We zijn weer met zijn tweetjes.

Terwijl het virus in Spanje behoorlijk stuiptrekt.

Blijft het op de Canarische eilanden behoorlijk onder controle en op La Palma gewoon weg.

Een rustige gedachte voor onze zwangere oudste dochter die bij ons op bezoek was met haar partner. Anks verjaardag hebben we met zijn vieren gezellig gevierd bij Frangipani.

Gisteren zijn ze weer vertrokken met een vliegtuig dat maar half vol was. We waren even bang dat protesterende boeren voor problemen zouden zorgen maar dat viel gelukkig mee.

Daar gaan ze, onderweg naar Holland om in oktober het leven te schenken aan ons vierde kleinkind. Het zijn een stelletje rotzooi schoppers maar we missen ze wel.

De koninklijke familie is vrij groot.

Ik heb al eens verteld dat wij drie versies hebben van de Koningin van de Nacht. Nu geloof ik dat we ook nog een lid uit die familie hebben die overdag bloeit. Van deze cactus is eind vorig jaar tijdens een storm een stuk gebroken.

Volgens Ank was dat een mooie gelegenheid om die als een nieuwe stek te gebruiken. Hij moest echter eerst indrogen. Nu dat resulteerde er in dat hij zeker een half jaar onder het bankje op de patio heeft gelegen. Pas toen hij er toch wel erg uitgedroogd en dun uit ging zien werd hij in een potje gezet. En nu is er een prachtige grote (25 cm) bloem in gekomen.

Die bloem lijkt echter verdacht veel op die van de Koningin van de Nacht, alleen deze bloeit een dag of drie overdag.

Zal wel een afvallig lid van de Koninklijke Nacht familie zijn. Ik moet toch eens een boek kopen.

We passen nu op twee huizen. Onze Noorse bovenburen konden na hun gedwongen “lock down” verblijf van 6 i.p.v. 3 maanden eindelijk weer naar huis en dat gold ook voor Marco en Marina. Nu Marco het gaat goed.

Gisteren zijn onze dochter Sonja en haar partner aangekomen. Vandaag hebben we ‘gezellig’ gestad en wat gegeten bij restaurant Varadero aan de haven van Tazacorte.

We moesten wel regelmatig langs de Trocadero want als je 6 maanden zwanger bent begint de plaats van je blaas af te nemen en als je moet dan moet je.

Verder heb ik momenteel problemen met mijn weerstation. Vorige week was het wel warm maar 42,5° was het toch echt niet.

Na wat overleg met de Weerspecialist werd er door hen bepaald dat er toch iets serieus mis was en stuurden ze me zonder morren een nieuwe. Ik moest alleen de extra verzendkosten naar de Canarische eilanden betalen. Even dacht ik het probleem opgelost te hebben met nieuwe batterijen maar nee hoor gisteren was het plotseling weer 42,5°C. Perfecte service Weerspecialist!

Oh ja, gisteren heb ik eindelijk de komeet gezien. De afgelopen dagen moet hij beter te zien zijn geweest maar door de calima stof was er zelfs geen ster te zien. Gisteren echter wel. Nog steeds niet erg duidelijk maar hij was te zien. Gelijk een foto geprobeerd te maken maar dat was erg moeilijk. Hij zat boven zee en het enigste licht dat er was was van een paar sterren en de komeet. Dus volkomen op de gok toch nog dit sterk uitvergrote resultaat gekregen.

Ff aanklikken en groot maken.

Dag 80, ons sociale leven komt weer op gang.

We zitten sinds afgelopen maandag in fase 2 en je mag b.v. weer naar de kapper. Nu dat hoefde je ons Ank maar een keer te zeggen.

Ook mag je weer vrienden bezoeken en dat vind iedereen fijn. Onze agenda stroomde vol. Donderdag kwamen onze Noorse buren een glaasje drinken, vrijdag op de kennismakingsbezoek naar Harald en Henrietta, zaterdagmorgen zijn we naar Ita en Peter gewandeld, s’middags moesten we gaan eten bij onze Belgische vrienden Tom en Anne en zondagochtend werden we om kennis te komen maken uitgenodigd bij onze betrekkelijk nieuwe Duitse buren Peter en Tina.

