Het was een druk weekje.

Zo ik zit. Vier maal naar het ziekenhuis in Santa Cruz (d.i. 8x 65km en 8x 1,5 uur) gereden deze week en een maal naar Los Llanos, maar morgen hoeft het niet. Onze vriendin blijkt waarschijnlijk een darmontsteking te hebben helemaal zeker is het nog niet duimen maar. Ze heeft nog steeds veel pijn en voelt zich belabberd. In het ziekenhuis hebben ze wel humor, dit is de kerstboom in de radiografie.

Morgen komen de zonnepanelen en de rest. De accuruimte is klaar, te herinnering. Dit was het plan.

En dit is het resultaat van mijn plan.

Spannend. Net als wij is ook de zon onderweg naar morgen.

KNIL militair! Oorlogsmisdadiger? Ik ben plaatsvervangend kwaad.

Dit heeft niets met La Palma te maken maar moet ik even kwijt. Mijn vader was zo’n KNIL militair waar het de laatste tijd weer regelmatig over gaat in de pers.

Hij is geboren op 1 januari 1917 op Feyenoord in Rotterdam. In de crisisjaren had hij een fietsenstalling en repareerde fietsen. Omdat daar in die tijd geen droog brood mee was te verdienen tekende hij bij het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, de KNIL. Begin 1942 werd Nederlands Indië door de Japanners bezet en werd mijn vader krijgsgevangen genomen.

Na de oorlog, begin 1948, was hij in Nederland waar hij met zijn oude buurmeisje trouwde. Dit waren mijn vader en moeder op hun trouwdag 19 mei 1948.

Ook mijn vader heeft over die tijd weinig verteld. De weinige dingen die ik wel weet zijn opmerkelijk. Tijdens de korte oorlog tegen de Japanners heeft hij zes jachtvliegtuigen (Zero’s) neergehaald waarvoor hij ook onderscheiden is. Ook heeft hij toen naar ik gelezen heb in een boekje ‘Het onvoltooid verleden’ dat zijn Indische vriend over die tijd geschreven heeft voordat de Japanners kwamen alle vrachtwagens van hun compagnie in een ravijn gereden. In die tijd in de kampen heeft hij als slaaf o.a. gewerkt aan de bridge over de rivier Kwai en naar hij achteraf hoorde mensenvlees gegeten. Die krijgsgevangenschap heeft hij maar net overleefd, bij de bevrijding woog hij nog ongeveer 42 kg.

Na de bevrijding werden de Amerikanen, Engelsen en andere nationaliteiten gerepatrieerd maar bleven alleen de Nederlanders nog lang in de kampen achter. Toen ze er uiteindelijk uit mochten kregen ze weer een uniform aan en konden voor koningin en vaderland weer een oorlog gaan voeren. Nu tegen de Indonesiërs die door de Japanners waren getraind om voor hun onafhankelijkheid te gaan strijden.

Tegen ons, mij en mijn broer, heeft hij nooit over die periode verteld. Een periode waarvoor hij overigens nooit zijn soldij heeft ontvangen. Wel was hij altijd erg overstuur als er politici die oorlog veroordeelden en het over oorlogsmisdaden hadden. Hij had dan geen goed woord over voor die broekjes die geen idee hadden waar ze het over hadden, alleen maar konden veroordelen en die voor hun eigen verantwoordelijkheid in die oorlog geen oog hadden.

Beste pa, als ik in die foto naar je ogen kijk vraag ik me af wat er al die jaren in je hoofd is omgegaan. Nog vaak zie ik dat kleine Indische mannetje, je oude strijdmakker die dat boekje heeft geschreven, tijdens je crematie onder de tonen van ‘Old solders never die’ naar je kist lopen en salueren. Beste papa, ik ben trots op je en op alles wat je voor ons hebt gedaan ik zou je nog graag eens een knuffel geven en als ik nu die politici weer hoor dan ben ik plaatsvervangend kwaad.

Even delen.

Ik heb het erg druk gehad afgelopen dagen. Een wissel dag voor Casa Demetria en ook is er een vriendin plotseling opgenomen in het ziekenhuis in Santa Cruz. Omdat haar man niet kan rijden ben ik de afgelopen twee dagen op en neer geweest naar Santa Cruz.

Wat ik even wilde delen was de zonsopgang en de maanondergang vanochtend.

Mooi hè.

Een ander dingetje is het vasten. Dat gaat erg goed alleen het lange wachten maandag in de koude wachtruimte van de emergencia viel niet mee. Als je wat te doen hebt gaat het erg goed maar vijf uur wachten in zo’n koude ruimte valt niet mee als je niet gegeten hebt. Maar met mijn gewicht gaat het uitstekend.

