Pijn in mijn schouders en pijn in mijn nek.

We hebben nu twee dagen avocado’s geoogst (760 kg) en dat is leuk maar best zwaar werk. Meestal sta je op de grond maar er zijn ook een behoorlijk aantal avocado’s die hoog in de boom groeien en dan moet je meer moeite doen.

Je begrijpt dat dit alles best een aanslag is op je nek- en schouder spieren. Het zijn geen aardappels je staat de hele tijd met je hoofd in je nek en je armen omhoog.

Vanochtend ben ik voor de tweede maal deze week naar Los Llanos gereden.

Doel was Agro Rincón. Achter in mijn auto had ik de tweede lading met 16 zamoros tot de rand gevuld met avocado’s. Ik ben van fruit handel gewisseld omdat de vorige, hoe vriendelijk de mensen ook waren, telkens problemen hadden als ik langs wilde komen. Toen ik vorige week belde was het gelijk al weer. Ja ja, bel vrijdag maar even dan zien we dan wel of het volgende week kan. Mede daardoor was ik vorig jaar pas eind mei klaar met de oogst. Nu daar zat ik mede door Antonio’s woorden, zie voorlaatste blog, niet op te wachten. Hij adviseerde Agro Rincón en gelijk had hij. Ik kan altijd komen en hoef niet te bellen.

Ze laden daar de avocado’s in plastic kratten.

Wegen die en je krijgt gelijk een uitdraai uit de computer met de hoeveelheid er op.

DEZE FOTO MAG IK NIET LATEN ZIEN (misschien later)

Alles ziet er schoon en keurig netjes uit. Ze hebben een hygiëne certificaat zoals een zichzelf respecterend bedrijf in de voedingsmiddelenindustrie hoort te hebben Ook hebben ze een tweetal prachtige machines die vol automatisch de avocado’s op gewicht sorteren. Één werkend en één die men aan het installeren was. Mijn foto van die machines mocht ik echter niet publiceren. Dat is jammer want het is echt iets om trots op te zijn.

Toen ik daar bezig was zag ik twee prijzen “certificado y no” met €0,10 verschil. Wat me dwars zat was dat ik de laagste prijs kreeg. Dus vroeg ik wat “certificado” betekende, krijg ik te horen dat ik ook gecertificeerd kon worden maar dan moest ik bij de technica op het kantoor inschrijven. Wat bleek, als ik me inschrijf als “colaborador” dan moest ik aan een aantal simpele eisen voldoen, komen ze mijn finca controleren en moet ik een cursus in Tijarafe volgen. Als beloning voor mijn inschrijving kreeg al gelijk de betere prijs.

Kennelijk zien ze mij als colaborador wel zitten, de afkorting van mijn naam “JVS” hebben ze al op de nummerborden van hun auto’s staan.

Wandelen in Santo Domingo de Garafia

Donderdag hebben we weer gewandeld. Na wat proef gewandeld te hebben bleek dat het spiertje in mijn been niet meer opspeelt. Op naar het noorden van het eiland.

Photos - 1 of 16Vanaf ons vetrekpunt.

Photos - 2 of 16Gelijk door een diepe baranco.

Photos - 3 of 16Kijk daar bij die palmboom staat de auto.

Photos - 4 of 16Langs een dunbevolkte woeste kust.

Photos - 6 of 16Waar ze toch ook niet ontsnappen aan de moderne tijd.

De natuur toonde zich op zijn mooist.

Photos - 12 of 16Deze route aanduiding stelde oins even op de proef.

Photos - 13 of 16Een geheel ander landschap.

Photos - 11 of 16Het was een mooie lantedag, maar de resten van de winter zijn toch nog zichtbaar.

Photos - 15 of 16Een oude boeren woning.

Photos - 14 of 16Weer terug bij ons vertrekpunt in Santo Domingo met boven een oude gofio molen.

Photos - 16 of 16

Moe maar voldaan na 16 km lopen en een hoogteverschil van 750 m (zeven en een halve domtoren) overbrugd te hebben.

Rectificatie.