Dat ging dus niet helemaal goed. Toen we op het kennismakingsbezoek bij Harald en Henrietta waren ging mijn telefoon, Anne: ”Zijn jullie ons soms vergeten?” ………….. Ik: ”Nee …. we hadden toch voor morgen (zaterdag) afgesproken?”. Niet dus.

Een enorm stomme fout van mij, verkeerd in mijn agenda gezet. Gelukkig kon het etentje naar de volgende dag worden verschoven dus dat kwam toch nog op zijn pootjes terecht. Ze zijn nog steeds onze vrienden en het etentje was erg gezellig en al even lekker.

Maar ook zondagochtend bij Peter en Tina ging het niet helemaal plan. We waren daar om 11 uur uitgenodigd. Maar omdat het zaterdagavond nogal laat was geworden ontbijtten we zondagochtend ook nogal laat. Dus direct na het ontbijt op naar Pater en Tina waar we werden onthaald ………… op een champagne ontbijt. Nu niets gezegd en een heerlijk tweede ontbijt naar binnen gewerkt.

Vandaag heb ik nieuwe foto’s gemaakt voor de website van Casa Demetria. Het is ongelofelijk hoeveel de cactussen in de cactus tuin zijn gegroeid. Een voorbeeldje:

Juli 2018
Juni 2020

Zo, de komende weken zal ons sociale leven toch iets minder worden als het aan mij ligt. Probleem is dat ik last heb van actinische keratine. Dat zijn ruwe plekjes. op je huid, in mijn geval op mijn kale kop. De oorzaak daarvan is zonnebrand in mijn jeugd. De huidarts heeft dat al een paar jaar behandeld door dit te bevriezen met vloeibare stikstof. Dat is een behoorlijk pijnlijke behandeling maar het helpt wel goed. Alleen nu vindt hij dat het te veel is en moet ik het twee periodes van twee weken behandelen met een crème. Alleen …. nu worden het dikke rode plekjes en dat ziet er niet uit. Dus voorlopig blijf ik zo veel mogelijk thuis.

Helicopters

Gisterenmiddag stond in het teken van het kerstdiner en helicopters.

Eerst moesten we er een zoeken. Dayo had een op afstand bestuurbare helicopter als kerstcadeau gekregen. Hij stond daar mee te oefenen toen Rik zei dat hij het veel te voorzichtig deed en hem voor deed hoe het volgens hem moest. Nu, je heb nog nooit zo snel een helicopter zien verdwijnen. Anderhalf uur gezocht en niet gevonden.

Even later verscheen er een echte op het toneel. Dit was echter nogal serieus hij kwam aanvliegen met een ‘Bambi’ die hij vulde in het basin.

Een oefening tijdens de kerst??? Niet waarschijnlijk en dat klopte ook, deze foto van de brand bij Garafía stond vanochtend in El Apuron.

Gelukkig kon het snel worden geblust. Het zal niet goedkoop zijn die helikopters maar ze zijn er niet voor niets.

Roque de los Muchachos.

Altijd weer Leuk om de reacties te horen van mensen die voor het eerst de Roque de los Muchachos, op de rand van de krater van de Caldera de Taburiente, zien. De wauw’s zijn dan niet van de lucht. Maar na parkeren eerst de verplichte statie foto.

Na een voorzichtige! wandeling langs diepe afgronden volgen de adembenemende uitzichten.

Ik moet wel zeggen dat je de enorme diepten niet goed kan fotograferen. Over de rand van het laatste uitkijkpunt kijk je mijns inziens wel 1.000 m naar beneden. Je kan er zelfs met een verrekijker maar net zien dat het geglinster wat je ziet niet de auto’s op de parkeerplaats die daar is zijn maar een beekje. De eerste bergen rij die je hier ziet zijn de rand van de krater 8 km verderop!

