Roque de los Muchachos.

Altijd weer Leuk om de reacties te horen van mensen die voor het eerst de Roque de los Muchachos, op de rand van de krater van de Caldera de Taburiente, zien. De wauw’s zijn dan niet van de lucht. Maar na parkeren eerst de verplichte statie foto.

Na een voorzichtige! wandeling langs diepe afgronden volgen de adembenemende uitzichten.

Ik moet wel zeggen dat je de enorme diepten niet goed kan fotograferen. Over de rand van het laatste uitkijkpunt kijk je mijns inziens wel 1.000 m naar beneden. Je kan er zelfs met een verrekijker maar net zien dat het geglinster wat je ziet niet de auto’s op de parkeerplaats die daar is zijn maar een beekje. De eerste bergen rij die je hier ziet zijn de rand van de krater 8 km verderop!

Ook heb je er een goed overzicht over alle observatoria die je daar vindt.

Na afscheid te hebben genomen van de bewakers van de Roque,

ook nog even deze jongens bekeken, lijkt me duur speelgoed.

En een lekker koppie koffie gedronken bij La Briesta waar je op de weg terug naar huis langs komt.

Waar de op de TV deze spotprent te zien was naar aanleiding van de overwinning van Nadal op de US open deze spotprent te zien was.

trump (sorry maar ik wil zijn naam niet met een hoofdletter schrijven) die bij zijn muur zegt: “Hoe komt die Hispanic hier binnen?”

Bezoek 2.

Gisteren zijn we naar de Cumbrecita geweest. Dat is een wandeling aan de binnenzijde van de Caldera de Taburiente de grote vulkaan op La Palma in het nationaal park met de zelfde naam. Ik had onze komst keurig gereserveerd op internet en we konden dus onze auto kwijt vlak bij de start van de wandeling.

Toen we aankwamen was de Caldera gevuld met wolken en kon je geen tien meter zien. Maar binnen 20 minuten waren de wolken weg en konden we genieten van de spectaculaire uitzichten daar.

Hier nog een stukje wolk.

De binnenzijde van de Caldera is helemaal begroeid met Canarische dennen die heerlijk ruiken.

De uitzichten zijn er zoals al gezegd adembenemend.

Van grote hoogten tot diepe dalen.

Ook kwamen we nog een oude raaf tegen op een bankje.

Het was lang geleden dat we hier geweest waren maar tjonge jonge wat is dat de moeite waard.

Hierna lekker wat gegeten bij een van de vele restaurantjes aan het strand van Tazacorte.

En op de terugweg naar huis de verplichte stop bij de mirador El Time.

Tja het is echt niet moeilijk je gasten te imponeren met ons mooie eiland. Morgen naar de Roque de Las Muchachos.

Bezoek 1.

Momenteel hebben we een middelbare school vriendin van Ank op bezoek. Oude tijden herleven. Er wordt regelmatig tot diep in de nacht herinneringen opgehaald en internet onderzoeken gedaan om uit te vinden wat er van oude bekenden geworden is en waar ze zijn gebleven. Ook worden er bezoeken afgelegd aan ons mooie eiland. Hieronder een foto impressie.

Een bezoek aan El Puerto (de haven) van Puntagorda.

Een visser op de terugweg naar Tazacorte.

Naar het noorden.

Een stukje historie, het glaswerk van de oude vuurtoren, in Barleviento.

Een kop koffie en een broodje kip in een barretje.

Haar echtgenoot is een enthousiaste amateurfotograaf. Hij heeft het zich ten doel gesteld La Palma tot in detail vast te leggen. We moeten dan ook regelmatig terug om hem weer op te zoeken.

En s’avonds hebben ze ook kunnen genieten van prachtige zonsondergangen.

Nu moet ik mijn verslag gaan splitsen. WordPress wordt steeds trager. Van de week werd ik gebeld door Movistar met de vraag of ik nog geïnteresseerd was, wat zal ik blij zijn als die glasvezel er is.

Het nut van Johan en Dick.

Morgen gaan onze oudste dochter en haar partner al weer naar huis. De twee weken zijn omgevlogen. Vorige week nog even lekker onder de sinaasappelbomen gegeten bij La Mata.

Waar ook de hagedissen van mee hebben genoten.

Zondag hebben we een broodje kip gehaald in de cafetaria van de Repsol, heerlijk!

