De geschiedenis herhaalt zich.

De week begon met wat regen en een erg klein wereldje.

Dat gaf niet zo veel Rob en ik waren toch binnen bezig. Het zwaarste deel van het werk aan Rob’s keuken is nu wel gedaan. De overgang van de tegels tussen de eetkamer en de keuken hebben we gisteren gemaakt.

Daarna hebben we de rest van groeven voor de electriciteit

buizen gemaakt en de buizen er in gelegd.

Tussendoor hebben we ook nog eenbezoek aan Tata gebracht. Hij is een timmerman en Rob wacht al een jaar op een regering van hem. Ook zou hij profielen maken voor de schilderijen van Ank. Ook daar wacht ik al een paar maanden op. Zijn werkplaats is een foto waard.

We moeten allebei nog wat langer wachten.

Op onze finca dient het voorjaar zich steeds duidelijker aan. Steeds meer bloemen.

Een ook de nieuwe oogst is al weer in de maak.

La historia se repite.

Ja hoor, ik heb je stok nog.

Na het verwijderen van de oude keuken bij Rob zijn we nu begonnen aan de aanleg van de elektrische installatie. Een stoffig en lawaaierig karweitje.

Na al het zware werk van deze week heb ik het weekend vrij genomen. Die tijd had ik ook nodig want het ontwerp van het dakraam voor de gastenruimte moest af. Nu dat ligt nu ook bij de leverancier. Handmatig getekend want ik moet na een jaar of vijf gebruik ineens €100 betalen voor mijn tekenen programma EasyDraw. Als iemand een goed idee heeft voor een alternatief voor op mijn Mac dan hoor ik dat graag.

Over twee weken komt mijn oudste dochter met mijn kleinzoon Dayo (11 jaar) en haar partner. Deze week kreeg ik een WhatsApp van mijn kleinzoon. “Opa heb jij mijn stok nog?” Ja hoor Dayo die heb ik nog.

De ene dienst is de andere waard.

Rob en ik hebben twee grote projecten uit te voeren. Rob wil zijn keuken vernieuwen en ik wil het dak van onze logeerkamer vervangen. Dus we helpen elkaar. Omdat het nu nog regenachtig kan zijn zijn we met zijn keuken begonnen.

Effe uitrusten bij een bakje warme limonade, gember met Citroën, nee geen thee want ik lust geen thee, het is warme limonade. Al dat gesloop is zwaar werk maar het geeft nog een probleempje, puin. We hebben al zo’n 40 zamuros gevuld en ongeveer de helft naar het Punto limpio (milieu platform) gebracht.

En thuis ben ik begonnen aan het ontwerp van de dakconstructie, ik wil er namelijk ook een raam in.

We missen Carmen Correo (van de post).

Puntagorda heeft een klein postkantoor. Carmen zwaaide daar altijd de scepter. S’morgens van 08:00 tot 10:30 uur is het open en s’middags bezorgt ze de post bij mensen die het niet zelf kunnen halen. Heel Puntagorda zag altijd op tegen Carmens vakantie, het was dan altijd een puinhoop.

Carmen deed dit werk al 26 jaar maar ze was het zat. Het werk steeg haar boven het hoofd. Véél meer pakjes, ze wilde niet meer. Dus Carmen nam ontslag en een nieuw meisje nam het over, gevolg:

En dan staan er binnen ook nog een stuk of vier. Het duurde vanochtend een half uur voor ik aan de beurt was. We missen dus Carmen.

Merel en Tim weg, Nissy terug.

Vandaag Merel en Tim naar het vliegveld gebracht.

Dat gaf gelijk de gelegenheid om ‘Nissy’ op te halen. Nissy is de twintig jaar oude Nissan jeep van vrienden die vlak bij het vliegveld geparkeerd stond. Zij waren in Nederland en niet in de gelegenheid om hem zelf terug te brengen.

Ik had een E-mail met een A4tje aan instructies ontvangen om hem weer aan de praat te krijgen. Rob ging ook mee zodat ik als veegwagen achter hem aan kon rijden. Je weet maar nooit. Dus Nissy weer aan de praat gebracht.

Nee hoor RJ grapje, de accu aangesloten en hij startte direct, zelfs de banden waren nog vol en we konden gelijk gaan rijden.

Na een bezoek aan Lidle is de veegwagen wel voorop gaan rijden want de chauffeur werd helemaal wiebelig van de lucht die uit de ‘niet meer nieuwe’ motor kwam.

Rob was niet onder de indruk van de rijeigenschappen van Nissy, hij omschreef die als die van een tank. Zijn snelheid kwam nergens boven de 45 km/u en volgens mij, hij ontkent het, vond hij pas na een uur rijden de vijfde versnelling.

Maarrr hij staat, met ontkoppelde accu, weer op zijn plekkie.

Por fin lluvia.

“Eindelijk regen” dat waren de woorden van Vicky onze weervrouw vanochtend. Ze had gelijk het heeft eindelijk geregend en dat zal de komende dagen ook zo blijven.

1,8 mm is er vanochtend gevallen en dat is nog niet veel, afwachten maar.

Na de regen begon het zonnetje weer vrolijk te schijnen. Ik moest naar El Paso voor de jaarlijkse autokeuring. Hier heet dat ITV (APK).

Ik ben er nog steeds van onder de indruk hoe dat hier gaat. Het is helemaal objectief. Je maakt een afspraak op hun site, je meldt je op de afgesproken dag en krijg je een rijnummer waar je moet aansluiten.

En daarna wordt op een zes/zevental plaatsen een belangrijke keuringen gedaan. Alles wordt automatisch gedaan en gelijk in de computer ingevoerd.

De remmentest en ook hier weer gaan alle waarden gelijk in de computer.

Vooral de meting van de wiel en stuur speling is een aparte belevenis, je wordt op een soort schuddende plaat gezet en dan krijg je een soort aardbeving belevenis. Dat is het volgende station maar toen zat ik dus in de auto en heb ik dus geen foto van. Na de uitlaatgasmeting ben je klaar en in mijn geval weer klaar voor een jaar.