Vanuit een regenachtig Puntagorda,

moet ik een fout recht zetten. Ik had het gisteren over Pitayas maar dat blijkt fout te zijn, het moet eigenlijk Pitahaya zijn. Een Pitahaya geleerde heeft me hier fijntjes op gewezen. Beiden bestaan. De Pitaya en Pitahaya zijn weliswaar familie (cactussen) maar verschillende soorten. De Pitaya vrucht lijkt er op maar is kleiner en komt van een kolomvormige cactus die in de woestijn groeit. De Pitahaya, ofwel Dragon fruit, komt van dat rommeltje op de foto’s in de blog van gisteren.

Bezoek aan de Agrarische school van Los Llanos

Afgelopen woensdag heb ik samen met onze Belgische vrienden Tom en Anne een bezoek gebracht aan de ‘praktijk’ lokalen van de agrarische school van Los Llanos voor een bezoek aan hun Pitaya kwekerij.

IMG_0973

De Pitaya is een cactusvrucht en oorspronkelijk, net als avocado’s, afkomstig uit midden Amerika. Inmiddels worden ze al op diverse plaatsen op La Palma gekweekt. De Pitayas hebben twee enorme voordelen, de prijs is erg hoog en ze gebruiken erg weinig water. Tom en Anne willen ze gaan kweken en omdat ik het erg interessant vind heb ik mezelf maar uitgenodigd toen ze een bezoek mochten brengen aan de pitaya kwekerij van de agrarische school van Los Llanos. Op onderstaande foto staan een vijftal soorten Pitayas op een rij.

Photos - 2 of 5

De docent van de school die ons rond leidde was erg open met zijn informatie, hij vertelde ons alles wat we weten wilden.

Photos - 3 of 5

De ‘takken’ van catactussen ontwikkelen zich in stappen. Aan elk deel van die takken, behalve de laatst gegroeide, komen in juni tien dagen na volle maan vijf tot zes bloemen die zo’n 25 tot 30 cm groot zijn. Moet je je voorstellen hoe dat er uit moet zien. Eén maand na de bevruchting zouden dan de vruchten moeten kunnen worden geoogst.

Dan nog even het nadeel van het kweken van Pitayas. Die bloemen lijken erg op de bloemen van de Koningin van de Nacht en groeien, net als die bloemen, s’nachts en ….. maar één nacht en ……… elke bloem moet met een penseeltje worden bevrucht. Moet je je voorstellen dat je een paar honderd van die cactussen hebt staan.

Dan nog even de complimenten voor die agrarische school. Die ‘praktijk lokalen’ waren erg groot. Er worden heel veel soorten gewassen gekweekt die door de leerlingen worden bijgehouden. Het zag er erg netjes uit en ze hadden erg veel moderne apparatuur. De docent liet ons b.v. diverse typen injectiepompen voor de toevoer van plantenvoeding aan het bevloeiingswater zien. In alles worden de leerlingen getraind.

 

Avocado bomen zijn net als zwangere vrouwen.

????? Dat licht ik zo dadelijk toe maar eerst de volgende gedenkwaardige woorden van Ank. Eergisteren kwam ze binnen met de woorden:”Er zijn avocado’s gestolen! Op het bovenste terras zijn alle avocado’s weg”.

Ik ben gaan kijken en inderdaad op het bovenste terras stonden een aantal bomen met weinig tot geen avocado’s en dat was mij nog niet opgevallen. Vandaag heb ik dus een inventarisatie gemaakt . Het betreft het hoogste terras in de gele cirkel.

Ik registreer altijd hoeveel zamuros (rubber bakken waarin ca. 22kg past) op welke datum ik oogst. Dus ik kan de huidige situatie vergelijken met vorig jaar. Helemaal één op één gaat dat niet omdat de bomen een jaar veel en een jaar weinig vruchten dragen. Gisteren heb ik het volgende gevonden.

Hierin is aangegeven het boom nummer, wanneer is geoogst in 2020 (kleur) en hoeveel zamuros avocado’s er vanaf kwamen. Na de schuine streep staat hoeveel er nu aan hingen. In tabel vorm.

Cosecha = oogst, árbol = boom.

