Doodshoofdvlinder.

Hans, kom eens kijken, wat voor soort Cicade is dit? Nu het was geen Cicade maar een Doodshoofdvlinder, ja die nachtvlinder waar ik het in de blog van 25 augustus al over had.

Het is echter niet het soort van de foto op die blog. Hij is van kop tot staart zeker 6 á 7 cm en heeft fel oranje/rode ondervleugels. Dat kan je echter alleen zien als hij vliegt, in rust ziet hij er uit als op de foto. Oh ja en hij piept behoorlijk hard als je hem aanraakt.

Hij verraadde zich door zijn poepjes en Ikea gatentafels kunnen slecht tegen wijnkurken.

Vanmiddag moest ik vegen want vanavond krijgen we eters. Bij de Brugmancias lagen allemaal zwarte erwtjes op de grond, ik dacht wat heeft Ank er weer een troep van lopen maken. Toen viel me op dat alle bladeren van de Brugmancias zwaar waren aangevreten en wat vind ik onder een van die bladeren….

Deze rups is zon’n 8 cm groot. Ik heb hem tot grote afschuw van Ank opgepakt en in het struweel gedeponeerd. Toen ik later op internet opzocht wat het was, de rups van een doodshoofdvlinder, las ik ook dat ze gemeen kunnen bijten, dat wist ik toen echter niet. Ik heb altijd gedacht dat het sap uit die bladeren giftig was maar dat deert die rups kennelijk niet.

Dit is de betreffende vlinder (van internet gehaald), ze hebben een spanwijdte van 14 cm.

Gaaf ik hoop ze nog in het echt te zien maar gezien de grote van het nageslacht zullen ze wel een eind weg zijn.

Wat betreft Casa Demetria is het laatste nieuws dat Antonio gisteren met het verharden van het oprijpad is begonnen.

Gisteravond heeft hij, tot acht uur s’avonds, de grond voorbereid.

Je moet echt respect hebben voor die mensen het was gisterenmiddag 32° maar gewerkt wordt er.

Die foto is niet onscherp dat zijn de enorme stofwolken die werden veroorzaakt. Vanochtend zijn ze al begonnen met het storten van de cement.

Dan nog even een gebruikerservaring van de Ikea gatentafeltjes. Nu die kunnen niet goed tegen wijnkurken.

Ja, wij hebben de gewoonte als we een fles opentrekken om de kurk door de gaatjes in het blad te stoppen. Dat doen we nu al bijna vier jaar. Gisteren zag ik echter dat de bodem er onderuit is gezakt en er zit nog maar zo’n 15cm aan kurken in.

Van alles wat.

Hieronder een leuke foto van de ontwikkeling van onze courgettes.

De bloem, 15 cm groot midden, zit op een lange steel. Als de bloem is uitgebloeid, links, ontwikkelt die steel zich tot een courgette, rechts.

Het is weer feest ter gelegenheid van de beschermheilige van Puntagorda, San Mauro abad. Deze monnik heeft er in de 16e eeuw o.a. voor gezorgd dat drinkwater werd behandeld zodat de dorpelingen water konden drinken zonder de angst er aan te kunnen overlijden.

Gisteren vond een van de hoogtepunten van die twee weken durende feesten plaats, de Romeria. Onder het genot van veel drank, eten en muziek wordt gehuld in de traditionele boeren klederdracht vanaf het stadhuis naar de oude San Mauro kerk gelopen. Dat wil zeggen, 10m lopen stoppen voor drank, eten en dans, 10m lopen, drank, eten en dans, etc. Over de ca. twee kilometer lange Camino del Calvario wordt op die manier zo’n 4 uur gedaan.

Bij de kerk aangekomen volgt dan een heilige mis en daarna is er op het kerkplein een groot feest met live muziek. Dat duurde gisteren tot half drie s’nachts. Door de harde muziek hebben wij tot die tijd geen oog dicht gedaan.

Wat sfeer indrukken.

Let op het bierhoudertje op de bas.

Deze spin ca. 4 cm groot, heb ik al eens meer gefotografeerd. Maar toch nog maar eens getoond want hij is wel erg mooi.

Zo wij gaan nu wachten tot het ook hier heet wordt. Er is een calima beloofd en dan gaat het véél warmer worden dan de comfortabele 25 tot 28°C die we tot nu toe hebben gehad.

Zo rot als een mispel.

Een bekende uitdrukking maar veel Nederlanders weten niet wat mispels zijn. Nu dat zijn klein geel vruchten die zo groot zijn als een kleine pruim en in bosjes van een stuk of 10 bij elkaar aan een ….. mispelboom groeien. Ze zijn erg lekker t’is meer pit dan vruchtvlees maar erg lekker. Als ze uitgegroeid zijn rotten ze aan de boom voor ze er uit vallen. Voor Casa Demetria staan twee mispels en een gekortwiekte mandarijn.

