2020

Waar blijft de tijd. Ik herinner me als de dag van gisteren dat we bij Sinclair de machines stonden te controleren op het Millenium probleem. Nu is het al weer 2020. Iedereen gelukkig nieuwjaar. Ik heb gezocht naar een leuk plaatje maar kon niets naar mijn zin vinden dus bij deze een gelukkig nieuwjaar en voor mijn trouwe volger Jan in Australië sterkte ik weet niet waar je woont in dat grote land maar ik hoop dat je, en Australiërs trouwens, er goed doorheen komen. Wij weten hier een beetje hoe het moet voelen.

Hier is de rust terug gekeerd. De kinders zijn weer terug naar Nederland, de kerstboom zit weer in zijn doos en we wachten weer op lekker warm weer. 18° in het zonnetje met wat wind is toch echt wel fris.

Mijn schoonzoon heeft met zijn drone twee leuke filmpjes van Casa Demetria gemaakt, dit is er een: ………………

Sorry jongens het lukt niet na 10 minuten zit ik op 60% van de 19 sec die het filmpje duurt. Dan maar even de begin foto.

Wat betreft de glasvezel. De man die ik belde zou 31 december langs komen. Zou, die kwam dus niet maar ……. eergisteren zijn we gebeld door een stemcomputer van Movistar die een afspraak maakte voor 8 januari. Gisteren werd die afspraak weer bevestigd op ….. de telefoon van Ank. Pffff ze zeggen wel eens dat Gods wegen wonderlijk zijn maar die van Movistar steken ze zeker naar de kroon.

Wel leuk, we hebben de eerste oogst van onze sinaasappels geproefd.

Zalig!

KNIL militair! Oorlogsmisdadiger? Ik ben plaatsvervangend kwaad.

Dit heeft niets met La Palma te maken maar moet ik even kwijt. Mijn vader was zo’n KNIL militair waar het de laatste tijd weer regelmatig over gaat in de pers.

Hij is geboren op 1 januari 1917 op Feyenoord in Rotterdam. In de crisisjaren had hij een fietsenstalling en repareerde fietsen. Omdat daar in die tijd geen droog brood mee was te verdienen tekende hij bij het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, de KNIL. Begin 1942 werd Nederlands Indië door de Japanners bezet en werd mijn vader krijgsgevangen genomen.

Na de oorlog, begin 1948, was hij in Nederland waar hij met zijn oude buurmeisje trouwde. Dit waren mijn vader en moeder op hun trouwdag 19 mei 1948.

Ook mijn vader heeft over die tijd weinig verteld. De weinige dingen die ik wel weet zijn opmerkelijk. Tijdens de korte oorlog tegen de Japanners heeft hij zes jachtvliegtuigen (Zero’s) neergehaald waarvoor hij ook onderscheiden is. Ook heeft hij toen naar ik gelezen heb in een boekje ‘Het onvoltooid verleden’ dat zijn Indische vriend over die tijd geschreven heeft voordat de Japanners kwamen alle vrachtwagens van hun compagnie in een ravijn gereden. In die tijd in de kampen heeft hij als slaaf o.a. gewerkt aan de bridge over de rivier Kwai en naar hij achteraf hoorde mensenvlees gegeten. Die krijgsgevangenschap heeft hij maar net overleefd, bij de bevrijding woog hij nog ongeveer 42 kg.

Na de bevrijding werden de Amerikanen, Engelsen en andere nationaliteiten gerepatrieerd maar bleven alleen de Nederlanders nog lang in de kampen achter. Toen ze er uiteindelijk uit mochten kregen ze weer een uniform aan en konden voor koningin en vaderland weer een oorlog gaan voeren. Nu tegen de Indonesiërs die door de Japanners waren getraind om voor hun onafhankelijkheid te gaan strijden.

Tegen ons, mij en mijn broer, heeft hij nooit over die periode verteld. Een periode waarvoor hij overigens nooit zijn soldij heeft ontvangen. Wel was hij altijd erg overstuur als er politici die oorlog veroordeelden en het over oorlogsmisdaden hadden. Hij had dan geen goed woord over voor die broekjes die geen idee hadden waar ze het over hadden, alleen maar konden veroordelen en die voor hun eigen verantwoordelijkheid in die oorlog geen oog hadden.

Beste pa, als ik in die foto naar je ogen kijk vraag ik me af wat er al die jaren in je hoofd is omgegaan. Nog vaak zie ik dat kleine Indische mannetje, je oude strijdmakker die dat boekje heeft geschreven, tijdens je crematie onder de tonen van ‘Old solders never die’ naar je kist lopen en salueren. Beste papa, ik ben trots op je en op alles wat je voor ons hebt gedaan ik zou je nog graag eens een knuffel geven en als ik nu die politici weer hoor dan ben ik plaatsvervangend kwaad.

Dingen veranderen.

