Ja hoor, ik heb je stok nog.

Na het verwijderen van de oude keuken bij Rob zijn we nu begonnen aan de aanleg van de elektrische installatie. Een stoffig en lawaaierig karweitje.

Na al het zware werk van deze week heb ik het weekend vrij genomen. Die tijd had ik ook nodig want het ontwerp van het dakraam voor de gastenruimte moest af. Nu dat ligt nu ook bij de leverancier. Handmatig getekend want ik moet na een jaar of vijf gebruik ineens €100 betalen voor mijn tekenen programma EasyDraw. Als iemand een goed idee heeft voor een alternatief voor op mijn Mac dan hoor ik dat graag.

Over twee weken komt mijn oudste dochter met mijn kleinzoon Dayo (11 jaar) en haar partner. Deze week kreeg ik een WhatsApp van mijn kleinzoon. “Opa heb jij mijn stok nog?” Ja hoor Dayo die heb ik nog.

Zo weer een week ouder.

We krijgen nieuwe achterburen. Maandag en dinsdag hebben ze het dak van hun nieuwe huis gestort. Maandag ochtend stond er ineens een enorme cement pomp en de cement wagens reden af en aan.

Zo veel cement? Ja, Ank en ik zijn wezen kijken en het wordt een enorm groot huis van zeker 60 bij 20 m. Gigantisch wat een huis. Volgens de bouwvergunning, die hier altijd d.m.v. een groot plakkaat bij de bouwplaats wordt gepubliceerd, komt er nog een zwembad bij ook.

Ik ben de hele week al allerlei karweitjes aan het doen. De goot tussen onze twee daken met een waterdichte coating geschilderd.

De tuin naast het oprijpad en de parkeerplaats van Casa Demetria gemaakt en aangesloten op het beregeningssysteem. Daar kunnen we nu ook mee voor de dag komen.

Ook ik heb een temperatuur regelaar, nodig voor winterse perioden met weinig zon, in de meterkast aangebracht. Wat frummelen.

En daar zit hij.

Ik moet nu alleen nog de ‘cubre junta’s’, de deklijsten aan het buitenzijde van de ramen een deur monteren. Daar had ik in principe volgende week voor gepland maar eergisteren werd die week ineens geboekt. Twee zijn er bijna klaar daar heb ik gisteren en vandaag maar aan gewerkt.

Met de verhuur van Casa Demetria loopt het trouwens als een speer. Tot eind december zijn er nog maar vier weken vrij. Woensdag komen de eerste gasten die via internet (TripAdvisor en Booking.com) hebben geboekt. Spannend.

Een ander zicht op ons plekkie. 

Een tijdje terug was hier iemand met een drone waarmee hij over onze buurt heeft gevlogen. Tijdens dat filmpje heb ik twee schermafdrukken gemaakt hierop kan je goed zien hoe wij hier wonen. 

Onze finca is geel omcirkeld. Linksboven onze finca ligt Puntagorda op de flanken van de vulkaan Caldera de Taburiente (2.426m). Rechtsonder zie je het basin met water voor bevloeing van het land en in de hoek daarvan is de begraafplaats. Linksonder naast het groene grasveld zie je het ca. 350 jaar oude gebouw van de kerk van San Mauro Abdad. 

Iets ingezoomd. 

Johan en Dick, precies gelijk aan vorige week. 

Gebeurt er niets meer tot maart? Geef ik te weinig water? Is dit normaal? Totaal geen verschil met vorige week en toch moeten ze nog drie maanden aan de boom blijven hangen. Er is deze week 11 mm regen gevallen en de grond is nog vochtig. De bomen moeten 7 x 3 mm water per week krijgen ‘maar in de winter minder’. Tja het leven van een avocadoboer is niet makkelijk. 

98 en 116 mm en 189 en 266 gram.


Deze week wel actief geweest. Ik heb een houthok voor het openhaard hout gemaakt. Het dakje heb ik op de zelfde manier als dat van ons huis gemaakt. Een oefening voor het pajero dak. 




K’ben best een beetje trots. Als je de metselaars dit werk ziet doen lijkt het niet moeilijk maar ik kan je wel vertellen makkelijk is anders. 

Hans en Ank op de heuvel. 

Vanmiddag hebben we een eindje gewandeld. We zijn de heuvel tegenover ons terras op gelopen. Hier een ander uitzicht op de plaats waar wij wonen (in de gele cirkel, hoogte t.o.v. zeeniveau 580 m). 

Naar de zee lopen is niet mogelijk. De rand die je links op de foto ziet is ook echt een rand, de kust gaat daar zo’n 100 m recht naar beneden.  

Vrijdag 16 september een drukke dag met een onverwacht einde. 

Tja, een memorabele dag, 65 jaar geleden werd ik geboren op zondag in de (ex)pastorie van een kerk aan het Putseplein in Rotterdam. Ik weet dat de pastoors van veel ongein worden verdacht maar hier was niets raars aan, er was toen een kraamkliniek gevestigd. Vandaag, 65 jaar later dus, ben ik gewoon aan het werk gegaan, ik ben niet zo’n verjaardagvierder we zouden alleen vanavond uit eten gaan.

Allereerst vertrokken vandaag onze bezoekers, geen gasten want ze hadden een eigen huisje gehuurd. Twee ex-collega’ van Ank waar ze nog veel contact mee heeft. Drie apothekersassisten samen dan weet je het wel. De helft van de tijd had ik geen idee waar ze het over hadden.

De drie dames op het uitzichtpunt bij de mercadillio.

Ik heb de zijkant van het terrasdak afgewerkt. De afwerking was niet naar mijn zin veel te gevoelig voor indringend water.

Vóór aanpassing.

Na de aanpassing.

Vlak voor we naar het restaurant zouden vertrekken belde Rob. Hij vond dat ik vooral even naar z’n nieuwe schoorsteenpijp moest komen kijken. Daar aangekomen bleek dat het een smoesje was, Hazel had een lekkere maaltijd voor ons gemaakt met als klap op de vuurpijl: