Het nut van Johan en Dick.

Morgen gaan onze oudste dochter en haar partner al weer naar huis. De twee weken zijn omgevlogen. Vorige week nog even lekker onder de sinaasappelbomen gegeten bij La Mata.

Waar ook de hagedissen van mee hebben genoten.

Zondag hebben we een broodje kip gehaald in de cafetaria van de Repsol, heerlijk!

Vandaag hebben we nog wat vergeten avocado’s van de oogst van vorig jaar opgezocht voor hen om mee te nemen.

De bomen hangen dit jaar erg vol avocado’s. Ik maakte me echter zorgen over de grootte er van. Dus gelijk maar wat avocado’s opgemeten. Tussen de 70 en 85 mm waren ze. Die maat in de grafiek van Johan en Dick gezet en wat blijkt:

Er werd in 2017 soms wat lacherig gedaan over mijn gemeet maar nu blijkt toch het nut van deze noeste arbeid. Ik hoef me dus geen zorgen te maken ze zijn zelfs wat groter dan in 2017. Ik ben gerust gesteld, het gaat goed!

Cueva de las Palomas II (de grote)

Vandaag zijn we naar de grote grot van de duiven geweest. Dat is een grot die ontstaan is in 1949 in de lavastroom van de uitbarsting van de vulkaan San Juan. De hete lavastroom koelt van buitenaf af terwijl de stroom binnen in gewoon doorloopt. Uiteindelijk loopt de laatste vloeibare lava er uit en blijft een tunnel over. Voor een bezoek moet je een afspraak maken op internet en €22 p.p. betalen. Het bezoek is onder leiding van een gids, in ons geval de Belg Rob.

Het is een indrukwekkend gezicht al die gestolde lava.

De lava onderscheidt zich, afhankelijk van de chemische samenstelling en de temperatuur, in twee hoofdsoorten, hieronder de ‘Aai aai’ lava, dit schijnt Hawaïaans te zijn voor: “Au dat doet zeer als ik er met mijn blote voeten over loop”.

En de Pawoewoe.

Dan de grot in.

Binnenin is het ook indrukwekkend.

Intussen legt Rob van alles uit, hier zie je verschillende stroomsnelheden die zich hebben voorgedaan tijdens de achtdaagse eruptie.

Waar wij met zijn allen (11 m/v) dan weer ademloos naar luisterden.

Verder zie je ‘pluimpjes’ die ontstaan zijn door uit water achtergelaten mineralen wat door de lava heen sijpelt.

En het vulkanische alternatief voor stalactieten die zijn ontstaan door druppelend lava en hoge lucht- en gasstromen in de grot tijdens zijn ontstaan.

De doorgang door de grot gaat het grootste gedeelte goed, hier zie je een plaats waar drie tunnels bij elkaar komen, die waar we in lopen, die waar onze hoofden zich bevinden en helemaal boven zie je er nog één.

Maar soms moet je bukken en soms zelfs klauteren.

Hoewel het niet koud was, was ik toch blij dat ik na een dik uur het warme zonnetje weer op mijn bast voelde.

Hierna brengt een busje je weer teug naar het beginpunt. Alles bij elkaar was het de moeite waard.

Ik hoop dat mijn reservewiel van Vega Norte houdt.

Sinds dinsdag is onze oudste dochter met haar partner op bezoek. Vandaag hebben we met hen de bodega Noroeste de La Palma, net buiten Puntagorda waar de Vega Norte vandaan komt, bezocht.

Deze Vega Norte is een uitstekende wijn die op verschillende wijnbeurzen in Europe veel gouden en zilveren medailles wint. Hun grootste probleem is dat de druiven oogsten niet groot genoeg zijn en dat er daardoor niet erg veel van is Dit zijn de vaten waarin de wijn rijpt. Alleen de duurdere X wijnen rijpen in nog houten vaten. De vaten zijn tussen de 20.000 en 40.000 liter groot en ……. tot onze schrik op één na allemaal leeg. De oogst is al verwerkt.

