Paardenrace, zomer glas, veiligheid en het wonder van de natuur.

Afgelopen vrijdag heb ik onze jongste dochter en haar gezin naar het vliegveld gebracht. Zoals ik al schreef was precies die middag onze straat afgesloten vanwege de Romeria. Omdat die Romeria véél te laat vertrok vervloog mijn hoop om er toch door te kunnen. De straat was gevuld met ‘praalwagens’, drinkende, feestende, zingende en dansende mensen. Geen doorkomen aan. Gelukkig kreeg ik op het allerlaatste moment een goed idee. Ik zette mijn auto niet op de parkeerplaats bij de kerk (advies van de politie en ca. 1km stijl omlaag) maar op een onverhard weggetje dat ca. 100m onder ons loopt. Het is dan wel wat geklauter om er te komen met twee kinderen en vier koffers maar dat ging gelukkig goed.

Paardenrace

Een ander onderdeel van de feesten ter ere van de patroonheilige San Mauro Abat van Puntagorda zijn de jaarlijkse paarden races. De centrale weg door het dorp wordt dan afgezet en er racen dan vier maal twee paarden met een bloedgang van het ene einde van het dorp naar het plein met de klok. Het hele dorp loopt uit om dat te zien. Maar echt opwindend kan ik het toch niet vinden.

Maar gezellig is het wel. Vervelend is dan wel mijn absolute gebrek voor het onthouden van gezichten. Ik wordt continu gegroet en heb dan geen flauw idee wie het zijn. Voor degene die nu denken hij wordt toch niet dement, nee, dat heb ik mijn hele leven al.

Zomerglas.

Gisteren is ons tochtraam geplaatst. Wij kunnen door de wind vaak niet buiten zitten en dat raam, zie foto, moet daar verbetering in gaan brengen. De mededeling er bij was wel dat het nog werd geplaatst met zomerglas. Dat wilde dus zeggen nog geen glas maar alleen het frame waar het glas in komt. Nu dat is geen probleem, van de laatste drie weken waren 15 dagen met temperaturen boven de dertig graden. De eerste week van september komt het definitieve glas er in.

Veiligheid

Na een weekje vrij komt vrijdag onze oudste dochter met haar gezin. Voor haar jongste, bijna twee, moeten er een aantal aanpassingen aan het terras worden gedaan zodat hij er veilig kan spelen.

De wonderen der natuur.

In de Pitahaya’s hebben deze week een 10 tal bloemen gebloeid. Nog nooit hadden we er zo veel. Weer zo’n bloem die slechts één nacht bloeit. Onderstaande foto laat de bloem zien als je er s’morgens op tijd bij bent. Een uurtje later is hij totaal verlept. Nu maar hopen dat er vruchten komen.

Een ander wonder der natuur is de Canarische den. Hij kan bosbranden overleven maar ook een vulkaan moet, zoals onderstaande foto laat zien, er echt veel moeite doen om ze er onder te krijgen. Ik vind dat echt fantastisch om te zien.

Als het vriest moet hij naar binnen.

Bezoek van onze jongste dochter.

Afgelopen week is onze jongste dochter op bezoek geweest. We hebben geprobeerd ze zo veel mogelijk van ons mooie eiland te laten zien maar dat viel niet mee. Vier wagenzieke vrouwen in een auto is best een opgave. Maar met de belofte voor een cadeautje kom je een eind.

Maar Papa was niet zo’n winkel liefhebber. Hij zocht dan zijn heil ergens anders.

Ons nieuwe zwembadje daarentegen was een groot succes. Van zeeziekte was in ieder geval geen sprake.

De nieuwe weg van La Laguna naar Naos.

Wat wel hebben gedaan is de de op 1 augustus nieuw geopende weg tussen La Laguna en Puerto Naos bezocht, het kronkelende streepje in onderstaande foto waar “road” bij staat. Wat was dat indrukwekkend. Ongelofelijk wat een hoeveelheid lava heeft die Tajogaite over ons eiland gespoeld en wat een destructie heeft dat veroorzaakt. Om dat een beetje inzichtelijk te maken, de stad Los Llanos links van de lava stroom is een stad van zo’n 20.000 mensen.

