Dag 63, het nieuwe normaal?

Mondkapjes aan de waslijn.

Ik heb eindelijk een App die de schepen op zee weergeeft. VesselFinder light leek te werken op mijn iPhone XR. Alle tipgevers bedankt.

De apps Shipfinder en vessel tracking geven een prachtig kaartje met een blauwe stip waar ik zit maar geen schip te zien. VesselFinder toonde wel schepen maar geen blauwe stip. Het wachten was nu op het bewijs, eerst zien langskomen en dan geloven. Ze kunnen wel op dat kaartje staan maar zijn ze er dan ook echt? Vanochtend vroeg zag ik, in VesselFinder de Irma S op ons af komen. Dat zag er zo uit. Die afstanden heb ik er in gezet.

Volgens de bijbehorende details zou dit het schip moeten zijn.

En toen, na een klein uurtje, het schip op bovenstaande positie was kon ik hem met mijn verrekijker zien. Camera er bij en ….

Bewijs geleverd! VesselFinder werkt dus echt! Geen geweldig scherpe foto maar ja het hij wel op zo’n 23 km afstand en ik moest voor de foto dus ook nog eens sterk inzoomen.

Toen naar Los Llanos, gisteravond was er een pootje van mijn bril gebroken. We konden er niet achter komen of de ‘franjas horarias’ de tijdblokken voor de verschillende leeftijdsgroepen nog van kracht waren en zijn dus maar op goed geluk vertrokken. Voor het eerst in twee maanden zaten we weer met zijn tweeën in de auto want dat mag weer in fase 1. Daar aangekomen waren zowel jong als oud op straat en leek het wel, op de vele mondkapjes na, of er niets aan de hand was. Het was gewoon druk. Het terras bij de kiosco op Plaza de España was echter nog niet open maar enkele anderen wel. Wel stonden overal de tafeltjes keuring op 1,5m afstand, allemaal keurig volgens het nieuwe normaal.

Of ik een nieuwe Emoji nodig heb? Wordt vervolgd.

Hoe ouder hoe gekker.

Vandaag heb ik les gehad in een soort fierljeppen maar dan in de bergen.

Hier zie je goed hoe de ‘lanza’ er uit ziet.

Deze bezigheid is in het verleden ontstaan toen herders dwars door de bossen en het zeer heuvelachtige landschap van de ene gemeente naar de andere moesten lopen. De stok met de ijzeren punt ofwel lanza die ze daarbij gebruikten was eenhulpmiddel om door alle kloven en ravijnen te kunnen komen. Zij werden de ‘Pastores saltadores’ de springende herders genoemd. Tegenwoordig zijn er veel verenigingen op de Canarische Eilanden die dit als sport beoefenen.

Nu daar heb ik dus vandaag les in gehad. Het werd georganiseerd door Bea Anky’s Pilatus’ lerares. Ank die wilde niet omdat ze dacht bij deze activiteit te veel last van haar handen zou krijgen.

Alle begin is moeilijk dus rustig beginnen.
En langzaam hoger.

In de foto vertelt Bea hoe het moet. Ja zet de stok met de ijzeren punt stevig vast en laat je handen dan over de met amandelolie ingevette paal naar beneden glijden terwijl je rustig omlaag loopt. Ik moet zeggen dat krijg je op de bovenstaande helling met steengruis en een pak dennennaalden zonder zo’n stok niet voor elkaar. Omhoog gebruik je ook de stok je klimt er dan met je handen al het ware in terwijl je op die stok leunt.

Na afloop hebben we gezellig geluncht en de wereldproblemen besproken in de Ciosco van de Mercadillo.

Een van die problemen is de regen ofwel het gebrek daaraan. Hieronder is goed te zien wat er aan de hand is.

Het zou nog kunnen, maar na april is het vier maanden droog.

Het behoeft geen toelichting wat dat de voor de boeren betekent.

We hebben het.

Gisteren zouden ze glasvezel komen aanleggen. Maar op het moment dat de monteur moest komen belde hij dat de benodigde kabel, een extra lange, pas vandaag zou komen. Hij zou contact opnemen als hij er was.