Er is maar één probleem met dat vasten. Alle broeken vallen van m’n kont.

Niks geen Sinterklaas gevoel.

Vicky zegt dat het gaat regenen Zou er nu eindelijk wat meer vallen?

In ieder geval zie ik niet vaak die donkere wolkjes.

Vandaag moesten we naar Los Llanos omdat er bij Ank een kroon moest worden vervangen. En daar niks Sinterklaas maar kerst. Toch een apart gevoel om in een t-shirt bij een heerlijk temperatuurtje zo door de stad te lopen. Onder de doorgang naast het stadhuis hadden ze een kompleet klein stadje gebouwd.

De huisjes zijn ongeveer 40 cm hoog.

Om half vijf kwam Antonio weer en heeft de deur van de accuruimte geplaatst en moest stoppen omdat het begon te regenen…….

Een tantaluskwelling.

Ben ik aan het vasten gaat Anky worstenbroodjes maken en dat ruikt een potje lekker!

De echte Brabantse worstenbroodjes volgens recept van ma Schop (Een echte Zeeuwse uit Bruinisse). Als ze ze echt allemaal invriest haal ik er toch echt een pakje uit morgen als ik weer mag eten.

Gisteren heeft Antonio het nieuwe zonneplaatsje gemaakt en vandaag, de metalen deur die er in moet is klaar, begint hij aan de accu kast.

Dus moest ik er weer voor zorgen dat de toe- en afvoerbuis voor de elektriciteit op zijn plaats zit voor hij de achterwand van die kast gaat metselen.

Wordt vervolgd.

Wijn met chocolade.

Met chocolade? Ja en het is nog lekker ook!

Gisteren waren we uitgenodigd bij de viering van het 20 jarig bestaan van de Bodegas Nordeste de La Palma. De makers van Vega Norte. Ze hadden voor die viering een verjaardagstraktatie bedacht van wijn met chocolade. Als rechtgeaarde Hollanders waren we slechts 10 minuten te laat en dus een van de eerste.04A908BB-0634-455A-B986-494052A4D664_1_201_a.jpeg

Op de parkeerplaats voor de bodega hadden ze terrastenten geplaatst en er was een erg goed bandje. En het wegwerpbestek was niet van plastic maar van hout!109F991D-2822-46E1-8100-1C9838302EA2_1_201_a.jpeg

Na aanvang met toen nog erg hoge temperaturen, die ras daalden toen de zon onder ging, kregen we een toespraak over die twintig jaar. Wist je bijvoorbeeld dat Vega Norte in die twintig jaar al 160 internationale onderscheidingen heeft gekregen?

Daarna vertelde een chocolademaker wat hij gemaakt had en van een wijndeskundige van de bodega uitleg hoe we dat tot ons moesten nemen. Enige voorbeelden.

Witte wijn met een op mango gebasserd chocolade hapje.65969CCE-87E2-4005-B6F2-A110CB192F42.jpeg

1C43F690-C4F8-44F6-B04A-102B95007F1D_1_201_a

En een van hun meest onderscheiden wijnen de rose met witte chocolade met een frambozenvulling.94EAF74E-6DAD-4790-8984-E6AB98C0F4BA_1_201_a.jpeg

66A691FB-34B8-4A76-8FC9-9FAC91D06C30_1_201_a.jpeg

Van de rode wijn met de donkere chocolade met 75% cubaanse cacao met een vulling van kastanje pasta die daarna kwam heb ik geen foto. Verrukkelijk!

Ik moet zeggen dat ik er nog niet op gekomen was om chocola bij wijn te eten maar deze combinaties samen met de mooie muziek zorgden wel voor een fantastische avond!

Ondanks de hoge temperaturen van gisteren (27,5ºC) werd het wat later toch wel koeler en als je vrouw dan haar vest is vergeten zijn noodmaatregelen toch noodzakelijk.FAA9095E-9F33-4FE6-9BE1-5CBB49DD498B_1_201_a.jpeg

En tot slot het beste nieuws van de avond! Half december komt de nieuwe witte wijn op de markt.

Cielo empedrado, suelo mojado.

Dat is wat de oude mannen van Puntagorda zeggen. Het betekent vrij vertaald:”Als de lucht er uit ziet als een veld stenen wordt de grond nat”. Ik moet zeggen in het Spaans klinkt het een eind beter.

