Feria culturas del mundo.

Een van de vele festiviteiten die jaarlijks in Puntagorda worden georganiseerd is de Feria Culturas del mundo. Het wordt gehouden in de boerenmarkt de mercadillo, er is dan muziek en hapjes uit diverse landen. Dit jaar was zelfs Nederland van de partij.Dus wij er naar toe, op zaterdag want op zondag is het meestal te druk.

Maar vandaag was het ook erg druk.

Trommelaars uit Brazilië.

De Nederlandse stand met pannenkoek met chocolade vulling en rookworst. Ook was er erwtensoep gemaakt maar die bleek vanochtend zuur te zijn geworden.

En zoals gezegd het was druk.

La fiesta del almendro en flor.

Amandelen zijn een belangrijke bron van inkomsten voor veel mensen in Puntagorda. In het voorjaar kleuren de heuvels rond het dorp helemaal roze van de bloesem van die bomen. Elk jaar wordt dan ook het feest van de bloeiende amandel gevierd. Dit jaar is het hoogtepunt van de bloeiperiode al voorbij. Tja die amandelen bloeien maar wanneer het hen uitkomt en weigeren naar onze burgemeester Vincente te luisteren.

Het neemt echter niet weg dat het een topdag (week) is voor Puntagorda met een druk bezochte braderie met life muziek in het laatste weekend. Na vannacht tot bijna 6 uur van die muziek genoten te hebben zijn we vandaag ook fysiek gaan kijken. Omdat het hele dorp vanwege de drukte met bezoekers dicht zit zijn we door de Baranco (vallei) naar het dorp gelopen.

Eerst naar Ita en toen samen met haar naar het feest. Het was prachtig weer en dat was ook wel te zien aan het aantal bezoekers. Eerst zijn we naar Agrupacion Los Gofiones uit Gran Canaria gaan kijken. Een geweldig goede groep en ik moet zeggen het klonk geweldig.

Dit was meer traditionele muziek nu door de drukte naar de Dominicaanse merengue band ”Combo Dominicano’.

Maar eerst langs de gratis wijn en amandelen.

Die wijn was niet zo’n succes ik kon na een slok mijn mond niet meer open krijgen zo zuur. Maar eerlijk is eerlijk de amandelen waren lekker.

Tjonge jonge wat swingt die muziek, geweldig. Ook geweldig was het aantal bezoekers, het mooie weer had zijn effect. We waren nu voor de vierde maal op dit feest maar het was nog nooit zo druk.

Na een gezellige middag hebben we daarna erg lekker bij Ita en Peter gegeten. Het was alles bij elkaar een leuke dag zo.

Poepdag.

Vandaag heb ik de avocado’s schapenmest gegeven 18 zakken (450 kg) met schapenmest (estiercol de oveja) moest worden verdeeld over 55 bomen.

3 bakken met steeds 2,5 kg per boom.

Wat erg leuk was dat toen ik zo bezig was dat Isabel steeds kwam kijken wat ik aan het doen was. Zo kwam ik er ook nog achter dat ze avocado’s lust. Ze zat op een gegeven moment op haar gemak een gevallen avocado op te peuzelen.

Om zes uur was ik klaar met dit ‘karweitje’ en na een douche zat ik op de bank en nu kan ik niet meer overeind, mijn elleboog doet zeer, mijn rug doet zeer, mijn kop doet zeer (gestoten tegen een tak) maar het is af. Maar jonge jonge wat merk ik dat ik geen 18 meer ben ….. nu moet ik dit nog een keer doen met kalk.

Van alles wat.

Hieronder een leuke foto van de ontwikkeling van onze courgettes.

De bloem, 15 cm groot midden, zit op een lange steel. Als de bloem is uitgebloeid, links, ontwikkelt die steel zich tot een courgette, rechts.

Het is weer feest ter gelegenheid van de beschermheilige van Puntagorda, San Mauro abad. Deze monnik heeft er in de 16e eeuw o.a. voor gezorgd dat drinkwater werd behandeld zodat de dorpelingen water konden drinken zonder de angst er aan te kunnen overlijden.

Gisteren vond een van de hoogtepunten van die twee weken durende feesten plaats, de Romeria. Onder het genot van veel drank, eten en muziek wordt gehuld in de traditionele boeren klederdracht vanaf het stadhuis naar de oude San Mauro kerk gelopen. Dat wil zeggen, 10m lopen stoppen voor drank, eten en dans, 10m lopen, drank, eten en dans, etc. Over de ca. twee kilometer lange Camino del Calvario wordt op die manier zo’n 4 uur gedaan.

Bij de kerk aangekomen volgt dan een heilige mis en daarna is er op het kerkplein een groot feest met live muziek. Dat duurde gisteren tot half drie s’nachts. Door de harde muziek hebben wij tot die tijd geen oog dicht gedaan.

Wat sfeer indrukken.

Let op het bierhoudertje op de bas.

Deze spin ca. 4 cm groot, heb ik al eens meer gefotografeerd. Maar toch nog maar eens getoond want hij is wel erg mooi.

Zo wij gaan nu wachten tot het ook hier heet wordt. Er is een calima beloofd en dan gaat het véél warmer worden dan de comfortabele 25 tot 28°C die we tot nu toe hebben gehad.

Huwelijk van Fernando en Julia.

Het spreekwoord is fout! Ik weet het niet hoor maar wel duidelijk is dat hij op z’n aller minst wat gemist heeft. Het spreekwoord is “Leven als God in Frankrijk” maar het moet zijn “Leven als god in La Palma”. Waarom ben ik zo lyrisch? Nu dat komt omdat we zo’n prettige middag hebben gehad. We waren uitgenodigd bij het kerkelijk huwelijk van Fernando, ja onze timmerman, en Julia met na afloop een lunch bij La Briesta in de bergen. Wat een geweldig vriendelijk mensen zijn Palmeros toch, je voelt je hier echt thuis.

Het huwelijk was bij San Mauro, het oude kerkje aan het einde van onze straat. Het is Fernando’s tweede huwelijk, toen ik hem vroeg hoe dat kon zei hij: “Rijke en beroemde mensen mogen het dus waarom ik niet.” Hij is er bijna drie jaar mee bezig geweest maar hij had eindelijk toestemming gekregen.

De gespannen bruidegom:

De al even gespannen bruid:

Het geven van de ringen:

Heel anders dan in Nederland is de receptie voor het altaar waarbij dan gelijk een foto genomen wordt samen met het bruidspaar.

Last but not least, de rijst en bloemblaadjes bij het verlaten van de kerk:

Ik ben blij dat de wens van deze twee lieve mensen eindelijk is uitgekomen.