Gisteravond kwam Antonio langs. Hij heeft een aantal boomgaarden met avocado’s. Nadat ik de situatie had uitgelegd zijn we samen gaan kijken. Hij was heel stellig, mijn avocado’s zouden niet gestolen zijn maar het lage aantal in veel bomen zou te wijten zijn doordat ik te laat geoogst heb.

Zijn redenering was simpel, een avocado boom is als een zwangere vrouw, als er een kind in zit komt er geen nieuwe. Met andere woorden als er nog vruchten aan een boom hangen vragen die zoveel energie van de plant dat de ontwikkeling van de volgende generatie er onder lijdt. En hij liet dat ook zien.

Boom 37.

Boom 37, veel avocado’s, weinig bloem ontwikkeling (gele pijlen)! De boom geeft de vruchten prioriteit. Hoe later je oogst hoe slechter je ontwikkeling van de nieuwe vruchten zal zijn.

Daar precies naast staat boom 38 waarin weinig tot geen vrucht hangen en dat ziet er zo uit.

Boom 38.

Van mijn kant kan ik daar aan toevoegen dat ik, door de lage vraag t.g.v de Corona crisis, ook nog nooit zo laat had geoogst. Zijn redenering lijkt dus erg goed te kloppen. Ik moet dus vlot met de oogst aan de gang zodat de bomen zich op de vruchten voor volgend jaar kunnen concentreren.

Wat is simpele boeren wijsheid toch mooi hè.

Een schok door huize Schop.

Na regen komt zonneschijn maar, en dat vertelt het gezegde weer niet, ook onkruid! Het werd dus hoog tijd om in mijn maai-overal te kruipen en er iets aan te doen. Dat die overal geen overbodige luxe is laat onderstaande foto zien.

Na regen komt dus zonneschijn en onkruid en daarna een soort verschrikkelijke sneeuwman die maait en daarna onherroepelijk lekken. De slangen van de bevloeiing zijn door de jaren in de zon hard en bros geworden. Ik probeer er niet op te geen staan maar ja, als je ze niet ziet. Dan zijn lekken het gevolg.

Dus vandaag was her reparatie dag.

Gisteren hebben John en ik weer een wandeling gemaakt. We hebben langs de rand van de Caldera gelopen. Niet zo’n lange tocht slechts 8,3 km maar we moesten wel 730 m omhoog en omlaag natuurlijk.

Het was een zware maar mooie tocht en het was hartstikke helder. Je kon Gomera en El Hierro goed zien liggen.

En zo zit je dan op 1.800 m hoogte je boterhammetje te nuttigen. Het dal daar beneden ligt op ca. 600 m.

Een filmpje, met foto’s is het moeilijk weer te geven wat er te zie is.

Dan de grote schok. Mees en Isabel hebben van plaats gewisseld. Zo lang we hier wonen heeft Mees altijd naast mij op de bank gelegen en Isabel bijna altijd naast Ank. Maar nu ligt Mees dus ineens naast Ank.

Isabel is een ander verhaal. Zij heeft zeven vaste plekken en een aantal variabele. Bij haar weet je het nooit zeker maar ja het is een vrouw en dan kan je dat verwachten.

Isabel op Mees zijn plekje. Ze ligt ook graag onder een kussentje. Waar dat goed voor is weten wij ook niet.

Kerst 2020.

Het wordt er een die we ons nog lang zullen heugen. 

BOOM EN DOKTER

Dat het hoofd van de intensive care van het Erasmus MC in Rotterdam nog eens een bekende Nederlander zou worden had ook nooit niemand gedacht.

Na een dag van 30.000 nieuwe besmettingen heeft Duitsland zojuist een streng lock-down afgekondigd, vanaf woensdag tot en met 10 januari mogen alleen de essentiële winkels nog open zijn. In Nederland waren er gisteren 9.200 nieuwe besmettingen, dat is verhoudingsgewijs zelfs iets meer dan het aantal in Duitsland. Het kabinet komt vandaag bijeen om te kijken wat er moet gebeuren. Het zal me benieuwen.