Overal staan bordjes “Zona caliente” (warme zone).

En verboden te stoppen.

Na afloop van de overtocht moest Feline nog even huiswerk maken. Ze had de opdracht een vakantiefoto mee te brengen waarop ze staat met een gele ballon.

Als het vriest moet hij naar binnen.

Van middag heb ik, bij 32°, een nieuwe automatisch oprollende tuinslang gemonteerd. De oude was meer half automatisch geworden. Ook gelijk even de gebruiksaanwijzing gelezen. De belangrijkste instructie was dat ik hem bij vorst binnen moest opslaan. Gelijk Ank even op de hoogte gesteld maar zij dacht dat ik een zonnesteek had opgelopen. Je doet het ook nooit goed.

Ze is er altijd, behalve als ze even weg is.

De gevallen blogger.

Zaterdagavond gaven mijn medeblogster Marja met haar man Karel een feestje. 10 maanden na de vernietiging van hun huis en hun huur appartementen op de tweede dag van de vulkaanuitbarsting was hun nieuwe huurappartement klaar. Hun leven na de vulkaan kan nu echt beginnen. Nu, ik moet zeggen, het appartement met een geweldig dakterras zag er uitstekend uit. Dat moet een succes worden.

Ik was voor het eerst op een feest waar ik niemand kende maar waar iedereen mijn wel kende. Het:”Oh ben jij Hans van de blog” was niet van de lucht. Toen ik voor iemand achteruit stapt stond ik op een plank onder een pot die daardoor omviel en waardoor weer voortgang van mijn andere been blokkeerde. Pats daar lag ik languit op de grond met mijn drinken en net opgeschepte eten om me heen. Geen grote schade alleen mijn ego lag in puin. Deze blogger vergeten ze ook niet meer.

Bezoek.

Vorige week is onze vriend Cees met zijn nieuwe vrouw op bezoek geweest. Toen ik 41 jaar geleden in Santo Domingo (Dominicaanse republiek) werkte heb ik hem leren kennen. Nu kon hij na langdurige ziekte van zijn vrouw en Corona dan eindelijk langs komen. Het was weer als vanouds. Enorm gezellig en veel herinneringen opgehaald. Minnie vond het daarbij helemaal niet vervelend als wij het, zo nu en dan met van emotie krakende stemmen, het over zijn overleden vrouw hadden.

We hebben hen het eiland zo ver mogelijk laten zien. Als eerst was de Roque de Muchachos aan de beurt. Dat was maar goed ook want het uitzicht was toen nog niet door de huidige calima verpest.

Verder kon onze nieuwe ‘aanwinst’ natuurlijk niet ontbreken. We wilden over de nieuwe weg rijden die over de lava wordt aangelegd.

Dat kan tijdens bepaalde tijdsloten. Die tijdsloten bleken echter zodanig gekozen, zie borden op de foto, dat dat op het moment dat wij daar waren niet meer kon.

Gelukkig is er veel meer te zien waardoor ze een goede indruk hebben kunnen krijgen van de ramp die zich hier heeft voltrokken.

Vrijdag zijn ze weer vertrokken en Minnie bedankt dat je van Cees weer een gelukkige Cees hebt gemaakt.

San Mauro Abad is de beschermheilige van Puntagorda. Hij was een pastoor die ooit een middel heeft geïntroduceerd dat aan drinkwater moest worden toegevoegd zodat er minder mensen aan water drinken stierven.

Fiesta en honor de San Mauro Abad.