Ook heb je er een goed overzicht over alle observatoria die je daar vindt.

Na afscheid te hebben genomen van de bewakers van de Roque,

ook nog even deze jongens bekeken, lijkt me duur speelgoed.

En een lekker koppie koffie gedronken bij La Briesta waar je op de weg terug naar huis langs komt.

Waar de op de TV deze spotprent te zien was naar aanleiding van de overwinning van Nadal op de US open deze spotprent te zien was.

trump (sorry maar ik wil zijn naam niet met een hoofdletter schrijven) die bij zijn muur zegt: “Hoe komt die Hispanic hier binnen?”

Bezoek 2.

Gisteren zijn we naar de Cumbrecita geweest. Dat is een wandeling aan de binnenzijde van de Caldera de Taburiente de grote vulkaan op La Palma in het nationaal park met de zelfde naam. Ik had onze komst keurig gereserveerd op internet en we konden dus onze auto kwijt vlak bij de start van de wandeling.

Toen we aankwamen was de Caldera gevuld met wolken en kon je geen tien meter zien. Maar binnen 20 minuten waren de wolken weg en konden we genieten van de spectaculaire uitzichten daar.

Hier nog een stukje wolk.

De binnenzijde van de Caldera is helemaal begroeid met Canarische dennen die heerlijk ruiken.

De uitzichten zijn er zoals al gezegd adembenemend.

Van grote hoogten tot diepe dalen.

Ook kwamen we nog een oude raaf tegen op een bankje.

Het was lang geleden dat we hier geweest waren maar tjonge jonge wat is dat de moeite waard.

Hierna lekker wat gegeten bij een van de vele restaurantjes aan het strand van Tazacorte.

En op de terugweg naar huis de verplichte stop bij de mirador El Time.

Tja het is echt niet moeilijk je gasten te imponeren met ons mooie eiland. Morgen naar de Roque de Las Muchachos.

Bezoek 1.

Momenteel hebben we een middelbare school vriendin van Ank op bezoek. Oude tijden herleven. Er wordt regelmatig tot diep in de nacht herinneringen opgehaald en internet onderzoeken gedaan om uit te vinden wat er van oude bekenden geworden is en waar ze zijn gebleven. Ook worden er bezoeken afgelegd aan ons mooie eiland. Hieronder een foto impressie.

Een bezoek aan El Puerto (de haven) van Puntagorda.

Een visser op de terugweg naar Tazacorte.

Naar het noorden.

Een stukje historie, het glaswerk van de oude vuurtoren, in Barleviento.

Een kop koffie en een broodje kip in een barretje.

Haar echtgenoot is een enthousiaste amateurfotograaf. Hij heeft het zich ten doel gesteld La Palma tot in detail vast te leggen. We moeten dan ook regelmatig terug om hem weer op te zoeken.

En s’avonds hebben ze ook kunnen genieten van prachtige zonsondergangen.

Nu moet ik mijn verslag gaan splitsen. WordPress wordt steeds trager. Van de week werd ik gebeld door Movistar met de vraag of ik nog geïnteresseerd was, wat zal ik blij zijn als die glasvezel er is.

Het nut van Johan en Dick.

Morgen gaan onze oudste dochter en haar partner al weer naar huis. De twee weken zijn omgevlogen. Vorige week nog even lekker onder de sinaasappelbomen gegeten bij La Mata.

Waar ook de hagedissen van mee hebben genoten.

Zondag hebben we een broodje kip gehaald in de cafetaria van de Repsol, heerlijk!

Vandaag hebben we nog wat vergeten avocado’s van de oogst van vorig jaar opgezocht voor hen om mee te nemen.

De bomen hangen dit jaar erg vol avocado’s. Ik maakte me echter zorgen over de grootte er van. Dus gelijk maar wat avocado’s opgemeten. Tussen de 70 en 85 mm waren ze. Die maat in de grafiek van Johan en Dick gezet en wat blijkt:

Er werd in 2017 soms wat lacherig gedaan over mijn gemeet maar nu blijkt toch het nut van deze noeste arbeid. Ik hoef me dus geen zorgen te maken ze zijn zelfs wat groter dan in 2017. Ik ben gerust gesteld, het gaat goed!

Cueva de las Palomas II (de grote)

Vandaag zijn we naar de grote grot van de duiven geweest. Dat is een grot die ontstaan is in 1949 in de lavastroom van de uitbarsting van de vulkaan San Juan. De hete lavastroom koelt van buitenaf af terwijl de stroom binnen in gewoon doorloopt. Uiteindelijk loopt de laatste vloeibare lava er uit en blijft een tunnel over. Voor een bezoek moet je een afspraak maken op internet en €22 p.p. betalen. Het bezoek is onder leiding van een gids, in ons geval de Belg Rob.

Het is een indrukwekkend gezicht al die gestolde lava.

De lava onderscheidt zich, afhankelijk van de chemische samenstelling en de temperatuur, in twee hoofdsoorten, hieronder de ‘Aai aai’ lava, dit schijnt Hawaïaans te zijn voor: “Au dat doet zeer als ik er met mijn blote voeten over loop”.

En de Pawoewoe.

Dan de grot in.

Binnenin is het ook indrukwekkend.

Intussen legt Rob van alles uit, hier zie je verschillende stroomsnelheden die zich hebben voorgedaan tijdens de achtdaagse eruptie.

Waar wij met zijn allen (11 m/v) dan weer ademloos naar luisterden.

Verder zie je ‘pluimpjes’ die ontstaan zijn door uit water achtergelaten mineralen wat door de lava heen sijpelt.

En het vulkanische alternatief voor stalactieten die zijn ontstaan door druppelend lava en hoge lucht- en gasstromen in de grot tijdens zijn ontstaan.

De doorgang door de grot gaat het grootste gedeelte goed, hier zie je een plaats waar drie tunnels bij elkaar komen, die waar we in lopen, die waar onze hoofden zich bevinden en helemaal boven zie je er nog één.

Maar soms moet je bukken en soms zelfs klauteren.

Hoewel het niet koud was, was ik toch blij dat ik na een dik uur het warme zonnetje weer op mijn bast voelde.

Hierna brengt een busje je weer teug naar het beginpunt. Alles bij elkaar was het de moeite waard.

Ik hoop dat mijn reservewiel van Vega Norte houdt.

Sinds dinsdag is onze oudste dochter met haar partner op bezoek. Vandaag hebben we met hen de bodega Noroeste de La Palma, net buiten Puntagorda waar de Vega Norte vandaan komt, bezocht.

Deze Vega Norte is een uitstekende wijn die op verschillende wijnbeurzen in Europe veel gouden en zilveren medailles wint. Hun grootste probleem is dat de druiven oogsten niet groot genoeg zijn en dat er daardoor niet erg veel van is Dit zijn de vaten waarin de wijn rijpt. Alleen de duurdere X wijnen rijpen in nog houten vaten. De vaten zijn tussen de 20.000 en 40.000 liter groot en ……. tot onze schrik op één na allemaal leeg. De oogst is al verwerkt.

In dit vat rijpt de Tea wijn. Dit vat is gemaakt van Tea, hout dat wordt gewonnen uit de kern van de Canarische den en voor het grootste deel uit hars bestaat. De wijn uit dit vat is Retsina achtig maar dan in Rode uitvoering. Het verschil met retsina is dat hier geen hars in de rijpende wijn wordt gedaan maar dat de smaakt zich ontwikkeld door het Tea hout van de wand van het vat. Het is al een oeroud recept.

Dit is de machine die de flessen vult. Tja en dan moet er ook nog geproefd worden toch?

En uiteraard blijft mijn tortelduifje dan niet achter.

In de wetenschap dat er geen nieuwe wijn meer komt hebben we gelijk nog maar wat wijn gekocht. Tot onze grote schrik viel die om en brak er één fles. Gelukkig werden we niet door de politie aangehouden want de wijnlucht in de auto was overweldigend. Maar gelijk goed schoongemaakt toen we thuis waren.