LP

Ook hier gaat het niet goed. Tot gisteren hadden we al dagen slecht zeven ‘gevallen’. Vanochtend las ik in de krant dat er in Fuencaliente op het zuidelijkste puntje van het eiland een uitbraak is geconstateerd. 20 ‘afectados’ bij een voetbalclub. Vandaag gaan ze de tegenparij onderzoeken en een club in Los Llanos ook het contactonderzoek draait op volle toeren. Niet echt duidelijk is of ‘afectados’ ook betekent ‘positivos’ maar ik vrees het ergste.

Mijn ouders hadden het wel eens over de Spaanse griep, hieraan is ook de moeder van mijn toen twee jarige vader overleden. Ook onze kinderen en hun kinderen zullen het vrees ik nog lang over deze pandemie hebben. Wij gaan intussen gewoon door met ons leven morgen ga ik mijn citroenen oogst van gisteren naar de handel brengen.

citroenen

Ik wens iedereen vast een vrolijke kerst en een gelukkig nieuwjaar, dat we het maar mogen meemaken.

Rectificatie en beregening problemen.

Rectificatie

In mijn vorige blog schreef ik dat we op La Palma 37 Corona zieken hadden. Een oplettende lezer wees me er op dat het er maar 31 waren. Ik was vergeten om de doden (6) er nog vanaf te trekken. Dus bij deze bedankt Tom. Opmerkelijk was wel dat op het moment dat hij me er op attent maakte er inmiddels weer zes zieken bij gekomen waren en het er toch weer 37 waren.

Inmiddels zijn er 33 mensen ziek, er komen er bijna elke dag bij en er genezen er ook steeds. Ben je geïnteresseerd in het aantal gevallen op de Canarische eilanden kijk dan op de Canarische Corona app

Beregening problemen. (Heb je beregening ? lees dit!)

De beregening voor mijn drie terrassen met avocado bomen en de tuin heb ik geautomatiseerd. Een computer zet doormiddel van een elektrisch gestuurde klep het water aan en na de ingestelde tijd weer uit. Dit systeem werkt al ruim vijf jaar tot volle tevredenheid. Maar gisteren had ik ineens een lastig probleem, een van de vier Toro P-150 elektrische kleppen sloot niet meer. Dit is wat er aan de hand was.

Toro P-150 elektrische klep.

Een elektrische klep zoals boven staat is uitgerust met een membraan dat de watertoevoer afsluit. De kracht daarvoor komt van de waterdruk zelf. Het water drukt aan alle twee de zijden van dat membraan. Omdat de waterdruk aan één zijde op een groter oppervlak drukt dan aan de andere zijde sluit de klep (Kracht = druk maal oppervlak).

Het water, voor de grote membraan zijde, dat de klep moet gaan sluiten komt komt binnen via een filtertje en een labyrint. De waterdruk, aan de grote kant, valt weer weg als de solanoid klep door de computer wordt bediend. Het water loopt dan weg via de uitgaande zijde van de klep. Gevolg, de waterdruk aan de kleine zijde van het membraan drukt dat membraan open en het water begint te stromen.

Her probleem bleek te zijn dat het labyrint totaal was dichtgeslibd. De waterdruk kon dus niet aan de grote zijde van het membraan komen en de klep sloot dus niet. Dus dat en ook het rubberen membraan wat onder de schroefjes zit schoongemaakt en het katje werkte weer.

Gelukkig was ik er bij toen het gebeurde maar voor het zelfde geld had de beregening van het terras de hele nacht aan gestaan of was het tijdens de vakantie gebeurd……

De moraal van dit verhaal, maak minstens één maal per vijf jaar je elektrische kleppen van je beregening schoon.

Het was een rommelige week.

Ja er gebeurden allerlei dingen die mijn planning in de war gooiden en daar houd ik niet zo van. Hier is wat er allemaal gebeurde.

In de clinch met WordPress / foto test.

