Ze is er altijd, behalve als ze even weg is.

De gevallen blogger.

Zaterdagavond gaven mijn medeblogster Marja met haar man Karel een feestje. 10 maanden na de vernietiging van hun huis en hun huur appartementen op de tweede dag van de vulkaanuitbarsting was hun nieuwe huurappartement klaar. Hun leven na de vulkaan kan nu echt beginnen. Nu, ik moet zeggen, het appartement met een geweldig dakterras zag er uitstekend uit. Dat moet een succes worden.

Ik was voor het eerst op een feest waar ik niemand kende maar waar iedereen mijn wel kende. Het:”Oh ben jij Hans van de blog” was niet van de lucht. Toen ik voor iemand achteruit stapt stond ik op een plank onder een pot die daardoor omviel en waardoor weer voortgang van mijn andere been blokkeerde. Pats daar lag ik languit op de grond met mijn drinken en net opgeschepte eten om me heen. Geen grote schade alleen mijn ego lag in puin. Deze blogger vergeten ze ook niet meer.

Bezoek.

Vorige week is onze vriend Cees met zijn nieuwe vrouw op bezoek geweest. Toen ik 41 jaar geleden in Santo Domingo (Dominicaanse republiek) werkte heb ik hem leren kennen. Nu kon hij na langdurige ziekte van zijn vrouw en Corona dan eindelijk langs komen. Het was weer als vanouds. Enorm gezellig en veel herinneringen opgehaald. Minnie vond het daarbij helemaal niet vervelend als wij het, zo nu en dan met van emotie krakende stemmen, het over zijn overleden vrouw hadden.

We hebben hen het eiland zo ver mogelijk laten zien. Als eerst was de Roque de Muchachos aan de beurt. Dat was maar goed ook want het uitzicht was toen nog niet door de huidige calima verpest.

Verder kon onze nieuwe ‘aanwinst’ natuurlijk niet ontbreken. We wilden over de nieuwe weg rijden die over de lava wordt aangelegd.

Dat kan tijdens bepaalde tijdsloten. Die tijdsloten bleken echter zodanig gekozen, zie borden op de foto, dat dat op het moment dat wij daar waren niet meer kon.

Gelukkig is er veel meer te zien waardoor ze een goede indruk hebben kunnen krijgen van de ramp die zich hier heeft voltrokken.

Vrijdag zijn ze weer vertrokken en Minnie bedankt dat je van Cees weer een gelukkige Cees hebt gemaakt.

San Mauro Abad is de beschermheilige van Puntagorda. Hij was een pastoor die ooit een middel heeft geïntroduceerd dat aan drinkwater moest worden toegevoegd zodat er minder mensen aan water drinken stierven.

Fiesta en honor de San Mauro Abad.

Elk jaar wordt er ter ere van deze man een feest gegeven wat twee weken duurt. Hoogtepunt van dat feest is de Romería. Dat valt dit jaar op vrijdagmiddag vijf augustus. Er worden dan een twintigtal karren versiert en uitgerust met muziek en veel drank en eten. Elke kar rijdt dan samen met een in klederdracht gehulde groep mensen van het gemeentehuis naar Kerk 1,5 km verderop. Dat rijden bestaat uit 10m rijden dan stoppen muziek maken, eten, drinken en dansen. Tegen de tijd dat men bij de kerk is, is iedereen in ‘kennelijke staat’.

Dat is allemaal tot daar aan toe maar dat gaat dus door onze straat die daarvoor wordt afgesloten. Dat was op zich nooit een probleem maar dit jaar moet ik mijn dochter en haar gezin om 17:00 uur op het vliegveld afleveren. Dus maar eens met de dorps agente gaan overleggen.

Ons politiebureau is in het stadhuis maar de agente was er niet, “ze komt zo terug“. Dat betekent dat ze koffie is gaan drinken. 20 minuten later was ze er weer niet maar dit maal was ook de politieauto weg. Dan maar even vragen wanneer ze er hoort te zijn, antwoord:”Altijd alleen niet als ze even weg moet”. Zucht later nog maar een keer proberen.

Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.

De zomer begon laat dit jaar maar is nu in volle hevigheid los gebarsten. Na 33-36-33-30-34 en 36° is het nu ik dit schrijf al 38,6°C en ….. het is nog maar 16:30 uur. Vannacht was de minimum temperatuur 31°C.