Vandaag om 13:00 uur werd Ank door Movistar (de Spaanse KPN) gebeld voor een afspraak voor het aanleggen. Maandagochtend om 8 uur zouden ze komen. Dat kwam goed uit want wij zouden vanmiddag bij El Bernegal, een half uur rijden vanaf Puntagorda, gaan eten. We zitten net aan de maaltijd belt de monteur: “Waar bent u? We komen de glasvezel aanleggen.”

Ik vertelde hem waar ik was en dat ik niet voor zessen thuis zou zijn. Nu dat gaf niet hij moest toch de kabel nog over alle palen tot mijn huis brengen. Of hij mocht beginnen. NATUURLIJK! En toen we thuis kwamen om zes uur:

Geen monteur maar hij was wel geweest. En na een uurtje kwam hij en ging met zijn collega aan het werk. .

Om half negen hadden we internet via glasvezel. De vrouw van een van de monteurs kwam ook nog even en samen hebben we nog een pilsje gedronken.

En of ik tevreden ben? JAAAAAAAAA een foto uploaden duurt nu drie seconden tov drie minuten eerst geweldig!

Windhoos.

In Spanje wonen veel buitenlanders. Volgens een onderzoek de site Spanjevandaag.com zijn er (afgerond) 47 miljoen Spanjaarden waarvan er 10% buitenlander zijn en een procent van de Spaanse bevolking is Nederlands. Let op dit geldt voor geregistreerde personen. Er zijn ook veel niet geregistreerde buitenlanders. Een overzicht:

Gisteren toen we na de enerverende F1 van Oostenrijk buiten kwamen ontstond er, terwijl we er naar stonden te kijken, op het stuk land van Paco naast ons een windhoos. De slangen van de irrigatie vlogen door de lucht en de dennennaalden die hij gebruikt om verdamping van het water op het land te verminderen liggen nu voor een groot deel over onze finca.

De slangen, die nu schots en scheef over zijn land liggen, had hij vorige week gelegd omdat hij aardappelen wil gaan kweken. Het was gelukkig snel weer voorbij.

Vanmiddag heb ik van een klein cactusje een foto gemaakt. Omdat de bloemetjes zo klein waren, ca. 2 mm, heb ik mijn spiegelreflex camera gebruikt.

Toen ik de foto vergrootte bleek tot mijn verassing:

Dat de bloemetjes vol hele kleine kevertjes zaten. Ik ben nog eens terug gegaan en toen zag ik ze met het blote oog ook. Ze zijn ca. 1 mm groot.

Onze vrienden zijn er weer.

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie maar toch is het in ieder geval voor ons steeds weer leuk om te zien. De helicopters van de brandwacht zijn er weer en gingen gelijk oefenen.

En maakten er gelijk gebruik van om het vliegveld schoon te maken.

Wat mij betreft weinig nieuws. Ik ben nog steeds druk met het dak van de logeerkamer.

Ik zeg altijd dat Isabel een verwend sletje is (ze is de hele nacht op stap de laatste tijd). Ank vindt dat, dat wel meevalt. Maar krijgen jullie katten melk op een Wedgwood bordje?

Anky’s klets club / Schande!

Ank gaat drie maal per week naar pilatus. Probleem is nu dat Bea de Palmese die les geeft 7,5 maanden zwanger is. Lesgeven gaat dus niet meer. Dus wat hebben de dames besloten; We gaan wandelen. Om de week zet iemand een route van ca. drie kwartier uit in de buurt van haar woning. Deze week was het Ank’s beurt. Dus afgelopen zondag route uitgezet.

fullsizeoutput_28cb

En vandaag was het zo ver. De dames starten bij San Mauro en liepen in een grote boog om ons huis. Hier lopen ze de heuvel tegenover ons terras op.fullsizeoutput_28db

En weet je wat? Ik kon ze zowat de hele route horen kletsen ongelofelijk wat kunnen die dames OH’en. Na de route was het koffiedrinken bij ons thuis. In het midden haar lerares Bea.fullsizeoutput_28d8

Nu die schande.

Zaterdag was de Ultramaraton Transvulcanica. Ultra want hij is 74 km lang en de deelnemers moet ook nog eens 4000 m stijgen en ook weer dalen. Men loopt van de zuidpunt van het eiland omhoog over de vulkanen route naar de Roque de los muchachos dan omlaag naar Tazacorte en vervolgens weer omhoog naar Los Llanos.