Elk jaar wordt er ter ere van deze man een feest gegeven wat twee weken duurt. Hoogtepunt van dat feest is de Romería. Dat valt dit jaar op vrijdagmiddag vijf augustus. Er worden dan een twintigtal karren versiert en uitgerust met muziek en veel drank en eten. Elke kar rijdt dan samen met een in klederdracht gehulde groep mensen van het gemeentehuis naar Kerk 1,5 km verderop. Dat rijden bestaat uit 10m rijden dan stoppen muziek maken, eten, drinken en dansen. Tegen de tijd dat men bij de kerk is, is iedereen in ‘kennelijke staat’.

Dat is allemaal tot daar aan toe maar dat gaat dus door onze straat die daarvoor wordt afgesloten. Dat was op zich nooit een probleem maar dit jaar moet ik mijn dochter en haar gezin om 17:00 uur op het vliegveld afleveren. Dus maar eens met de dorps agente gaan overleggen.

Ons politiebureau is in het stadhuis maar de agente was er niet, “ze komt zo terug“. Dat betekent dat ze koffie is gaan drinken. 20 minuten later was ze er weer niet maar dit maal was ook de politieauto weg. Dan maar even vragen wanneer ze er hoort te zijn, antwoord:”Altijd alleen niet als ze even weg moet”. Zucht later nog maar een keer proberen.

Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.

De zomer begon laat dit jaar maar is nu in volle hevigheid los gebarsten. Na 33-36-33-30-34 en 36° is het nu ik dit schrijf al 38,6°C en ….. het is nog maar 16:30 uur. Vannacht was de minimum temperatuur 31°C.

Maar we zijn niet de enigste.

Die warmte is niet echt leuk maar overkomelijk, vervelender is het bijkomende brandgevaar. Als je s’morgens naar het Spaanse nieuws kijkt en ziet wat voor drama’s er zich allemaal op het schiereiland afspelen slaat de schrik je om het hart. Laten we in Gods naam hopen dat er weer niet een of andere oetlul zich geroepen voelt zijn toiletpapier te verbranden.

Het is weer zomer.

Voor ons klinkt daarvoor altijd een luid en duidelijk signaal te weten het geronk van de motoren van de helikopters van de brandweer. 15/6 landden ze weer na een aantal begroetingsrondjes te hebben gevlogen. De dag daarop werd er gelijk weer geoefend. Niet echt stil maar wel rustgevend.

Tegelijkertijd verschenen overal de waarschuwingen om toch vooral voorzichtig te zijn met vuur. “Vanaf heden is het hoog risico. Zorg dat je er niet de oorzaak van bent”.

Hij heeft een naam.

Het heeft even geduurd maar onze nieuwe vulkaan heeft een naam. Uit een verkiezing kwam met een behoorlijke meerderheid van stemmen de naam: ”Vulcan de Tajogaite”

Vulkaan de Tajogaite.

De archeoloog ven de Universiteit van La Laguna, Felipe Jorge Pais, beoordeelde dat “de nieuwe vulkaan perfect Tajogaite zou kunnen worden genoemd omdat hij barstte in de Hoya de Tajogaite (Cabezavaca. El Paso)”. Dit is “een Benahoaritisch (de oorspronkelijke bewoners van La Palma) woord.

Er zijn overigens geen specifieke gegevens gevonden over de betekenis van het woord. Het is mogelijk de naam van een vaste plant, de varen (Pteridium aquilinum) waarvan de wortel wordt gebruikt om gofio en varenbroodjes te maken. Bovendien komt die varen zeer overvloedig voor in het Tajogaite-gebied» .

Er zijn inmiddels twee wegen over de nieuwe lavastroom aangelegd. Uit recent onderzoek bleek dat er na negen maanden op enige centimeters naast de weg nog steeds plekken zijn waar de temperatuur nog 700°C is.

Een nieuwe attractie in Puntagorda.

Ja, na een hoop gez..k, de burgemeester zou zich bij de vergunning niet aan de wet hebben gehouden, is hij eindelijk geopend. Een kabelbaan van 600m over een barranco. Het is niet goedkoop, €25 voor niet residenten en voor residenten €18.

