per dag. Leve de zonnecellen.

Bovendien kwamen ze mooi op tijd voor de verjaardag van mijn bezige bijtje.

Wat we weer met een overheerlijke maaltijd bij Frangipani hebben gevierd.

Onze oudste kleinzoon vermaakt zich uitstekend met zijn kleine broertje.

En Tieme vindt zijn grote broer helemaal geweldig.

Een andere van zijn bezigheden is het vangen van gekko’s. Hij geeft ze allemaal namen, dit is Ricardo.

Ik ben intussen nog steeds bezig met de bestrijding van het Monsterkruid. De lieftallige bloemetjes.

Maken zaden.

Die de irritante eigenschap hebben overal aan vast te gaan zitten en je tegelijk te prikken.

Bovendien overwoekert het alles zoals hier onder de sinaasappelboom.

Mijn schoonzoon die de zonsondergang fotografeert.

Onze jongste dochter komt in oktober. Momenteel is ze op vakantie in Domburg waar ze deze prachtige foto van haar jongste nam.

De wereld moet niet gekker worden.

Gisteren zijn mijn dochter, haar man, zoon en nieuwe (!) kleinzoon dan eindelijk aangekomen. Was nog even spannend want op het allerlaatste moment besloot Tui haar vlucht te annuleren. Gelukkig konden ze omboeken en met Iberia komen. Ze kwamen nu een dag eerder en gaan twee dagen later terug maar goed ik heb voor het eerst mijn nu al negen maanden oude kleinzoon in mijn armen kunnen houden.

Die omgeboekte vlucht had toch nogal wat consequenties. €500 meer, daar vlogen we vroeger met zijn tweeën voor op en neer, en geen huurauto te krijgen noch voor de dag eerder, noch voor die twee dagen langer. Er was géén auto beschikbaar. Dat laatste kon uiteindelijk weer wel voor het luttele bedrag van €595…….. zeker besloten om er ergens maar een te stelen.

Dus beste mensen NOOIT HUREN BIJ SIXT die hebben hier niemand en laten het over aan topcar. Topcar levert geen enkele service en zijn zo flexibel als de deur van het provinciehuis in s’Hertogenbosch. Wat een boevenbende.

En daar bleef het niet bij. We moesten dus na gisteren, vandaag weer naar het vliegveld nu om de huurauto op te halen en wat bleek. Toen we er waren kwam ook de gecancelde vlucht van Tui aan !!!!

Ik naar de Tui balie. Daar stond een meneer in een Tui pakje die helemaal zenuwachtig werd van mijn verbolgen betoog. Hij stotterde:”Ja maar we mogen niemand meenemen. Het vliegtuig komt alleen mensen ophalen.”

In wat voor wereld leven we nu. Tui cancelt zijn vlucht en stuurt een leeg vliegtuig naar La Palma en mijn dochter komt zonder een enkel probleem, nu ja op €500 extra na dan, met een andere maatschappij naar La Palma.

Maar mijn kleinzoon is er.

Dat geknoei heeft hij van zijn oma.

Gisteren was het wel warm.

Zoals ik in de vorige post al meldde werd het gisteren warm, erg warm.

De katten hadden het niet meer. Isabel bewoog gewoon niet meer. Als het nodig was deed ze één oog open en vlug weer dicht.

Zo warm dus. Maar daar bleef het niet bij vannacht zakte de temperatuur maar …. bleef het warm. Het was om half zeven gezakt naar …

Dat hebben we hier nog niet meegemaakt.

Ondanks de te snel drogende verf vermaakte Ank zich wel, als ze schildert vergeet ze alles.

Ik op mijn beurt had ook wat te doen, er moest een lekkage worden opgelost bij een vriend die momenteel in Holland is. Iemand had het ooit niet nodig gevonden om alle schroeven in een koppeling te zetten en precies op dat punt lekte het. De grote bouten moesten los om de uitlijning van de gaten te verbeteren maar waren met geen mogelijkheid meer los te krijgen. Dat heb ik gelukkig provisorisch kunnen oplossen door er twee kleinere in te zetten die net sterk genoeg waren om het lekken te stoppen.