Vandaag hebben we nog wat vergeten avocado’s van de oogst van vorig jaar opgezocht voor hen om mee te nemen.

De bomen hangen dit jaar erg vol avocado’s. Ik maakte me echter zorgen over de grootte er van. Dus gelijk maar wat avocado’s opgemeten. Tussen de 70 en 85 mm waren ze. Die maat in de grafiek van Johan en Dick gezet en wat blijkt:

Er werd in 2017 soms wat lacherig gedaan over mijn gemeet maar nu blijkt toch het nut van deze noeste arbeid. Ik hoef me dus geen zorgen te maken ze zijn zelfs wat groter dan in 2017. Ik ben gerust gesteld, het gaat goed!

Cueva de las Palomas II (de grote)

Vandaag zijn we naar de grote grot van de duiven geweest. Dat is een grot die ontstaan is in 1949 in de lavastroom van de uitbarsting van de vulkaan San Juan. De hete lavastroom koelt van buitenaf af terwijl de stroom binnen in gewoon doorloopt. Uiteindelijk loopt de laatste vloeibare lava er uit en blijft een tunnel over. Voor een bezoek moet je een afspraak maken op internet en €22 p.p. betalen. Het bezoek is onder leiding van een gids, in ons geval de Belg Rob.

Het is een indrukwekkend gezicht al die gestolde lava.

De lava onderscheidt zich, afhankelijk van de chemische samenstelling en de temperatuur, in twee hoofdsoorten, hieronder de ‘Aai aai’ lava, dit schijnt Hawaïaans te zijn voor: “Au dat doet zeer als ik er met mijn blote voeten over loop”.

En de Pawoewoe.

Dan de grot in.

Binnenin is het ook indrukwekkend.

Intussen legt Rob van alles uit, hier zie je verschillende stroomsnelheden die zich hebben voorgedaan tijdens de achtdaagse eruptie.

Waar wij met zijn allen (11 m/v) dan weer ademloos naar luisterden.

Verder zie je ‘pluimpjes’ die ontstaan zijn door uit water achtergelaten mineralen wat door de lava heen sijpelt.

En het vulkanische alternatief voor stalactieten die zijn ontstaan door druppelend lava en hoge lucht- en gasstromen in de grot tijdens zijn ontstaan.

De doorgang door de grot gaat het grootste gedeelte goed, hier zie je een plaats waar drie tunnels bij elkaar komen, die waar we in lopen, die waar onze hoofden zich bevinden en helemaal boven zie je er nog één.

Maar soms moet je bukken en soms zelfs klauteren.

Hoewel het niet koud was, was ik toch blij dat ik na een dik uur het warme zonnetje weer op mijn bast voelde.

Hierna brengt een busje je weer teug naar het beginpunt. Alles bij elkaar was het de moeite waard.

Ik hoop dat mijn reservewiel van Vega Norte houdt.

Sinds dinsdag is onze oudste dochter met haar partner op bezoek. Vandaag hebben we met hen de bodega Noroeste de La Palma, net buiten Puntagorda waar de Vega Norte vandaan komt, bezocht.

Deze Vega Norte is een uitstekende wijn die op verschillende wijnbeurzen in Europe veel gouden en zilveren medailles wint. Hun grootste probleem is dat de druiven oogsten niet groot genoeg zijn en dat er daardoor niet erg veel van is Dit zijn de vaten waarin de wijn rijpt. Alleen de duurdere X wijnen rijpen in nog houten vaten. De vaten zijn tussen de 20.000 en 40.000 liter groot en ……. tot onze schrik op één na allemaal leeg. De oogst is al verwerkt.

In dit vat rijpt de Tea wijn. Dit vat is gemaakt van Tea, hout dat wordt gewonnen uit de kern van de Canarische den en voor het grootste deel uit hars bestaat. De wijn uit dit vat is Retsina achtig maar dan in Rode uitvoering. Het verschil met retsina is dat hier geen hars in de rijpende wijn wordt gedaan maar dat de smaakt zich ontwikkeld door het Tea hout van de wand van het vat. Het is al een oeroud recept.

Dit is de machine die de flessen vult. Tja en dan moet er ook nog geproefd worden toch?

En uiteraard blijft mijn tortelduifje dan niet achter.

In de wetenschap dat er geen nieuwe wijn meer komt hebben we gelijk nog maar wat wijn gekocht. Tot onze grote schrik viel die om en brak er één fles. Gelukkig werden we niet door de politie aangehouden want de wijnlucht in de auto was overweldigend. Maar gelijk goed schoongemaakt toen we thuis waren.