Waarom rustig op je kont gaan zitten als je ook een hoop werk op je hals kunt halen.

Tsja, tocht dat is de reden. We hebben een hartstikke leuke patio maar bij bepaalde windrichtingen is het een enorm tochtgat. Dus actie, harde actie. Er komt een glazen dak op en om de kosten en de complexiteit in de hand te houden moet het dak van mijn schuurtje, de rode lijn, de andere kant op afwateren. Wordt vervolgd.

32°C was het op onze trouwdag 5 juli 1976.

Bijzonder warm was het. Ik was de enigste met een jasje aan. Dat moest van Ank. De avond ervoor hadden we tot twee uur ‘s nachts op het platte dak van onze Belgische achterburen Luc en Mia, zitten pimpelen. Hij had ons uitgenodigd om kennis te maken met de woorden:”We zitten zo vaak naar elkaar te gluren het wordt tijd dat we kennis maken, komen jullie langs?” Ik schrok, gluren? Maar gelukkig is dat Vlaams voor kijken. Het was super gezellig maar toen we zeiden dat we naar huis moesten omdat we de volgende dag trouwden geloofden ze er niets van.

Bezoek aan de nieuwe vulkaan.

Gisteren hebben we de nieuwe vulkaan bezocht. Dat mag tegenwoordig weer, echter alleen onder begeleiding van een gids. Voor residenten is dat gratis. Je kunt je via internet aanmelden. Niet residenten moeten bij een commercieel bedrijf reserveren. Dus ging gisteren om 06:00 uur de wekker want om 08:00 uur moesten we in El Paso zijn.

En, je gelooft het niet, maar om precies acht uur riep de gids:”Acht uur, naar de bus”. Daarna duurde het nog 20 minuten voor iedereen er in zat want de presentielijst moest worden gecontroleerd.

We reden naar een parkeerplaats vlak bij Montaña Quemada waar eerst op ons hart werd gedrukt om vooral binnen de de afgezete paden te blijven.

Het was een indrukwekkende wandeling, alles was bedekt met een dikke laag as.

Halverwege kregen we een instructie hoe de Canarische eilanden zijn ontstaan.

Maar zonder lopen kom je er niet dus verder door het rulle vulkanische as.

Na een klein uurtje kwam het doel van onze wandeling voor het eerst in zicht.

Even later stonden we op de op de mirador (uitzichtpunt) waar de nog steeds naamloze vulkaan in zijn zijn volle ‘glorie’ te zien was. Echt INDRUKWEKKEND! Wat een enorme berg is daar in drie maanden tijd ontstaan. We zagen hier voor het eerst de kratermond aan de achterzijde. Links daarvan is er nog één en er achter is de met zwavel omringde kratermond die vanuit de gehele vallei zichtbaar is.

Vanaf dat zelfde punt kan je ook Los Llanos zien liggen.

Een van de deelnemers van onze groep was een slachtoffer van de vulkaan. De man met de Camel rugzak legde uit waar hij heeft gewoond.

Dat was hier. Precies aan de voet van de heuvel was zijn finca en lagen zijn wijnvelden waar hij zijn hele leven gewerkt en gewoond heeft. Nog steeds komt hij hier drie maal per week om naar zijn onder de lava bedolven boerenbedrijf te kijken. Alles is hij kwijt, zijn huis en zijn inkomen.

Intussen werd de keuze voor het vroege uur steeds duidelijker, het werd steeds warmer en de zwarte as was ook niet echt een bron van verkoeling.

Naar weer een uur kwamen we weer bij ons uitgangspunt terug, Montaña Quemada (verbrande berg) en Cabeza de Vaca (Kop van de koe).

Hier moesten we wachten tot alle groepen (we waren in drie groepen gesplitst) terug waren. Daar bleek ook dat die verplichte gids heel serieus genomen wordt. Er verscheen een auto met een aantal Palmeros die ook de wandeling wilden doen. Maar uit het niets verscheen een mannetje met een geel hesje die ze resoluut de toegang ontzegde.