Lekker zweten in het zonnetje.

Cruz de La Reina.

Ik heb gisteren lang getwijfeld om te gaan wandelen, er was een calima maar de temperaturen waren nog zéér aangenaam. Dus toch maar op stap vanuit huis naar het ’Kruis van de Koningin’.

Vanuit huis loop je eerst door een prachtig pad.

Tot je bij de het oudste stenen gebouw van Puntagorda komt. de Iglesia San Mauro Abad. Geconstrueerd in het midden van de XVI eeuw. Ik ben geen kerk liefhebber. Maar dit is een prachtig kerkje. Geen overdreven pracht en praal maar stijlvol en zeer netjes. De moeite van een bezoek waard.

Gelijk daarna loop je een barranco in.

Beneden in de barranco is een bruggetje over een gort droge rivier bedding.

Met als je weer omhoog gaat een mooi uitzicht op het kerkje. Direct er tegenover staat de totaal vervallen pastorie waar naar verluid vroeger de inquisitie zat, best macaber.

Je loopt dan verder tussen de akkers tot je bij een Spaanse kas komt. De kassen hier zijn niet bedekt met glas, zou een beetje te heet worden, maar met gevlochten polypropuleen doek.

Als je dan door een gat kijkt zie je dit.

Bananen.

Je loopt dan verder over een slingerende landweg voor Cruz de Matos langs.

Links boven op de heuvel zie je Cruz de Matos.

Uiteraard kom je ook langs een barranco wand vol geiten.

Tot je bij de Cruz de la Reina komt.

Opmerking: De kleur van de zee varieert. Dit komt door de hoek van de zon ten opzichte van de camera. Daar kan je niet echt veel aan doen.

En zo ziet dat er uit van een afstandje.

En ja ik was er echt.

De terugweg was aanmerkelijk lastiger je moet zo’n 500 m omhoog en het werd steeds warmer. Toen ik om om twee uur thuis was was het inmiddels 28°C. Toch ben ik blij dat ik gisteren ben gaan lopen. Terwijl ik dit, om half twaalf, schrijf is het inmiddels 34°C.

In memoriam Teunis Oostenbrugge.

Heden morgen is onze vriend, La Palma liefhebber en mede blogger (fincadepinto.nl) en na een kort ziekbed overleden. Teunis is 53 jaar geworden.

Enige jaren geleden hebben wij Teunis en zijn man Ruud leren kennen na een E-mailtje of ze eens langs mochten komen. Ze waren fanatieke lezers van deze blog en wilden ook naar La Palma komen. Nu dat kon en ze kwamen en ook naar La Palma.

Begin juni kreeg Teunis slecht nieuws er was iets op zijn lever geconstateerd. Hij moest maar snel met een specialist contact opnemen. De zondag daarna heb ik nog een uur of drie met hem zitten praten, joh je moet niet gelijk het ergste denken, wat kan zo’n arts nu zeggen na een scan op zijn praktijk, het komt allemaal vast goed. Maar Teunis bleef maar herhalen dat het niet goed voelde. Nu een kleine maand later is hij er niet meer.

Teunis, je laat een gat achter, je was een ontzettend aardige goedlachse man, Anky en ik zullen je missen.

Nog een keer Don Pedro El Tablado.

Nog maar eens deze indrukwekkende route. Voor mijn wandel maatje voorlopig zijn laatste want hij gaat voor een paar maanden terug naar Noorwegen.

Parkeren op het centrale plein van Don Pedro is geen probleem. Het is een langwerpig plein op een bergrug met aan de ene kant drie huizen en een dorpshuis en aan de andere kant een boerderij. Wel stom dat ik ben vergeten een foto te maken het ziet er best wel desolaat uit.

De wandeling begint direct vanaf dat plein. Na korte tijd kom je dan bij deze indrukwekkende, rauwe, diepe Barranco de Fagundo waar je doorheen moet.

Richting binnenland.
Richting zee.

Je gaat vanaf dat moment dan ook steil naar beneden.

En omdat we vroeg vertrokken waren liepen we in een heerlijk ochtend zonnetje. De andere kant van de barranco ligt hier nog in de schaduw. Je ziet er het pad waarover we straks weer omhoog moeten.