Toen ik in 1977 naar de HTS ging moest ik een rekenliniaal aanschaffen. Later dat jaar zag ik de eerste elektronische rekenmachine, een Aristo, hij koste fl 1.000 en kon alleen vermenigvuldigen, delen, optellen en aftrekken.

Toen ik in 1982 mijn eerst computer kocht, een Tandy TRS80, had die 32 kB geheugen en ging ik naar programmeerles om daar mee om te leren gaan.

Toen ik in 1988 mijn eerst harde schijf kocht met 732 MB geheugen werd ik voor gek verklaard, wat moest ik toch met zoveel ruimte.

Toen ik in 1996 op zaterdagmiddag midden in het winkelcentrum Alaxanderpolder gebeld werd op mijn mobiele telefoon van de zaak schaamde ik me rot en ben in een stil hoekje gaan staan.

Toen in 1998 mijn Japanse baas me vroeg:”Heb je mijn E mail gelezen?” moest ik dat ontkennen, die gebruikte ik nog niet en las ik maar eens in de paar dagen. Een maand later kon je niet meer zonder.

Toen in 2000 Nokia aankondigde een foto toestel in een telefoon te hebben gestopt verklaarde ik ze voor gek, daar had je toch een camera voor?

Tsja, dingen veranderen, ik ben momenteel druk bezig met het uitzoeken hoe ik kan omschakelen naar zonne-energie en vanochtend deed ik de lamp in de kamer uit met mijn telefoon.

Zonne-energie? Ja dat wordt mijn nieuwe project. We hebben hier op La Palma een stokoude energiecentrale waar een blauwe walm boven hangt. Ik vind dat maar niets en wil daar onafhankelijk van worden. Bovendien is het een leuk argument om voor Casa Demetria mee te adverteren:”Compenseer voor je vervuilende vliegreis door een huis met zonne-energie te huren.”.

Het plan:

Onder het afdak van Casa Demetria komt een kast (armario) voor de elektrische installatie en de accu’s en achter het huis komen de zonnepanelen.

Hieronder komt die kast:

En dat gaat er ongeveer zo uit moet gaan zien:

Vandaag ga ik naar de gemeente om na te gaan of- en wat voor vergunning ik daar voor nodig heb.

Oh ja, er is in Puntagorda een fotoclub in oprichting. Gisteravond was de tweede bijeenkomst.

Gaat lekker, alleen ik was er.

Oh ja, alle foto’s heb ik gemaakt met mijn telefoon.

Niet alles gaat goed.

Doorgaans schrijf ik over dingen die goed gaan. Ik moet zeggen dat we redelijk tevreden zijn maar niet alles gaat goed. Daar volgen nu een paar voorbeelden van.

Vanochtend heb ik de Durasnos geoogst. Dat moest wel want er lagen er veel op de grond. Durasnos zijn een soort kleine perziken. Hier de oogst.

En waarom ze gelijk naar de composthoop gaan?

Ze zitten vol wormen. Een goede kennis vertelde dat je netten over de bomen moet hangen. Misschien dat ik dat nog eens doe in de toekomst.

In het midden van alle avocado bomen staat een enorme citroënboom.

Die citroenen worden erg groot zo’n 12 cm en het zijn er veel! Regelmatig raap ik de afgevallen citroenen op.

Waarom ik ze niet verkoop maar ze naar de composthoop gaan? Die lastige huisvrouwen willen citroenen van ca. 6 cm de mijne willen ze niet, ze zijn te groot.

Verder hebben we nog peren. Het zijn wel kleintjes maar het zijn er veel.

Mooie peertjes?

Niet dus.

Verder heb ik van de week de ‘vallendesterrenregen’ geprobeerd te fotograferen. Tot 110 vallende sterren per uur zouden er kunnen voorkomen. En zeg nu zelf waar kan je beter zijn dan in La Palma om vallende sterren te zien? Resultaat:

Noppes, geen vallende ster gezien.

De rust is weer teruggekeerd.

De jeugd is na 14 dagen weer terug naar Nederland en ook onze eerste Spaanse gasten zijn na drie weken vertrokken. Voor ons is het nu schoonmaaktijd. Hoewel ik wel moet zeggen dat onze zéér vriendelijke Spaanse gasten Casa Demetria super schoon hebben achtergelaten.

Voor mij is weer het tijd om de Arañas Cristalinas te bestrijden. Dat kan nu want deze lawaaierige activiteit stoort, buiten een oude Duitse buurman, nu niemand.

En Ank maakt jam van de pruimen die ze van Rob heeft gekregen.

Verder ben ik een fotocursus gaan volgen. Vier dagen van vier uur voor €10. Daar kan je je geen buil aan vallen en een mens is nooit te oud om te leren. De cursus is georganiseerd door de gemeente Puntagorda. Hij wordt gehouden in de Casa de Cultura, het dorpshuis zeg maar.