Wie doet dat nu? Wel 3.000 atleten uit 60 landen, een mega event. De mannelijke winnaar liep de route in 7 uur en 11 minuten. Die dame die won was de Nederlandse Ragna Debats. Ze won in, 8 uur en 9 minuten, een nieuw parcour record. Bovendien had ze ook nog 15 minuten voorsprong op nummer twee. fullsizeoutput_28d2GEWELDIG! Wat verder leuk is dat ze ook nog op La Palma gaat trouwen. Ze had vooraf in een interview gezegd dat ze dat zou doen als ze won. De gelukkige is de man die vorig jaar de Transvucanica won.

En die schande? Nu helemaal niets in het sportnieuws noch in de webkranten van Nederland! Dat vind ik schande.

Nog even wat bloemen uit de tuin.fullsizeoutput_28d6

9azz4CDFT%SYK9Opadok6w

 

De geschiedenis herhaalt zich.

De week begon met wat regen en een erg klein wereldje.

Dat gaf niet zo veel Rob en ik waren toch binnen bezig. Het zwaarste deel van het werk aan Rob’s keuken is nu wel gedaan. De overgang van de tegels tussen de eetkamer en de keuken hebben we gisteren gemaakt.

Daarna hebben we de rest van groeven voor de electriciteit

buizen gemaakt en de buizen er in gelegd.

Tussendoor hebben we ook nog eenbezoek aan Tata gebracht. Hij is een timmerman en Rob wacht al een jaar op een regering van hem. Ook zou hij profielen maken voor de schilderijen van Ank. Ook daar wacht ik al een paar maanden op. Zijn werkplaats is een foto waard.

We moeten allebei nog wat langer wachten.

Op onze finca dient het voorjaar zich steeds duidelijker aan. Steeds meer bloemen.

Een ook de nieuwe oogst is al weer in de maak.

La historia se repite.

Ja hoor, ik heb je stok nog.

Na het verwijderen van de oude keuken bij Rob zijn we nu begonnen aan de aanleg van de elektrische installatie. Een stoffig en lawaaierig karweitje.

Na al het zware werk van deze week heb ik het weekend vrij genomen. Die tijd had ik ook nodig want het ontwerp van het dakraam voor de gastenruimte moest af. Nu dat ligt nu ook bij de leverancier. Handmatig getekend want ik moet na een jaar of vijf gebruik ineens €100 betalen voor mijn tekenen programma EasyDraw. Als iemand een goed idee heeft voor een alternatief voor op mijn Mac dan hoor ik dat graag.

Over twee weken komt mijn oudste dochter met mijn kleinzoon Dayo (11 jaar) en haar partner. Deze week kreeg ik een WhatsApp van mijn kleinzoon. “Opa heb jij mijn stok nog?” Ja hoor Dayo die heb ik nog.

De ene dienst is de andere waard.

Rob en ik hebben twee grote projecten uit te voeren. Rob wil zijn keuken vernieuwen en ik wil het dak van onze logeerkamer vervangen. Dus we helpen elkaar. Omdat het nu nog regenachtig kan zijn zijn we met zijn keuken begonnen.

Effe uitrusten bij een bakje warme limonade, gember met Citroën, nee geen thee want ik lust geen thee, het is warme limonade. Al dat gesloop is zwaar werk maar het geeft nog een probleempje, puin. We hebben al zo’n 40 zamuros gevuld en ongeveer de helft naar het Punto limpio (milieu platform) gebracht.

En thuis ben ik begonnen aan het ontwerp van de dakconstructie, ik wil er namelijk ook een raam in.

We missen Carmen Correo (van de post).

Puntagorda heeft een klein postkantoor. Carmen zwaaide daar altijd de scepter. S’morgens van 08:00 tot 10:30 uur is het open en s’middags bezorgt ze de post bij mensen die het niet zelf kunnen halen. Heel Puntagorda zag altijd op tegen Carmens vakantie, het was dan altijd een puinhoop.

Carmen deed dit werk al 26 jaar maar ze was het zat. Het werk steeg haar boven het hoofd. Véél meer pakjes, ze wilde niet meer. Dus Carmen nam ontslag en een nieuw meisje nam het over, gevolg:

En dan staan er binnen ook nog een stuk of vier. Het duurde vanochtend een half uur voor ik aan de beurt was. We missen dus Carmen.