Dieper in de barranco wordt je stil van de grootsheid van de natuur.

Zie je John (blauw t-shirt) lopen?

Boven aangekomen ben je vlak bij El Tablado en wordt je weer getrakteerd op dit fantastische uitzicht. Nog even en dan zijn we bij het barretje van Femke voor een heerlijke café con Leche en een stuk taart.

El Tablado.

En om elf uur stonden we voor de deur. Stom, stom, stom de bar gaat pas, en dat herinnerden we ons op dat moment ook, om half één open.

Dus maar weer terug en een nog schaduw rijk plekje gezocht voor de lunch.

Zo, de helft van de 10 km en de 745 m omlaag en weer omhoog zit er op. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik dit allemaal nog kan doen en dat is zoals afgelopen week maar weer pijnlijk duidelijk is geworden echt niet vanzelfsprekend.

De natuur wordt al weer langzaam steeds bruiner. De tuin niet want die krijgt water. Alles groeit en bloeit dat het een lieve lust is.

Een Monarch vlinder.
De na één nacht al weer op z’n retour zijnde Koningin van de nacht.

En deze staan te dringen om vannacht te gaan bloeien.

En deze Pitahaya heeft gisteren gebloeid. Onder bij de twee de al verlepte bloemen zie je dat mijn poging tot kunstmatige inseminatie zijn vruchten lijkt te gaan afwerpen.

Pitayas op komst?

Barranco de la Madera.

Voor onze wandeling van gisteren door de ‘Vallei van het Hout’ vertrokken we vanaf de parkeerplaats van het Santuario de Nuestro Señora de Las Nieves. Dat ligt boven Santa Cruz en dus een eind rijden.

In het totaal 15 km en 780 m omhooog en omlaag.

Maar …… na een poosje kwamen we dit bordje tegen. ‘Wandelpad gesloten’. Mooi is dat, vorige week de route van internet gedownload, waar geen waarschuwing o.i.d. werd vermeld en dan sta je hier na bijna anderhalf uur rijden heb je dit. Buurtbewoners wisten niet wat er aan de hand was. Dus besloten we omdat we er toch waren maar eens te gaan kijken en ons verstand te gebruiken als we iets tegen kwamen.

De barranco is erg smal en er lopen veel waterleidingen doorheen.

De buizen voor die water leidingen waren helemaal in de rotsen uitgehouden en gelegd boven op de oude water kanalen uit de jaren vijftig.

Tot het einde van de barranco was er weinig aan de hand. De wandeling liep via een bospad over zo’ n acht kilometer langzaam omhoog. Wel verontrustend waren de boodschappen die in het stof op de waterleiding waren geschreven. Zowel in het Engels als in het Spaans werd aangegeven dat doorgang niet mogelijk was.

De terugweg liep door gangen die in de groten waren uitgehouwen en afgesloten door metalen deuren. Maar daar kon je toch nog langs dus voor een Noor en een Hollander niet echt problematisch.

Die gangen waren behoorlijk lang en op regelmatige afstanden waren er gaten in de wand gemaakt zodat er toch nog wat licht was.

Na een poosje was de gang ingestort. Maar zo te zien al wel erg lang geleden dus gingen we door.

Best spannend allemaal maar we kwamen er zonder problemen doorheen. De route werd daarna nog spectaculairder. Een erg smal pad in een erg steile helling

En ook een aantal keren land verschuivingen maar ook die waren niet echt onoverkomelijk.

Hieronder zie je hoe stijl het pad aan de linkerkant naar beneden loopt. Je ziet aan de houding van John hoe dat voelt als je daar loopt.

Weer een land verschuiving.

Dat pad veranderde in een bospad met een dikke laag dennennaalden. Dat lijkt makkelijk maar is erg glad, ik ben dan ook diverse keren op mijn kont geland en dan is die dikke laag naalden wel weer welkom.

Na een poosje kwamen weer zo bordje tegen ‘Sendero Cerrado’ maar nu voor de wandelaars in de richting waar wij vandaan kwamen. Zucht, onze nachtmerrie dat de afsluiting zou zitten vlak voor het einde van de wandeling en dat we helemaal terug zouden moeten bleek ongegrond en we konden in een naast de kerk gelegen bar van een ijsje gaan genieten.