Hieronder de route die we gelopen hebben. Het vertrek punt A ligt uiteraard boven op het eindpunt B. Ik was even vergeten mijn wandel app aan te zetten.

Geconditioneerd onkruid.

We hebben een redelijk mooie week achter de rug maar vandaag regent het weer.

En dat is goed! Het regent hier al niet veel en dan alleen nog voornamelijk in de winter en vroege voorjaar. De rest van het jaar is het droog, rete droog.

Maar dat heeft ook een nadeel. Het onkruid weet dat ook. Dus als het regent moet het groeien en dat doet het dan ook. Je kan het horen groeien. Dus op plaatsen waar je water geeft, zoals in je tuin, …… tiert het onkruid welig. Wij hebben vier stukken tuin die we steeds één voor één van onkruid ontdoen. Als je met de laatste klaar bent dan kan je in de eerste weer aan de gang.

Daar zijn we dus helemaal klaar mee. Dus actie, harde actie, eerst stenen verzamelen. Wordt ook maaien een eind makkelijker.

En die in de tuin boven op onkruiddoek gooien.

Inmiddels heb ik ongeveer 1000 kg stenen in dat deel van de tuin liggen en het resultaat mag er zijn.

Mijn hele leven is mijn motto geweest:”Survival of the fittest”. In geval van problemen vroeg ik me altijd af: “Wint mijn probleem of ik?” Het antwoord daarop was simpel. Ik! Laat dat onkruid het nu nog maar eens proberen. Wil niet zeggen dat ik nog best opzie tegen de volgende stukken tuin.

Onderstaande geweldige foto wil ik jullie niet onthouden, hij stond hier deze week in de krant. Een foto van de vulkaan uitbarsting genomen vanuit de ruimte.

Enige updates.

Zo even bijpraten. Terwijl het in Holland prachtig weer was, was het hier koud. Aan onderstaande grafiek zie je dat de gemiddelde week temperatuur (oranje lijn) hier behoorlijk onder het gemiddelde van de afgelopen vier jaar (rode lijn) lag.

Maar, aan die zelfde rode lijn kan je ook zien dat we mogen verwachten dat dat vanaf nu snel weer goed gaat komen.

En bovendien regende het pijpenstelen afgelopen dagen. Maar dat was wel nodig ook want het gemiddelde lag best ver onder het gemiddelde van de afgelopen jaren (grijze vlak). Het ligt er nu net boven (blauwe staaf).

Al die regen had een bijkomend effect. Het toonde door stoom wolken aan hoe warm de lavastroom nog was.

‘T ja die lava. Binnenkort begint men met het aanleggen van de verdwenen kustweg. Er is een budget van 38 miljoen euro vrijgemaakt voor de aanleg van die weg.

Wel een beetje wrang voor onze Belgische vrienden. Er is nu een weg gepland vlak langs hun verwoeste huis (rechter, rechte gele pijl).

En de bron van al deze ellende? Die stoomt, ook zonder regen, nog steeds. Ook is er weer seismische activiteit. Maar …. de geleerden zeggen dat dat normaal is, de grond zou krimpen wat dan weer die trillingen zou veroorzaken. Daar hopen we dan maar op.

Verder was er vandaag deze melding op de nieuws site van CNN. In Amerika heeft een studie uitgewezen dat het eten van avocado’s het risico op hart en vaatziekten verminderd. Mooi, nu de immer zakkende prijzen nog omhoog.

Een moderne ezel.

Moderne technologie maakt niet alles makkelijker.

De accu van mijn auto gaf aan dat zijn leven op zijn eindje liep. Een kwartiertje met alleen de radio aan eindigde met de foutboodschap “Accuspanning te laag”. Dus op naar de garage.