Volgens de jonge mannen is dat echter niet meer waar, tegenwoordig is alles anders. Niet zo gek overigens, het is immers de moraal van het leven dat de jeugd alles beter ‘denkt’ te weten dan hun ouders. Maar ach we gaan het zien.

Dit was zo’n beetje de discussie vanochtend om 8 uur na een warme nacht (20º) onder deze prachtige lucht met Antonio en Julio toen ze begonnen aan hun werk. De fundering voor de nieuwe zonnepanelen. Ondanks het feit dat de temperatuur naar de 27 ,5° schoot, is lekker opgeschoten.

Julio maakte en stortte het cement en Antonio verdeelde het en maakte het netjes glad. Het resultaat is niet 100% waterpas maar ach dat maakt voor de opbrengst niets uit en de heren waren zo trots op hun werk.

Karaoke finaly arrived in Puntagorda.

Vanochtend waren we in de bank in Los llanos toen we hoorden:”Halo Hans, ja je kent me niet maar ik lees al jaren je blog”. Dat is toch leuk, je wordt er weer aan herinnerd waarom je het doet. Vervolgens werd verbaasd gereageerd dat ik weer aan een andere project was begonnen en dat klopt. Er wordt weer hard gewerkt.

En ook Antonio is vandaag begonnen aan de fundering voor de zonnepanelen.

Morgenochtend weer verder maar vanavond was er eerst de laatste tapa ronde van dit jaar. Het waren weer echt lekkere tapas dit jaar en ook vanavond weer. Eén moet er vermeld worden, de Burrito Shanghai, een soort alternatieve hot dog.

De laatste stop was in de ‘Pino de la Virgen” hier hadden ze iets nieuws, Karaoke.

Of we hier nu zo blij mee moeten zijn is nog even de vraag. Maar het enthousiasme was er niet minder om.

Het was een gezellige avond en een mooie dag. Dat bleek ook wel uit de thermometer toen we thuis kwamen.

Zonne-energie in een stroomversnelling.

12 november heb ik geschreven dat ik plannen had voor zonne-energie. Mijn bijdrage aan een schonere wereld. Sinds die tijd ben ik het internet aan het afstruinen naar info en om te leren. Ik ben voor info bij mijn bovenbuurman op bezoek geweest die al zo’n systeem heeft en het resultaat is dat het er wel gaat komen.

Afgelopen vrijdag ben ik bij Antonio, een lokale aannemer, geweest om eens te vragen wanneer hij de fundamenten zou kunnen maken. Ik had gerekend op een aantal weken maar zijn antwoord was erg onpalmees:”Ik kom maandag”. Ik moest dus aan het werk om de grond bouwklaar te merken.

Twee manderijnenbomen moesten het veld ruimen, een slang van het beregeningssysteem moest worden vervangen en de juiste plaats voor fundamenten moest worden bepaald.

En Antonio? Die kwam, precies op tijd, om op te meten wat hij moest maken zodat hij kon uitrekenen wat hij nodig had zodat hij de materialen kon bestellen. Toen ging hij weer. Nu is het wachten op die materialen en als die er zijn komt hij terug. Zou de echte Palmero dan toch nog de kop op steken?

Gisteren naar een plaatwerker geweest voor een metalen deur. De discussie was ook hier weer kort maar hevig. “Kan je dat maken?”, “Ja.”. “Wat kost het?” Enig rekenwerk leverde een zeer redelijke prijs. “Wanneer kan je hem klaar hebben?”. “Vrijdag.”

Vandaag kwam ik er achter dat het systeem waar ik mijn oog op heb laten vallen in de Black Friday aanbieding is. Wat ik daar mee bespaar krijg ik in geen tien jaar als rente op de bank. Dus …

Het steilste eiland ter wereld.

Ik heb hier al eens iets over gezegd maar gisteren zag ik hoe steil het recht bij ons voor de deur eigenlijk is. We zijn een tijdje terug naar de kust gelopen (gele pijl) met het idee dat het wel mogelijk moest zijn om daar af te dalen naar de zee. Gisteren was ik met Google Earth bezig toen ik zag dat je een hoogte profiel een soort doorsnede van het eiland zo gezegd kunt maken. Dat gaf het profiel hieronder als resultaat voor de route naar de kust via de gele pijl.

Toen we bij de rand van het eiland waren was ik diep onder de indruk van de hoogte. Nu weet ik hoe hoog we daar stonden. 250 m! Twee en een halve domtoren hoog en super steil. Over ongeveer 125 meter gaat het van zeeniveau naar die 250 m. Bij zee zijn we dus niet kunnen komen.

Geregend heeft het nog steeds nauwelijks eronder weer twee buitjes op zee.