Alles in aanmerking genomen moet ik zeggen dat je wel een erg getrainde wandelaar moet zijn om deze route te lopen. De staat van onderhoud is erg matig en mijn advies zou zijn, niet doen.

La Caldera van boven naar beneden.

Vanwege twee klote berichten vrijdagavond was dat weer zo’n dag die overgeslagen had mogen worden. Eerst het telefoontje dat de tuin en het dak van het huis van onze jongste dochter in Leersum zwaar waren beschadigd door de plotselinge zware storm en direct daarna het bericht van de vriend van ons die om gezondheidsredenen naar Nederland is gegaan die ons vertelde dat hij er rekening mee moet houden dat hij waarschijnlijk alvleesklierkanker heeft. Zaterdag dus met mixed feelings de volgende wandeling gaan doen.

Met spierpijn in mijn billen en kuiten schrijf ik deze blog. Maar deze wandeling is er een die op ieders Bucket List moet staan. Je vertrekt op punt B met een taxi, €12,50 pp, naar punt A. Van daaruit is het 17km weer terug naar punt B waar je auto staat. Ga je het doen zorg dan wel dat je goede niet te kleine wandelschoenen hebt. Het pad is doorgaans erg goed maar hoe aantrekkelijk bijna alleen afdalen ook lijkt het is een aanslag op je loopgestel en op je tenen als je schoenen niet goed passen.

Er rijden daar elke dag 8 taxi’s om de mensen naar boven te brengen. We stonden met 8 personen te wachten toen er een taxibusje aan kwam. Op mijn vraag hoeveel er per taxi werden vervoerd kreeg ik als antwoord: ”Vanwege COVID-19 maar 4 personen”. Dat busje vertrok echter en er kwam een stationwagen taxi waar we met zijn vieren in moesten. Verbaasd vroeg ik de chauffeur hoeveel mensen er normaal in die taxi werden vervoerd. Zijn antwoord was simpel:”Zes! Vanwege Corona zijn de twee stoelen in de kofferbak weggehaald”. Gelukkig was iedereen in de taxi ingeënt dus echt problematisch was het niet.

Halverwege omhoog stopt de taxi om je van het uitzicht te laten genieten. Het water stroompje daar beneden in het midden, daar lopen we straks.

De wandeling begint in een dicht bebost gebied met prachtige bomen.

Na vijf kilometer kom je bij dit prachtige beekje.

Vlak naast het bezoekerscentrum hebben we geluncht.

Deze opmerkelijke rots is de Roque de Idafe. In het verre verleden werd deze rots vereerd door de oorspronkelijk bewoners die in de Caldera woonden. Op het puntje van die rots werden dieren geofferd. Vraag je je wel af hoe ze daar boven op kwamen.

Na 10 km is er een afslag naar de Cascade de Colores. Zeker de moeite waard om te bekijken.

Hier kwamen we voor het eerst behoorlijk wat mensen tegen. Er lopen dus best veel mensen deze route. Je hebt daar niet echt last van. Door de gespreide toevoer met de taxi’s merk je dat niet echt.

Het laatste stuk is het wat minder interessante deel je loopt over de bedding van dat beekje die gezien de breedte ook wel eens een beek zal zijn.

Eens geen wandeling.

Vorige week kreeg onze jongste nazaat zijn eerste schoenen.

En hij vindt ze lekker. Hij heeft zeker naar dat stompzinnige programma over chocolade gekeken.

Vorige week zaterdag was een dag die je niet wilt meemaken. Zo’n dag die er niet zou mogen zijn.

S’morgens kregen we het bericht dat een van onze vrienden hier van een Duitse arts te horen had gekregen dat hij na een scan had gezien dat hij waarschijnlijk iets wat op uitgezaaide tumoren leek op zijn lever had. Hij moest zo snel mogelijk naar een specialist. Ik zat net op de rand van mijn bed. Ben je wel gelijk wakker.