Vroeger was een accu vervangen een karweitje van niets. 5 minuten en het was klaar. Tegenwoordig werkt dat niet meer zo. Mijn auto heeft een ‘auto stop’ functie. Als je stil staat stopt de motor automatisch en geef je gas slaat hij ook weer aan. Je hebt daar kennelijk ook een speciale accu nodig die alleen werkt nadat met een computer is verteld dat er een nieuwe accu in zit. Dat gehannes met die computer duurt zeker 20 minuten want ja, hoe werkt dat ook al weer. En ja hij is ook twee maal zo duur als een normale accu. je moet wat over hebben voor het milieu.

Tazacorte is gegroeid.

De lavastroom van onze nog steeds naamloze vulkaan heeft niet alleen vernietigd. Deze week is officieel bekend gemaakt dat het havenstadje 47 hectare groter is geworden door de twee schiereilanden die zijn ontstaan op de plekken waar de lava de zee in is gestroomd.

In het witte kringetje de nog immer rokende vulkaan (rechts onder de witte wolk). Met van rechts neer links de grote zwarte lavastroom.

De rode lijn hieronder geeft de nieuwe kustlijn weer.

Wandeling naar de ‘haven’ van Santo Domingo.

We hebben weer een mooie wandeling gemaakt. Dit maal in het noord oosten naar de haven van Santo Domingo. De wandeling begint weinig spectaculair maar dat verandert snel.

Hier wandelen we over een pad van gestolde basalt het gevolg van een vulkaanuitbarsting van zo’n miljoen jaar geleden. Je ziet nog duidelijk de vloedlijnen. Ik moet zeggen na de recente gebeurtenissen hier kijk je daar nu toch heel anders naar.

Dit is die haven. Het mag eigenlijk, net als die van Puntagorda, die naam niet hebben want er is bar weinig wat die naam verdient.

De oceaan golven zijn er wel spectaculair.

Een eindje voorbij die haven is een veldje afgezet waar een aantal, door de oorspronkelijke bewoners van La Palma gemaakte, rotstekeningen te zien waren.

De oorspronkelijke bewoners van La Palma zijn de Benahoarieten (Spaans: Benahoares) waarvan de oorsprong nog steeds onbepaald is. Zij hadden een neolithische cultuur en waren verdeeld in verschillende stammen die geleid werden door stamhoofden. Zij noemden La Palma Benahoare. De belangrijkste overblijfselen van deze cultuur zijn grotwoningen, rotstekeningen en de met stenen geplaveide paden door de bergen.

Hieronder zie je zo’n rotstekening die daar te zien is. Waarom de Benahoares zo dol waren op die spiralen is niet bekend.

Een troon voor onze buurman.

Wij hebben een torenvalk als buurman. Hij is helemaal niet bang voor ons en gaat gerust op twee meter naast op het land zitten. Hij zit vaak op het rek wat Ank voor de tomaten gebruikt. Dat rek is nu weg en dan zit hij ook wel op de muur. Ik had wat ongebruikte buizen over en dacht laat ik eens iets voor hem doen. En zie hier het resultaat.

Hij/zij is ons erg dankbaar. Hij/zij schijt de hele boel vol maar dat komt nu in ieder geval niet meer op de tomaten.

De moderne ezel.

Bij de haven van Santo Domingo zijn diverse grotwoningen. Bij een van die woningen lag een hele berg zand en stenen. Ik vroeg de eigenaar hoe hij dat in Gods naam hier allemaal gekregen had. Het is namelijk een heel geklauter om daar überhaupt te kunnen komen. Zijn antwoord was niet echt ineens duidelijk “met een moderne ezel, hij komt er zo aan”. En inderdaad vijf minuten later kwam hij er aan.

Soms maakt de moderne technologie het leven dus wel makkelijker.

Avocado’s kunnen niet tegen de zon.

Na oogsten nu snoeien

Avocado bomen kunnen erg groot worden. Omdat de avocado’s en de bladeren groeien waar het zonlicht komt wordt daardoor het oogsten steeds lastiger en groeien de bomen dan helemaal in elkaar. Dus moet er worden gesnoeid.