In dit vat rijpt de Tea wijn. Dit vat is gemaakt van Tea, hout dat wordt gewonnen uit de kern van de Canarische den en voor het grootste deel uit hars bestaat. De wijn uit dit vat is Retsina achtig maar dan in Rode uitvoering. Het verschil met retsina is dat hier geen hars in de rijpende wijn wordt gedaan maar dat de smaakt zich ontwikkeld door het Tea hout van de wand van het vat. Het is al een oeroud recept.

Dit is de machine die de flessen vult. Tja en dan moet er ook nog geproefd worden toch?

En uiteraard blijft mijn tortelduifje dan niet achter.

In de wetenschap dat er geen nieuwe wijn meer komt hebben we gelijk nog maar wat wijn gekocht. Tot onze grote schrik viel die om en brak er één fles. Gelukkig werden we niet door de politie aangehouden want de wijnlucht in de auto was overweldigend. Maar gelijk goed schoongemaakt toen we thuis waren.

Cueva de La Palomas.

In 1949 is de vulkaan San Juan uitgebarsten. Deze vulkaan heeft een enorme lavastroom veroorzaakt die ook heden ten dage nog erg goed te zien is. Zelfs als je op Google kijkt zie je hem goed.

De brede grijze strook en de landtong aan de linkerkant zijn toen geboren. In die lavastroom zijn grotten, de z.g.n. ‘Tubos Volcanicos’ ontstaan doordat de lava aan de buitenkant stolde terwijl het van binnen vrolijk door stroomde. Bij de gele pijl is drie weken geleden een bezoekerscentrum geopend waar je wordt uitgelegd wat daar in 1949 allemaal gebeurd is. Er zijn daar nu twee van die vulkanische buizen, de Cuevas de Las Palomas (Groten van de duiven), geopend voor het publiek. Gisteren hebben we de kleinste van de twee bij het bezoekerscentrum bezocht.

Met m’n domme hoofd heb ik totaal vergeten foto’s te maken van de meer dan indrukwekkende gestolde lava die daar nog prominent aanwezig is. Dat houden jullie nog tegoed.

Sorry voor de bewegingsonscherpte mijn telefoon doet zijn best maar het is er niet echt licht dus de sluitertijden zijn nogal lang.

Door omstandigheden hebben we de tweede veel grotere grot niet kunnen bezoeken maar dat gaan we in december doen als Sonja, Rik en Dayo weer terug komen om de kerst met ons te vieren.

Het bezoek aan de Cuevas is zeker de moeite waard het ziet er allemaal erg netjes uit en het personeel is super vriendelijk. Er werd ons wel geadviseerd om het bezoek aan de grote grot via internet te reserveren. Je bezoekt die grot namelijk met een gids en dat kan in het Engels, Duits of Spaans. Wij kijken er nu al naar uit.

Reserveren kan op de volgende sites:

http://www.lapalmaoutdoor.com of via http://www.canaryliveexperience.com/espeleologia.

Merel en Tim weg, Nissy terug.

Vandaag Merel en Tim naar het vliegveld gebracht.

Dat gaf gelijk de gelegenheid om ‘Nissy’ op te halen. Nissy is de twintig jaar oude Nissan jeep van vrienden die vlak bij het vliegveld geparkeerd stond. Zij waren in Nederland en niet in de gelegenheid om hem zelf terug te brengen.

Ik had een E-mail met een A4tje aan instructies ontvangen om hem weer aan de praat te krijgen. Rob ging ook mee zodat ik als veegwagen achter hem aan kon rijden. Je weet maar nooit. Dus Nissy weer aan de praat gebracht.

Nee hoor RJ grapje, de accu aangesloten en hij startte direct, zelfs de banden waren nog vol en we konden gelijk gaan rijden.

Na een bezoek aan Lidle is de veegwagen wel voorop gaan rijden want de chauffeur werd helemaal wiebelig van de lucht die uit de ‘niet meer nieuwe’ motor kwam.