S’middags hebben we naar de lifestream van de crematie van de dochter van Anky’s zus gekeken. Een week of drie daarvoor had ze te horen gekregen dat er kanker was geconstateerd en dat ze onbehandelbaar was. Nodeloos te zeggen wat er door je heen gaat als je tijdens die dienst haar dochtertje van negen de tranen uit haar ogen ziet wrijven.

Zondag was er geen wandeling gepland want ik wilde F1 kijken. Dat was best leuk tot vier ronden voor het einde. Gelukkig maakte Hamilton bij de herstart de fout van zijn leven die hem hopelijk zijn wereldkampioenschap kost.

Maandagavond veranderde de wereld. Het leek wel of we op een andere planeet zaten.

Dit is een panorama foto.

Waarschijnlijk werd dit veroorzaakt door de calima die de volgende dag als een hete deken over ons werd uitgerold.

Dat is allemaal tot daar aan toe maar het blijft ook s’nachts erg warm. Hieronder de temperatuur om 05:30 uur s’morgens.

Met de COVID gaat het goed op de eilanden. We hebben hier nog acht gevallen en niemand meer in het hospitaal. Vanaf vandaag beginnen ze alle mensen vanaf 40 jaar in te enten.

En vanaf gisteren kunnen we ons digitale COVID-19 certificaat downloaden.

Dat was zo gepiept.

Dat certificaat is geen probleem, de reis app wil nog even niet lukken.

In de tuin dachten we lang dat de Kiwi’s het niet hadden gered. Maar een week geleden werd de mannelijke plant wakker een begon ijverig te groeien.

Zijn echtgenote daar in tegen wordt wat later wakker. Schijnt meer het geval te zijn met echtgenotes.

Mijn echtgenote zit in Holland waar haar grote wens eindelijk is uitgekomen. Dankzij FaceTime herkende hij haar meteen. Hij keek wel even raar zo van:”Hé oma is niet plat en er zit geen randje om.

Van de mirador naar de Torre del time 🥇

Gisteren zijn we van de Mirador del Time naar de Torre del Time gelopen.

Een schitterende wandeling maar alleen voor mensen zonder hoogtevrees. Je loopt over de boven rand van de Baranco de Angustias en wordt getrakteerd op spectaculaire uitzichten. Als ik zeg over de rand dan bedoel ik ook letterlijk over de rand en zodanig hoog en dicht langs die rand dat ook ik zo nu en dan het gevoel kreeg van “oeps”.

Aanvankelijk was wel vrij fors stijgen maar over goed begaanbare paden met zo nu en dan glimp van wat er ons nog te wachten stond.

En dat je over de rand loopt was ook duidelijk want ook de andere kant op was het uitzicht ook goed.

Uiteindelijk kom je dan aan bij de Torre de Time.

Die ook een mirador, uitzichtpunt, heeft waar we ons middagmaal hebben genuttigd.

Met dit als uitzicht.

Dit was tevens het punt waarna we terug liepen naar ons uitgangspunt de Mirador del Tieme. Alleen …… nu liepen we echt over en langs het randje van de baranco zo’ 1.000 m lager. Ik zal er verder niet te veel meer over zeggen maar laat de beelden voor zichzelf spreken.

Die zwarte puntjes zijn zwaluwen, even op de foto tikken dan zie je ze beter.

Grappig was nog even dit water verdeel punt wat we tegen kwamen. Hier wordt het water uit een grotere buis verdeeld naar de verschillende eindverbruikers.

Moe maar zeer voldaan kwamen we na 5,5 uur, 13 km lopen en 830 m stijgen en dalen weer aan bij de Mirador del Tieme waar we een heerlijk ijsje hebben genuttigd. Deze wandeling is een aanrader maar echt alleen voor geoefende lopers zonder hoogtevrees.

Ank gaat nooit mee. Reden daarvoor is dat ze last heeft van haar knieën tijdens het afdalen. De marathons die ze vroeger gelopen heeft waren wel een geweldige prestatie maar eisen nu wel hun tol. Ze heeft echter wel héél veel plezier van het FaceTime contact met onze jongste kleinzoon die ze nog niet live heeft kunnen knuffelen.

En hij vindt het ook leuk! Wat een lekker ding hé.