Een schok door huize Schop.

Na regen komt zonneschijn maar, en dat vertelt het gezegde weer niet, ook onkruid! Het werd dus hoog tijd om in mijn maai-overal te kruipen en er iets aan te doen. Dat die overal geen overbodige luxe is laat onderstaande foto zien.

Na regen komt dus zonneschijn en onkruid en daarna een soort verschrikkelijke sneeuwman die maait en daarna onherroepelijk lekken. De slangen van de bevloeiing zijn door de jaren in de zon hard en bros geworden. Ik probeer er niet op te geen staan maar ja, als je ze niet ziet. Dan zijn lekken het gevolg.

Dus vandaag was het reparatie dag.

Gisteren hebben John en ik weer een wandeling gemaakt. We hebben langs de rand van de Caldera gelopen. Niet zo’n lange tocht slechts 8,3 km maar we moesten wel 730 m omhoog en omlaag natuurlijk.

Het was een zware maar mooie tocht en het was hartstikke helder. Je kon Gomera en El Hierro goed zien liggen.

En zo zit je dan op 1.800 m hoogte je boterhammetje te nuttigen. Het dal daar beneden ligt op ca. 600 m.

Een filmpje, met foto’s is het moeilijk weer te geven wat er te zie is.

Dan de grote schok. Mees en Isabel hebben van plaats gewisseld. Zo lang we hier wonen heeft Mees altijd naast mij op de bank gelegen en Isabel bijna altijd naast Ank. Maar nu ligt Mees dus ineens naast Ank.

Isabel is een ander verhaal. Zij heeft zeven vaste plekken en een aantal variabele. Bij haar weet je het nooit zeker maar ja het is een vrouw en dan kan je dat verwachten.

Isabel op Mees zijn plekje. Ze ligt ook graag onder een kussentje. Waar dat goed voor is weten wij ook niet.

Typisch voor de tijd van het jaar.

Hier weer even een berichtje vanaf ons mooie plekje in Puntagorda. De regenweken zijn voorbij maar de zomer ook. De afgelopen twee weken zijn er tijdens vele buien 105 mm regen gevallen.

IMG_4650

De wereld heeft zijn winterjas aangetrokken, alles is weer groen en de ochtend luchten zijn super helder, slechts een graad of 13 en hebben weer die typische kleuren voor deze tijd van het jaar.

IMG_2033

IMG_2042

En ook onze katten kijken er vol bewondering naar naar die groene velden.

IMG_2035

Ook mijn bezige bijtje is weer aan die typische werkzaamheden begonnen die horen bij de tijd van het jaar.

IMG_2039

Isabel heeft er al weer een appeltje uit gemept en Mees vindt het leuk daar mee te spelen.

IMG_2054

En ….. beste Don en Cas…. het is weer tijd voor die heerlijke Brabantse wordtebroodjes.

IMG_2051

Lekker dat die zijn.

IMG_1781

Ook las ik dat ik er kennelijk mede verantwoordelijk voor ben dat ik er in Nederland mensen op de eerste hulp terecht komen. Nu ja die avokado is in elk geval erg gezond.

IMG_0832

Tsja we leven in moeilijke tijden je moet oppassen voor Corona en avokado’s maar er gloort hoop, er komt een vacin en het mooie weer komt ook weer wel terug zo vertelde mij deze voorbode van het voorjaar, een van de eerste amandelbloemen die ik deze week zag. Nog even en de heuvels kleuren weer helemaal roze.

IMG_4648

 

 

Houdt uw kat van kou of warmte?

Dat vroeg onze dierenarts eens toen we met Mees bij haar waren. Wij waren eerst verbaasd maar na enig nadenken was Mees niet zo’n warmte liefhebber en Isabel?

Het grootste deel van het jaar heb je er niet zo’n erg in maar nu het overdag een graad of 18 is en s’nachts tussen de 10 en 12° zie je dat wel. Zodra er een plekje met zon is zit ze er in.

En als we s’avonds onze hout kachel aan hebben.

Zelfs doet ze haar behoefte weer op de bak, plassen buiten te koud!

En Mees? Die is altijd buiten en komt alleen binnen om te eten en een uur of elf om te slapen.

Water.