Cueva de La Palomas.

In 1949 is de vulkaan San Juan uitgebarsten. Deze vulkaan heeft een enorme lavastroom veroorzaakt die ook heden ten dage nog erg goed te zien is. Zelfs als je op Google kijkt zie je hem goed.

De brede grijze strook en de landtong aan de linkerkant zijn toen geboren. In die lavastroom zijn grotten, de z.g.n. ‘Tubos Volcanicos’ ontstaan doordat de lava aan de buitenkant stolde terwijl het van binnen vrolijk door stroomde. Bij de gele pijl is drie weken geleden een bezoekerscentrum geopend waar je wordt uitgelegd wat daar in 1949 allemaal gebeurd is. Er zijn daar nu twee van die vulkanische buizen, de Cuevas de Las Palomas (Groten van de duiven), geopend voor het publiek. Gisteren hebben we de kleinste van de twee bij het bezoekerscentrum bezocht.

Met m’n domme hoofd heb ik totaal vergeten foto’s te maken van de meer dan indrukwekkende gestolde lava die daar nog prominent aanwezig is. Dat houden jullie nog tegoed.

Sorry voor de bewegingsonscherpte mijn telefoon doet zijn best maar het is er niet echt licht dus de sluitertijden zijn nogal lang.

Door omstandigheden hebben we de tweede veel grotere grot niet kunnen bezoeken maar dat gaan we in december doen als Sonja, Rik en Dayo weer terug komen om de kerst met ons te vieren.

Het bezoek aan de Cuevas is zeker de moeite waard het ziet er allemaal erg netjes uit en het personeel is super vriendelijk. Er werd ons wel geadviseerd om het bezoek aan de grote grot via internet te reserveren. Je bezoekt die grot namelijk met een gids en dat kan in het Engels, Duits of Spaans. Wij kijken er nu al naar uit.

Reserveren kan op de volgende sites:

http://www.lapalmaoutdoor.com of via http://www.canaryliveexperience.com/espeleologia.

Merel en Tim weg, Nissy terug.

Vandaag Merel en Tim naar het vliegveld gebracht.

Dat gaf gelijk de gelegenheid om ‘Nissy’ op te halen. Nissy is de twintig jaar oude Nissan jeep van vrienden die vlak bij het vliegveld geparkeerd stond. Zij waren in Nederland en niet in de gelegenheid om hem zelf terug te brengen.

Ik had een E-mail met een A4tje aan instructies ontvangen om hem weer aan de praat te krijgen. Rob ging ook mee zodat ik als veegwagen achter hem aan kon rijden. Je weet maar nooit. Dus Nissy weer aan de praat gebracht.

Nee hoor RJ grapje, de accu aangesloten en hij startte direct, zelfs de banden waren nog vol en we konden gelijk gaan rijden.

Na een bezoek aan Lidle is de veegwagen wel voorop gaan rijden want de chauffeur werd helemaal wiebelig van de lucht die uit de ‘niet meer nieuwe’ motor kwam.

Rob was niet onder de indruk van de rijeigenschappen van Nissy, hij omschreef die als die van een tank. Zijn snelheid kwam nergens boven de 45 km/u en volgens mij, hij ontkent het, vond hij pas na een uur rijden de vijfde versnelling.

Maarrr hij staat, met ontkoppelde accu, weer op zijn plekkie.

Cruz de Matos en een ondeugende cactus.

Vandaag de laatste dag van het bezoek van Merel en Tim. Het is nog steeds erg mooi weer en we besloten naar Cruz de Matos te lopen. Dat punt is vanaf ons huis te zien.

Je loopt eerst naar beneden naar San Mauro en dan door twee Barancos naar de berg met het kruis.

Het zicht op San Mauro na de eerst Baranco.

Wie er het eerste is.

Helaas moest ik het tegen de jeugd afleggen.

Best een stevig wandelingetje maar je wordt beloond met een door de calima beetje heiig maar schitterend uitzicht.

Ank had een plekje in de schaduw gevonden.

Dan nog een stukje door naar het tweede puntje van de berg.

Alwaar ik het volgende filmpje maakte.

En dan komt het minst leuke deel, de weg terug. Maar het geeft wel voldoening als je dan het volgende op je telefoon ziet.

En die ondeugende cactus? Die staat in de tuin.