Dat snoeien is nog niet zo makkelijk. Als je een tak afknipt krijg je op die plaats nieuwe takken die na twee jaar vrucht dragen. Op onderstaande foto kan je de twee vorig jaar gesnoeide takken zien die al nieuwe takken hebben en ook de tak die ik deze week heb afgezaagd.

Verder moet je opletten dat de takken zelf niet in de zon komen. Een goede boom zorgt er doorgaans zelf voor dat zijn takken uit de zon blijven.

Komen takken toch in de zon dan gebeurt dit.

Wat er dan in die tak gebeurd zie je op de onderstaande foto.

Door zo’n tak loopt een sap stroom voor de voeding van de boom. Waar de tak verbrand is, het donkere deel, gaat dat niet meer. Gevolg minder sap stroom, hier zo’n 50%, en daardoor minder en kleinere avocado’s. Dus komt een tak toch in de zon dan zonnebrand, witte verf, aanbrengen.

Herstelwerkzaamheden na de vulkaanuitbarsting.

Zodra het mogelijk was is men begonnen met de herstel van de noord zuid verbinding waar die door de lavastroom is verdwenen.

Ter herinnering, zo zag het er voor de uitbarsting uit.

En ook dichter bij de zee vordert men langzaam maar zeker.

Corona

La palma zit na een enorme stijging van het aantal besmettingen qua tegenmaatregelen nu op niveau 4. Zonder op alle details in te gaan, bij niveau 0 zijn er geen maatregelen en bij niveau 5 mag je niet naar buiten. Maar ik moet zeggen het helpt wel, we zitten momenteel op ruim 1.300 gevallen en dat waren er boven de 2.100.

De tuin.

De amandelbomen op La Palma staan weer in bloei. Erg mooi maar ook een hoop troep.

En ook deze suculent ziet het helemaal zitten. Ik heb in tegenstelling tot de vorige maal de jonge scheuten laten zitten. Want bloeien is wel het laatste dat hij doet voor hij de pijp aan Maarten geeft.

P.S. Weet iemand hoe je dat gras tussen de stekels van de cactus er naast uit krijgt?

Begonnen aan een onmogelijk werk.

Lava opruimen.

Gisteren is men begonnen met een test hoe de lava kan worden opgeruimd. Het onderstaand kruispunt van Laguna in betere tijden is nu met lava bedekt.

Het altijd gezellig drukke kruispunt van La Laguna

Een grote graafmachine ging er aan het werk.

Maar na 4 meter was de temperatuur al 120°C .

De gele pijl geeft aan waar dat was. Op het linker deel van de foto zie je de schier onmogelijke taak waar men voor staat.

Schier onmogelijk? Ja schier onmogelijk!

Het rode gebied is bedekt met een laag lava met een dikte van 10 tot 60 meter. Elk puntje staat voor een vernietigd gebouw .

Als je alle bovenstaande feiten zo op een rijtje zet krijg je een brok in je keel en is het voor mijn gevoel bijna ‘not done’ om over wat luchtiger zaken te beginnen. Maar aan de ander kant je moet toch doorgaan met ademhalen, het leven gaat door.

Pitahaya.

Een tijdje hadden we een prachtige bloem in de Pitahaya die in onze tuin staat.

Die Pitahaya kan erg mooie en lekkere vruchten geven als hij wordt bevrucht met stuifmeel van een andere soort Pitahaya. Onze Belgische vrienden konden aan die stuifmeel komen maar hadden op dat moment andere problemen. Dus rustig uit laten bloeien.

Maar wat zag ik tot mijn verbazing een maand geleden.

Gisteren zegt Ank tegen me:”Hoe is het met die Pitahaya afgelopen?” Oeps totaal vergeten. Maar hoewel ik aan de late kant was, hij was om het maar zo te zeggen overrijp, hij was nog goed te eten.

Het weer.

In Nederland wordt het goed weer komende jaarwisseling. En weten jullie waar dat vandaan komt?

Vooruitzicht oudejaarsavond.