Tegenover ons huis ligt een watervoorraad die dient voor de bevloeiing van de landerijen. Gisteravond was hij tot de rand aan toe vol, ik dacht daar ga ik wat over vertellen maar … vannacht is er al weer water uitgehaald.

Op La Palma zijn een aantal van deze bassins. Via dit soort bekkens wordt het water over het eiland verdeeld. Mijn water komt uit bassin dat net boven Puntagorda ligt. Om even aan te geven hoe diep ze zijn hier een foto van 8 september 2017.

Daar gaat dus een behoorlijke hoeveelheid water in.

Nog even een huiselijk plaatje, s’avonds neem ik vaak een plakje kaas. Onze twee katten vinden dat ook lekker.

Zo rot als een mispel.

Een bekende uitdrukking maar veel Nederlanders weten niet wat mispels zijn. Nu dat zijn klein geel vruchten die zo groot zijn als een kleine pruim en in bosjes van een stuk of 10 bij elkaar aan een ….. mispelboom groeien. Ze zijn erg lekker t’is meer pit dan vruchtvlees maar erg lekker. Als ze uitgegroeid zijn rotten ze aan de boom voor ze er uit vallen. Voor Casa Demetria staan twee mispels en een gekortwiekte mandarijn.

Die gevallen vruchten geven een enorme troep vlekken op het pad voor de het huisje en daar komen weer mieren en vliegen op af. We hebben besloten de mispels (sorry Frans) en de mandarijn weg te halen en er twee palmbomen voor in de plaats te zetten. Die palmen heb ik gisteren gekocht.

Ik heb nog geen werk genoeg maar goed dit kan er ook nog wel bij.

Mees en Isabel waren ook ontzettend blij. Allebei brachten ze gisteravond een kadootje voor ons mee. Ze komen dan met een rotgang door het katten luikje naar binnen, rennen naar de studio en beginnen daar hun wrede spel met die muizen. Dat wordt door ons uiteraard niet zo gewaardeerd. Dus actie nodig. Ik heb ze duidelijk laten weten dat die muizen niet niet worden gewaardeerd.

‘Kadootjes worden niet gewaardeerd’ in het Spaans uiteraard, het zijn immers Spaanse katten.

Psychologische oorlogvoering.

Vanochtend zat Isabel ineens hard te grommen voor het (kennelijk vieze) kattenluikje. Haar spiegelbeeld?

Nee, haar zus, nog een Isabel.

Anky vond het prachtig.

Mees kon het echter minder waarderen.

Wat ontaarde in een spelletje. Wie kijkt er het langst lelijk, gromt het gevaarlijkst en wie pakt het eerst z’n biezen.

Anks reactie:”Wat jammer dat het geen heel speciale kat is dan zou ik haar voeren en dan blijft ze vast”.

De mijne:”De echtscheidingsgrens ligt op twee katten maar ik ben blij dat je eindelijk toegeeft dat Isabel gewoon een ordinaire slet is.” Toen vloog er ineens een slof naar me toe, snap je dat nu?

Gisteren hadden we een prachtig ochtendgloren.

Ik lag nog op bed en dacht daar moet ik eigenlijk een foto van maken. Vanochtend kreeg ik echter een herkansing.

Gisteren zakte de maan in de rode band dat was een heel apart gezicht. Vandaag lukte dat niet, de maan werd helemaal wazig omdat de lucht te heiig was. Terwijl ik daar op stond te wachten hoorde ik Isabel naast me mauwen. Toen ik naar haar keek kwam er nog een Isabel aan galopperen. Twee Isabellen! Wat leuk, dat moet haar broer of zus zijn. De echte Isabel vond het helemaal niet leuk en begon hard te brommen en te blazen.

Sorry voor de wazige foto maar ik heb hem snel met mijn telefoon gemaakt en moest nogal ver inzoomen. Vandaar de bewegingsonscherpte.