Die gevallen vruchten geven een enorme troep vlekken op het pad voor de het huisje en daar komen weer mieren en vliegen op af. We hebben besloten de mispels (sorry Frans) en de mandarijn weg te halen en er twee palmbomen voor in de plaats te zetten. Die palmen heb ik gisteren gekocht.

Ik heb nog geen werk genoeg maar goed dit kan er ook nog wel bij.

Mees en Isabel waren ook ontzettend blij. Allebei brachten ze gisteravond een kadootje voor ons mee. Ze komen dan met een rotgang door het katten luikje naar binnen, rennen naar de studio en beginnen daar hun wrede spel met die muizen. Dat wordt door ons uiteraard niet zo gewaardeerd. Dus actie nodig. Ik heb ze duidelijk laten weten dat die muizen niet niet worden gewaardeerd.

‘Kadootjes worden niet gewaardeerd’ in het Spaans uiteraard, het zijn immers Spaanse katten.

Psychologische oorlogvoering.

Vanochtend zat Isabel ineens hard te grommen voor het (kennelijk vieze) kattenluikje. Haar spiegelbeeld?

Nee, haar zus, nog een Isabel.

Anky vond het prachtig.

Mees kon het echter minder waarderen.

Wat ontaarde in een spelletje. Wie kijkt er het langst lelijk, gromt het gevaarlijkst en wie pakt het eerst z’n biezen.

Anks reactie:”Wat jammer dat het geen heel speciale kat is dan zou ik haar voeren en dan blijft ze vast”.

De mijne:”De echtscheidingsgrens ligt op twee katten maar ik ben blij dat je eindelijk toegeeft dat Isabel gewoon een ordinaire slet is.” Toen vloog er ineens een slof naar me toe, snap je dat nu?

‘T zal toch weer niet zo zijn.

Ik zal er niet te veel woorden aan vuil maken maar:

Het is bijna acht uur maar hij is er nog niet, mañana?

Het was een regenachtige dag zozeer zelfs dat we om 1 uur de kachel al aan hebben gestoken. Vanmiddag knapte het gelukkig wat op. Tijdens een van die perioden ging Ank even de poes van onze buren eten geven en toe kwam ze terug met deze jongen.

Gegoogeld op ‘Foto grote bruine rups’ en dat mag want meneer of mevrouw was zo’n acht cm en we denken dat het de rups is van een Windepijlstaart een nachtvlinder met een spanwijdte tot 12 cm. Met dank aan Wikipedia:

Ik moet zeggen dat ik ze nog niet gezien heb. Als ik s’nachts iets groots zie vliegen zeg ik meestal:”hé een vleermuis”.

Zo shit als het weer was zo mooi de zonsondergang. Dit is mijn foto.

Deze zijn van Marina Werre die net om dat hoekje woont.

Zo begon het.

En zo werd het.

Gisteren hadden we een prachtig ochtendgloren.

Ik lag nog op bed en dacht daar moet ik eigenlijk een foto van maken. Vanochtend kreeg ik echter een herkansing.

Gisteren zakte de maan in de rode band dat was een heel apart gezicht. Vandaag lukte dat niet, de maan werd helemaal wazig omdat de lucht te heiig was. Terwijl ik daar op stond te wachten hoorde ik Isabel naast me mauwen. Toen ik naar haar keek kwam er nog een Isabel aan galopperen. Twee Isabellen! Wat leuk, dat moet haar broer of zus zijn. De echte Isabel vond het helemaal niet leuk en begon hard te brommen en te blazen.

Sorry voor de wazige foto maar ik heb hem snel met mijn telefoon gemaakt en moest nogal ver inzoomen. Vandaar de bewegingsonscherpte.

Tussen Mees en Isabel is het nog altijd moeilijk. Isabel is een echte treiterkop. Het lijkt er echt op dat ze er alles aan doet om Mees te irriteren. En Mees is een enorme wat. Watje kan je niet zeggen want dat is te zacht uitgedrukt. Hij reageert op haar door te blazen grommen en vervolgens weg te lopen. Hij is veel groter en drie maal zo zwaar als die kleine rat, het wordt tijd dat hij eens orde op zaken stelt. Een van die treiter acties is bijvoorbeeld dat Isabel als ze Mees ziet gelijk op zijn plekje op de terrasstoel gaat liggen. Groot was dan ook onze verbazing toen deze week Mees naast haar op ‘zijn’ stoel ging liggen. Het duurde maar even maar toch.

Zie je haar gemene en zijn boze blik?