Rob was niet onder de indruk van de rijeigenschappen van Nissy, hij omschreef die als die van een tank. Zijn snelheid kwam nergens boven de 45 km/u en volgens mij, hij ontkent het, vond hij pas na een uur rijden de vijfde versnelling.

Maarrr hij staat, met ontkoppelde accu, weer op zijn plekkie.

Cruz de Matos en een ondeugende cactus.

Vandaag de laatste dag van het bezoek van Merel en Tim. Het is nog steeds erg mooi weer en we besloten naar Cruz de Matos te lopen. Dat punt is vanaf ons huis te zien.

Je loopt eerst naar beneden naar San Mauro en dan door twee Barancos naar de berg met het kruis.

Het zicht op San Mauro na de eerst Baranco.

Wie er het eerste is.

Helaas moest ik het tegen de jeugd afleggen.

Best een stevig wandelingetje maar je wordt beloond met een door de calima beetje heiig maar schitterend uitzicht.

Ank had een plekje in de schaduw gevonden.

Dan nog een stukje door naar het tweede puntje van de berg.

Alwaar ik het volgende filmpje maakte.

En dan komt het minst leuke deel, de weg terug. Maar het geeft wel voldoening als je dan het volgende op je telefoon ziet.

En die ondeugende cactus? Die staat in de tuin.

Een nat pak.

Vandaag zijn we naar de haven van Puntagorda geweest en daar wachtte ons een verrassing.

De zee zag er kalm uit maar er stond een enorme deining waardoor er enorme golven op de kust sloegen.

Snel de 440 treden naar beneden en wat we daar zagen hadden we nog nooit gezien. Ik schatte dat verkeerd in, gevolg:

En terwijl ik mijn T-shirt stond uit te wringen ging het weer mis maar nu werd het gefilmd.

Nu nog even een filmpje waarop je die enorme golven beter ziet.

Zo, om van de schrik te bekomen zijn we daarna bij El Bernegal in Santo Domingo gaan eten. Goed restaurant trouwens.

Om na een geweldige maaltijd nog even in Santo Domingo zelf te gaan kijken.

Een kaarsje voor Robert.

Heb jij nooit voor mij gedaan.

Dat was wat ik vanochtend te horen kreeg na het zien van dit idyllische tafereeltje. Ik moet zeggen dat dat wel klopt want als ik zing beginnen er schoenen spontaan te vliegen.

Vandaag hebben we de Roque de los Muchachos bezocht.

Het weer was prachtig. En het uitzicht perfect.

Zoals voor iedereen dit dit voor het eerst ziet waren onze tortel duifjes zwaar onder de indruk.

Maar ook wij genieten er nog steeds van.

Merel met een bolletje op haar hoofd.

En hier met een complete telescoop.

En nu maar afwachten wat de komende dagen brengt. Het warme weer voor Europa komt eerst over ons …..

Wandeling naar een verlaten wijnboerderij.

Gisteren hebben we met ons bezoek een wandeling gemaakt naar een verlaten wijnboerderij. Op de onderstaande foto, gezien vanaf ons terras, is dat gebouwtje te zien op de top van de heuvel rechts van de wijn terrassen, recht boven de middelste telefoonpaal.

En hier staan we boven en kijken naar de plaats waar ik op bovenstaande foto stond.

Tussen het ronde gat in bovenstaande balk en de grote steen zat een houten spindel waarmee e de balk kon bewegen om de druiven in onderstaande bak te persen.

Hoe dat persen nu eigenlijk in z’n werk ging snap ik ook niet, volgens mij ontbreekt er een stuk. In onderstaande vaten kon de wijn daarna rijpen.

Geen lange wandeling, gewrichten enzo, maar toch een leuk rondje.

Nu zitten ze weer in het vliegtuig naar Holland en zijn hun dochter met haar vriendje weer hier.