Tussen Mees en Isabel is het nog altijd moeilijk. Isabel is een echte treiterkop. Het lijkt er echt op dat ze er alles aan doet om Mees te irriteren. En Mees is een enorme wat. Watje kan je niet zeggen want dat is te zacht uitgedrukt. Hij reageert op haar door te blazen grommen en vervolgens weg te lopen. Hij is veel groter en drie maal zo zwaar als die kleine rat, het wordt tijd dat hij eens orde op zaken stelt. Een van die treiter acties is bijvoorbeeld dat Isabel als ze Mees ziet gelijk op zijn plekje op de terrasstoel gaat liggen. Groot was dan ook onze verbazing toen deze week Mees naast haar op ‘zijn’ stoel ging liggen. Het duurde maar even maar toch.

Zie je haar gemene en zijn boze blik?

Ik ben er even op gaan zitten. 

De timmerman die het dak moet maken houdt me nu al een behoorlijke poos aan het lijntje en komt geen enkele belofte die hij maakt na. Hij moet het hout dat hij nodig heeft bij de houthandel bestellen.  Toen ik er ook nog achter kwam dat die de komende twee weken dicht zijn vanwege vakantie ben ik er even ‘op gaan zitten ‘. Ik ben gaan bellen, whatsappen en woensdagavond ben ik hem thuis op gaan zoeken. Hij zei dat ik hem “verkeerd begrepen” had, ja ja.  Resultaat, gistermorgen om acht uur was hij bij de houthandel. 

En gisteravond  heeft hij het ook nog gebracht. Volgende week gaat hij beginnen als ik het hout heb geschilderd. Aan de gang dus. 

Op het katten front heerst een gespannen situatie. Het lijkt wel of Mees bang is van die kleine die we Isabel hebben genoemd. Regelmatig raken hun neuzen elkaar en denk je het gaat wel maar dan worden de staarten dik en begint Mees te grommen en soms worden er zelfs tikken uitgedeeld. Ze houden elkaar goed in de gaten, Isabel met nieuwsgierigheid en Mees met argwaan. Hij is duidelijk geïrriteerd. 

En na het mindere uitzicht van vorige week. 

Was het gisteravond weer als vanouds. 

Oh ja, ik krijg momenteel elke maandag en donderdag water voor de beregening en het niveau in de embalse (het basin) is zelfs iets gestegen. 

De verschrikkelijke ladder. 

Mees krijgt er wat van, al die onverwachte veranderingen. Hij kwam de hoek om kuieren, verstarde en stond voor een paar seconden helemaal verstijfd deze geheel onverwachte situatie in zich op te nemen. Na de horror uien naast de deur en de verschrikkelijke sneeuwman (ik in m’n witte overal) stond er nu ineens een ladder in de kamer, een bedreigende ladder. 

We hebben besloten om een ventilator aan het plafond te hangen. Met die hoge temperaturen van vorige week, tot 40,6°C, en de totale windstilte die daar op een gegeven moment nog bij kwam was het op z’n zachtst gezegd oncomfortabel. En omdat wij niet zo voor airconditioning zijn is de beste oplossing een plafondventilator. Dus sorry voor Mees daar heb ik toch echt een ladder voor nodig.  

Daar hangt hij en Mees weet het nog niet maar de ventilator hangt te hoog dus het buisje waar hij aan hangt moet worden vervangen door een langere ….. moet weer die bedreigende ladder in de kamer. 

Horror uien. 

Wil je je kat laten schrikken? Nu dan heb ik vanochtend de methode gevonden. Ank heeft gisteren een aantal uien geoogst deze lagen te drogen naast de buitendeur. Toen Mees vanochtend na z’n ontbijt naar buiten wilde opende ik de deur, knorrend  liep hij naar buiten en toen ………. zag hij de horror uien. Hij verstijfde volkomen, z’n staart werd net zo dik als de rest van z’n lichaam en alle haren op z’n hele lijf stonden overeind. Wist je dat katten een hanekam op hun rug hebben? Nu ook die verscheen.  Na een zachte doch dringend hollepeut kwam hij weer in beweging en ging verwijtend naast de uien naar mij zitten kijken. 

De horror uien, ze zien er ook angstwekkend uit toch?

Even later ging de telefoon Carmen Coreo: “Hay differente cositas”. Ik naar het postkantoor en wat bleek. M’n boorhamerbeitel was terug. De garantie van Lidl is dus goed. T’heeft wat moeite gekost maar ze hebben m’n verzendkosten (€36) vergoed én me een nieuwe boor gestuurd! Petje af.