De docent is een dokter en fotograaf, president en visepresident van van alles en nog wat, van alles wat met fotografie te maken heeft hier in de provincie Santa Cruz de Tenerife. Verder komt hij nog eens in het Mac Innes book of records voor snel praten. Niet te geloven de woorden komen uit zijn mond als kogels uit een mitrailleur. Gelukkig weet ik waar hij het over heeft dus ik kan hem nog enigszins volgen. Maar in de pauze bleek dat zelfs mijn klasgenoten er problemen mee hebben.

Het weer is hier véél slechter dan in Nederland waar het nu 39 á 40° is. Het is zonnig, slechts 24° en windstil. Afzien dus. 😂

Het nut van Johan en Dick.

Morgen gaan onze oudste dochter en haar partner al weer naar huis. De twee weken zijn omgevlogen. Vorige week nog even lekker onder de sinaasappelbomen gegeten bij La Mata.

Waar ook de hagedissen van mee hebben genoten.

Zondag hebben we een broodje kip gehaald in de cafetaria van de Repsol, heerlijk!

Vandaag hebben we nog wat vergeten avocado’s van de oogst van vorig jaar opgezocht voor hen om mee te nemen.

De bomen hangen dit jaar erg vol avocado’s. Ik maakte me echter zorgen over de grootte er van. Dus gelijk maar wat avocado’s opgemeten. Tussen de 70 en 85 mm waren ze. Die maat in de grafiek van Johan en Dick gezet en wat blijkt:

Er werd in 2017 soms wat lacherig gedaan over mijn gemeet maar nu blijkt toch het nut van deze noeste arbeid. Ik hoef me dus geen zorgen te maken ze zijn zelfs wat groter dan in 2017. Ik ben gerust gesteld, het gaat goed!

Horror cactus.

Om het onkruid op onze finca te maaien heb ik twee Stihl bosmaaiers. Een grote met een benzine motor en een kleine accumaaier. Met de accu maaier maak ik voordat ik met de grote ga maaien de sproeikoppen vrij zodat ik ze niet naar de sproeikoppenhemel help met de grote. Ook gebruik ik de kleine om zo nu en dan waar nodig bij te werken.

Gisteren morgen was ik daar druk mee bezig omdat de finca er goed moet uitzien want er komen weer nieuwe huurders voor Casa Demetria toen mijn buurman Paco naar me toe kwam. Hij was erg geïnteresseerd in de accu maaier en vertelde me dat het in het dorp véél warmer was dan de zeer prettige en totaal windstille 18°C waar wij op dat moment van genoten. Ik op HDmeteolapalma kijken en:

Volgens Paco werd het halverwege het dorp en ons ineens heel fris. Heel apart.

En dat is ook de volgende cactus. Eerst kreeg hij niet eens zo heel erg aparte bloemen.

Waarvan de meeste er af vielen maar er bleef een bolletje zitten en die is nu open gebarsten.

Ziet er een beetje gruwelijk uit net of ‘ie elk moment een hap kan nemen.

Wat liefelijker is de volgende die we ook nog niet in bloei zagen.

Deze staat er vlak naast heeft al eens meer gebloeid maar is te mooi om niet nog een keer te laten zien.

Zeg nu zelf, toch een eind liefelijker dan die horror cactus?

Het volgende project.

Allereerst, Tom, Ton, Jan en Erik, bedankt voor jullie reacties op de eerdere blog van vandaag. Ik geef jullie via jullie reacties nog persoonlijk antwoord.

Het dak van de gastenruimte en de schuur moet worden vervangen.fullsizeoutput_29ba

De twee daken links en rechts voor zijn de oude gebouwen die al op de finca stonden toen we die kochten. Het verschil met het nieuwe dak, rechts boven, is enorm. Niet alleen om te zien maar bij de twee ex landbouw schuurtjes zijn de pannen direct op de dakplanken gelegd. Dat betekent veel stof, bichos en hagedissen die door de kieren komen en naar beneden vallen met alle troep van dien. Bovendien kwam er bij een bepaalde windrichting en regen water naar binnen.

Ook wil ik een raam in de gastenruimte, het voorste deel van het gebouw links voor.fullsizeoutput_29be.jpeg

Op de plaats van de rode rechthoek komt een vast raam. Op de bovenstaande foto kan je tevens zien hoeveel kieren er in het dak (waar de pannen op dat moment al af zijn) zitten.

Met de verkoper van de raamleverancier had ik afgesproken dat dat hij de pannen mocht hebben. Hij was daar zo blij mee dat hij beloofde ze er dan ook zelf vanaf te halen. En, vanmiddag stonden ze daar, vier man sterk.fullsizeoutput_29af

IMG_0037

En na een uurtje of twee stevig doorwerken waren de pannen verwijderd en werd het dak keurig achtergelaten.RNChGJHDSI2kE+4rolnADA.jpg