In 2014 ben ik begonnen met mijn blog met een gratis abonnement. Ik had toen 3 Gb tot mijn beschikking. Toen dat vol was moest ik upgraden naar een betaald abonnement van 6 Gb. Begin deze week kreeg ik een bericht dat ook dat nu vol was en dat ik weer moest upgraden. Probleem bleek te zijn dat ik mijn foto’s niet had verkleind maar had geüpload met de originele bestand grootte. Dom, had ik kunnen weten. Ik me in allerlei bochten gewrongen om de bestanden die in de fotobibliotheek van WordPress staan te verkleinen. Maar ………. dat gaat niet moet je een plug-in (hulpprogramma) voor installeren. En daarvoor moet je ……… upgraden. Je kan dan je fotobibliotheek kleiner maken zodat je tot een factor 10 minder ruimte gebruikt……. en dan heb je eigenlijk die upgrade naar 16 Gb weer niet nodig. Omdat uren ge-Google geen uitkomst bracht toch maar geüpgraded. Gelukkig had ik €48 aan credits dus het eerste jaar zouden de extra kosten meevallen.

Wat blijkt na upgraden credits verdwenen en een plug-in installeren nog niet mogelijk dat kan pas bij het daaropvolgende abonnement.

Ben ik nu zo dom of zijn het bij WordPress een stelletje linkmichels? De stoom kwam trouwens ook uit mijn oren maar die versie heb je niet.

Toen maar weer zoeken hoe ik mijn foto’s zelf op een eenvoudige wijze zonder kwaliteitsverlies kan verkleinen. Op mijn Mac gaat dat goed want daar heb ik Photoshop. Maar op mijn tablet kost dat ook weer €10 p.m. en daar pas ik voor. Dus googelen. Veel apps geprobeerd maar dan krijg je zo’n hakkelig beeld, geen gezicht. Uiteindelijk heb ik toch een methode gevonden die erg simpel is en die iedereen kent! Je moet er maar op komen om hem hiervoor te gebruiken. Hieronder het resultaat. Pas bij een verkleining van 1,4 Gb naar 160 kB begin je verschil te zien maar zelfs dan is het resultaat nog acceptabel.

Vensterbanktegeltjes op een muur leggen.

Wij hadden naast onze voordeur drie vuilnisbakken staan (restafval, glas- en een groenbak) Daarnaast lag er altijd een grote berg papier in de schuur voor de papierbak. Vooral die drie afvalbakken naast de voordeur waren een doorn in mijn oog.

Dus daar wat op verzonnen dat kon zo niet langer. Dus tekening gemaakt met Antonio gesproken en nu:

Was nog best veel werk vooral die tegeltje netjes recht leggen viel niet mee. Nu ziet het er in ieder geval netjes uit en er zelfs mijn oud papier past er in.

Lekkages in het bewatering systeem.

Door de grote hitte van vorige week heeft het bewaterings systeem behoorlijk te lijden gehad. Het systeem ligt er nu 5,5 jaar en op veel plaatsen kom je er nog maar zeer moeilijk bij. De glimmende zwarte buis in de test foto’s heb ik reeds vervangen. De originele buis had een ‘spontaan’ gat onder de groene agaven die eerst in de tuin stonden (in de bovenstaande test foto’s aan het einde van de gele pijl). De stam van die agaven had een diameter van 15 cm. De grootste twee kon ik maar net tillen, ze wogen zeker 25 kg.

Een ander probleem zijn de zwarte rubber slangetjes. Die zitten met klemmend op een nippeltje. Als de zon die slangetjes opwarmt en de waterdruk komt er op schieten ze er regelmatig af. Eergisteren alles gerepareerd en gisteravond:

De knijper is om de plaats van het gat te markeren.

O.M.G.

Om even na zevenen wilde ik bij onze Noorse buren de planten water gaan geven toen ik dit zag.

Brand ergens in het noorden. Ja hoor even later in El Time.

Nu die twee helicopters waren er binnen no time vijf.

En weer volgens El Time was dat wel nodig ook want er moesten al mensen geëvacueerd worden en na zonsondergang mogen ze i.v.m. de veiligheid niet meer vliegen.

Inmiddels is de zon onder en de helikopters staan weer op hun basis en het vuur is nog niet uit.

Er hangt grote donkere rookpluim hangt in de lucht, maar zien wat morgen ons brengt.