Onze vrienden zijn er weer.

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie maar toch is het in ieder geval voor ons steeds weer leuk om te zien. De helicopters van de brandwacht zijn er weer en gingen gelijk oefenen.

En maakten er gelijk gebruik van om het vliegveld schoon te maken.

Wat mij betreft weinig nieuws. Ik ben nog steeds druk met het dak van de logeerkamer.

Ik zeg altijd dat Isabel een verwend sletje is (ze is de hele nacht op stap de laatste tijd). Ank vindt dat, dat wel meevalt. Maar krijgen jullie katten melk op een Wedgwood bordje?

Anky’s klets club / Schande!

Ank gaat drie maal per week naar pilatus. Probleem is nu dat Bea de Palmese die les geeft 7,5 maanden zwanger is. Lesgeven gaat dus niet meer. Dus wat hebben de dames besloten; We gaan wandelen. Om de week zet iemand een route van ca. drie kwartier uit in de buurt van haar woning. Deze week was het Ank’s beurt. Dus afgelopen zondag route uitgezet.

fullsizeoutput_28cb

En vandaag was het zo ver. De dames starten bij San Mauro en liepen in een grote boog om ons huis. Hier lopen ze de heuvel tegenover ons terras op.fullsizeoutput_28db

En weet je wat? Ik kon ze zowat de hele route horen kletsen ongelofelijk wat kunnen die dames OH’en. Na de route was het koffiedrinken bij ons thuis. In het midden haar lerares Bea.fullsizeoutput_28d8

Nu die schande.

Zaterdag was de Ultramaraton Transvulcanica. Ultra want hij is 74 km lang en de deelnemers moet ook nog eens 4000 m stijgen en ook weer dalen. Men loopt van de zuidpunt van het eiland omhoog over de vulkanen route naar de Roque de los muchachos dan omlaag naar Tazacorte en vervolgens weer omhoog naar Los Llanos.

Wie doet dat nu? Wel 3.000 atleten uit 60 landen, een mega event. De mannelijke winnaar liep de route in 7 uur en 11 minuten. Die dame die won was de Nederlandse Ragna Debats. Ze won in, 8 uur en 9 minuten, een nieuw parcour record. Bovendien had ze ook nog 15 minuten voorsprong op nummer twee. fullsizeoutput_28d2GEWELDIG! Wat verder leuk is dat ze ook nog op La Palma gaat trouwen. Ze had vooraf in een interview gezegd dat ze dat zou doen als ze won. De gelukkige is de man die vorig jaar de Transvucanica won.

En die schande? Nu helemaal niets in het sportnieuws noch in de webkranten van Nederland! Dat vind ik schande.

Nog even wat bloemen uit de tuin.fullsizeoutput_28d6

9azz4CDFT%SYK9Opadok6w

 

De geschiedenis herhaalt zich.

De week begon met wat regen en een erg klein wereldje.

Dat gaf niet zo veel Rob en ik waren toch binnen bezig. Het zwaarste deel van het werk aan Rob’s keuken is nu wel gedaan. De overgang van de tegels tussen de eetkamer en de keuken hebben we gisteren gemaakt.

Daarna hebben we de rest van groeven voor de electriciteit

buizen gemaakt en de buizen er in gelegd.

Tussendoor hebben we ook nog eenbezoek aan Tata gebracht. Hij is een timmerman en Rob wacht al een jaar op een regering van hem. Ook zou hij profielen maken voor de schilderijen van Ank. Ook daar wacht ik al een paar maanden op. Zijn werkplaats is een foto waard.

We moeten allebei nog wat langer wachten.

Op onze finca dient het voorjaar zich steeds duidelijker aan. Steeds meer bloemen.

Een ook de nieuwe oogst is al weer in de maak.

La historia se repite.

Ja hoor, ik heb je stok nog.

Na het verwijderen van de oude keuken bij Rob zijn we nu begonnen aan de aanleg van de elektrische installatie. Een stoffig en lawaaierig karweitje.

Na al het zware werk van deze week heb ik het weekend vrij genomen. Die tijd had ik ook nodig want het ontwerp van het dakraam voor de gastenruimte moest af. Nu dat ligt nu ook bij de leverancier. Handmatig getekend want ik moet na een jaar of vijf gebruik ineens €100 betalen voor mijn tekenen programma EasyDraw. Als iemand een goed idee heeft voor een alternatief voor op mijn Mac dan hoor ik dat graag.

Over twee weken komt mijn oudste dochter met mijn kleinzoon Dayo (11 jaar) en haar partner. Deze week kreeg ik een WhatsApp van mijn kleinzoon. “Opa heb jij mijn stok nog?” Ja hoor Dayo die heb ik nog.

De ene dienst is de andere waard.

Rob en ik hebben twee grote projecten uit te voeren. Rob wil zijn keuken vernieuwen en ik wil het dak van onze logeerkamer vervangen. Dus we helpen elkaar. Omdat het nu nog regenachtig kan zijn zijn we met zijn keuken begonnen.

Effe uitrusten bij een bakje warme limonade, gember met Citroën, nee geen thee want ik lust geen thee, het is warme limonade. Al dat gesloop is zwaar werk maar het geeft nog een probleempje, puin. We hebben al zo’n 40 zamuros gevuld en ongeveer de helft naar het Punto limpio (milieu platform) gebracht.

En thuis ben ik begonnen aan het ontwerp van de dakconstructie, ik wil er namelijk ook een raam in.

We missen Carmen Correo (van de post).

Puntagorda heeft een klein postkantoor. Carmen zwaaide daar altijd de scepter. S’morgens van 08:00 tot 10:30 uur is het open en s’middags bezorgt ze de post bij mensen die het niet zelf kunnen halen. Heel Puntagorda zag altijd op tegen Carmens vakantie, het was dan altijd een puinhoop.

Carmen deed dit werk al 26 jaar maar ze was het zat. Het werk steeg haar boven het hoofd. Véél meer pakjes, ze wilde niet meer. Dus Carmen nam ontslag en een nieuw meisje nam het over, gevolg:

En dan staan er binnen ook nog een stuk of vier. Het duurde vanochtend een half uur voor ik aan de beurt was. We missen dus Carmen.

Merel en Tim weg, Nissy terug.

Vandaag Merel en Tim naar het vliegveld gebracht.

Dat gaf gelijk de gelegenheid om ‘Nissy’ op te halen. Nissy is de twintig jaar oude Nissan jeep van vrienden die vlak bij het vliegveld geparkeerd stond. Zij waren in Nederland en niet in de gelegenheid om hem zelf terug te brengen.

Ik had een E-mail met een A4tje aan instructies ontvangen om hem weer aan de praat te krijgen. Rob ging ook mee zodat ik als veegwagen achter hem aan kon rijden. Je weet maar nooit. Dus Nissy weer aan de praat gebracht.

Nee hoor RJ grapje, de accu aangesloten en hij startte direct, zelfs de banden waren nog vol en we konden gelijk gaan rijden.

Na een bezoek aan Lidle is de veegwagen wel voorop gaan rijden want de chauffeur werd helemaal wiebelig van de lucht die uit de ‘niet meer nieuwe’ motor kwam.

Rob was niet onder de indruk van de rijeigenschappen van Nissy, hij omschreef die als die van een tank. Zijn snelheid kwam nergens boven de 45 km/u en volgens mij, hij ontkent het, vond hij pas na een uur rijden de vijfde versnelling.

Maarrr hij staat, met ontkoppelde accu, weer op zijn plekkie.