Maar we zijn niet de enigste.

Die warmte is niet echt leuk maar overkomelijk, vervelender is het bijkomende brandgevaar. Als je s’morgens naar het Spaanse nieuws kijkt en ziet wat voor drama’s er zich allemaal op het schiereiland afspelen slaat de schrik je om het hart. Laten we in Gods naam hopen dat er weer niet een of andere oetlul zich geroepen voelt zijn toiletpapier te verbranden.

In memoriam Teunis Oostenbrugge.

Heden morgen is onze vriend, La Palma liefhebber en mede blogger (fincadepinto.nl) en na een kort ziekbed overleden. Teunis is 53 jaar geworden.

Enige jaren geleden hebben wij Teunis en zijn man Ruud leren kennen na een E-mailtje of ze eens langs mochten komen. Ze waren fanatieke lezers van deze blog en wilden ook naar La Palma komen. Nu dat kon en ze kwamen en ook naar La Palma.

Begin juni kreeg Teunis slecht nieuws er was iets op zijn lever geconstateerd. Hij moest maar snel met een specialist contact opnemen. De zondag daarna heb ik nog een uur of drie met hem zitten praten, joh je moet niet gelijk het ergste denken, wat kan zo’n arts nu zeggen na een scan op zijn praktijk, het komt allemaal vast goed. Maar Teunis bleef maar herhalen dat het niet goed voelde. Nu een kleine maand later is hij er niet meer.

Teunis, je laat een gat achter, je was een ontzettend aardige goedlachse man, Anky en ik zullen je missen.

Dag 80, ons sociale leven komt weer op gang.

We zitten sinds afgelopen maandag in fase 2 en je mag b.v. weer naar de kapper. Nu dat hoefde je ons Ank maar een keer te zeggen.

Ook mag je weer vrienden bezoeken en dat vind iedereen fijn. Onze agenda stroomde vol. Donderdag kwamen onze Noorse buren een glaasje drinken, vrijdag op de kennismakingsbezoek naar Harald en Henrietta, zaterdagmorgen zijn we naar Ita en Peter gewandeld, s’middags moesten we gaan eten bij onze Belgische vrienden Tom en Anne en zondagochtend werden we om kennis te komen maken uitgenodigd bij onze betrekkelijk nieuwe Duitse buren Peter en Tina.

Dat ging dus niet helemaal goed. Toen we op het kennismakingsbezoek bij Harald en Henrietta waren ging mijn telefoon, Anne: ”Zijn jullie ons soms vergeten?” ………….. Ik: ”Nee …. we hadden toch voor morgen (zaterdag) afgesproken?”. Niet dus.

Een enorm stomme fout van mij, verkeerd in mijn agenda gezet. Gelukkig kon het etentje naar de volgende dag worden verschoven dus dat kwam toch nog op zijn pootjes terecht. Ze zijn nog steeds onze vrienden en het etentje was erg gezellig en al even lekker.

Maar ook zondagochtend bij Peter en Tina ging het niet helemaal plan. We waren daar om 11 uur uitgenodigd. Maar omdat het zaterdagavond nogal laat was geworden ontbijtten we zondagochtend ook nogal laat. Dus direct na het ontbijt op naar Pater en Tina waar we werden onthaald ………… op een champagne ontbijt. Nu niets gezegd en een heerlijk tweede ontbijt naar binnen gewerkt.

Vandaag heb ik nieuwe foto’s gemaakt voor de website van Casa Demetria. Het is ongelofelijk hoeveel de cactussen in de cactus tuin zijn gegroeid. Een voorbeeldje:

Juli 2018
Juni 2020

Zo, de komende weken zal ons sociale leven toch iets minder worden als het aan mij ligt. Probleem is dat ik last heb van actinische keratine. Dat zijn ruwe plekjes. op je huid, in mijn geval op mijn kale kop. De oorzaak daarvan is zonnebrand in mijn jeugd. De huidarts heeft dat al een paar jaar behandeld door dit te bevriezen met vloeibare stikstof. Dat is een behoorlijk pijnlijke behandeling maar het helpt wel goed. Alleen nu vindt hij dat het te veel is en moet ik het twee periodes van twee weken behandelen met een crème. Alleen …. nu worden het dikke rode plekjes en dat ziet er niet uit. Dus voorlopig blijf ik zo veel mogelijk thuis.