Ze zijn er weer

Gisteren zijn de helicopters van de brandweer weer aangekomen. Na de maanden van hun afwezigheid is dat toch een geruststellende gedachte dat ze de droge zomer maanden hier weer staan. Dat ze terug zijn is aan de andere kant ook weer een teken aan de wand.

Ik baal overigens wel van bovenstaande foto. Ik was net te laat om de tweede helikopter te fotograferen terwijl hij nog in de lucht boven het vliegveld hing met die mooie blauwe zee op de achtergrond. Sorry ik vind dit zelf uitermate irritant. Kan je zeggen dan fotoshop je hem toch daar naar toe maar dat vind ik neerkomen op bedrog, kan ik wel maar zal ik nooit doen.

Vannacht hadden we weer twee schitterende bloemen van de Koningin van de Nacht. Maar ja, zodra koning 🌞 zijn gezicht laat zien laten de dames hun mooie hoofdjes hangen.

Al die witte pluizige uitsteeksels worden nog bloemen. Op de voorgrond de eerste bloem die inmiddels uitgedroogd is afgevallen en onderweg is naar de vergetelheid. Het is echt ongelofelijk dat zo’n simpel ogend cactusje zulke prachtige bloemen krijgt.

Sistema de riego.

Dat is Spaans voor beregeningsysteem. Ik dacht om bij deze eens iets over mijn ‘sistema de riego’ eens iets te vertellen.

Op dit moment geef ik 6.500 liter water per dag aan 50 🥑, 5 🍊, 2 🍋 bomen, 5 amandelbomen, een mango- en een perzikboom, de groente- en de twee siertuinen. Om dat met de hand te doen en de juiste hoeveelheden te geven is lastig en erg veel werk dus heb ik dat geautomatiseerd.

Ik heb geen waterrecht dus moet ik mijn water van iemand kopen die dat wel heeft én water over heeft. Dat water zit in een basin dat net boven Puntagorda ligt. dat water wordt toegevoerd door metalen buizen die je overal ziet. Ik ben lid van de Comunidad de regantes San Mauro – El Calvario. Wij zijn met z’n 22 eigenaar van de waterbuis en alle aansluitingen. Dat water komt bij ons binnen aan de ingang van onze Finca. In de metalen box zit een watermeter en een drukregelaar.

Vandaar loopt het water naar de hut die Frans en ik samen hebben gemaakt. In die hut zitten een systeem dat nodig is om kunstmest aan het sproeiwater toe te voegen en de computers die de elektrische kleppen aansturen.

De hut
Het aanzuigsysteem, de kunstmest en het vat waar de in water oplosbare kunstmest in wordt aangemaakt.
De computers
sturen de elektrische kleppen aan die het water via de buizen naar de planten op de verschillende terrassen loopt.

Die zwarte buizen worden geleidelijk kleiner en monden uit in microsproeiers.

De sproeiers geven bij 1 bar druk: blauw 50, geel 30 en rood 75 liter per uur.

Als je dus weet hoeveel water je moet geven kies je een sproeikop en programmeer je de benodigde sproeitijd in de computers via je telefoon.

De computers verbinden via Bluetooth met mijn telefoon (nu even niet).

Er zijn drie terrassen met een hoogteverschil van 5 meter waardoor er een drukverschil van een half bar ontstaat. Daardoor zou het bovenste terras slechts een half bar waterdruk hebben en het laagste 1,5 bar. Elk niveau heeft daarom zijn eigen systeem dat om de beurt water krijgt. Maar uiteindelijk ziet het er dan zo uit.

Drie maal rood die over 180° water geven. De stam mag n.l. niet nat worden.
De blauwe draai sproeiers die over 360° water geven.
Soms gaat het mis, hier is een blauwe sproeier van de slang geschoten.
Ook hier gaat het mis, een gescheurde slang, op gestaan?

Er is dus, ook al is het geautomatiseerd, steeds onderhoud nodig. En waar doe je het allemaal voor? 3.000 kg avocado’s per jaar sinaasappelsap, veel groenten en aardbeien en …

dit pareltje, een andere variëteit van de ‘Koningin van de nacht’.

Dag 98, in de ban van de boot?

Er gebeurt hier niet veel. Ik ben hard aan het werk om alle boomtakken die na het snoeien zijn overgebleven door de hakkelaar (trituradora) te halen. Verder kennelijk heel wat los gemaakt met mijn verhalen over de LNG River Orasia. Gisteren, net als vandaag overigens, kreeg ik er wel vragen over. Nu het verhaal is ten einde, woensdag heeft hij, na nog een lus, koers gezet naar Tenerife waar hij gisteren is aangekomen. Kan je weer slapen Anne.

Waar nu al dat op en neer gevaar voor nodig was zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Ik heb al een paar keer over de Koningin van de Nacht geschreven en nu heb ik nog wat. Zelfs van achteren zijn ze mooi

Dag 95, Citrus leaf miner.

Nog even dan is het gedaan met de vermelding van de lockdown dagen. Maandag a.s., dag 101, stopt de lockdown en gaan we over naar het ‘nieuwe normaal’. Maar nu eerst de felicitaties aan onze jongste dochter die is jarig vandaag. Nee ik zeg niet hoe oud ze is dan voel ik me weer zo oud.

In mijn vorig blog had ik nog een paar juweeltjes beloofd, bij deze.

Dit hieronder is een Frangipani. Maar momenteel hebben we een calima. De lucht is diep grijs, het zicht is slecht en er is geen zonnestraaltje te zien. Vanmiddag regende het ook nog licht. De waterdruppels nemen uit de lucht van die Sahara stof mee naar beneden en dan gebeurd dit. Letterlijk alles zit onder.

Een blad waar het niet goed mee gaat zijn die van de sinaasappel bomen. Foto genomen voor het regende. Zij lijden aan ‘Citrus Leave Miner’. Dat ziet er zo uit.

Een soort vliegje legt zijn eieren onder de bladeren en de larven gravin zich in het blad en eten het van binnen uit op. Je kan je voorstellen dat de boom daar niet blij mee is. Gelukkig bestaat er een ecologische behandeling voor, een insecticide en een paraffine olie. Erg milieu vriendelijk spul behalve voor die larven die moeten er dood aan gaan. Dat moet ik vier maal steeds om de veertien dagen doen. Met de vijf kleine bomen gaat dat met mijn 5 liter handpompje goed, nu de ca. 6m hoge nog. Dat is geen doen met dat ding en ik voel er weinig voor om de grote machine voor één boom vier maal vuil te maken. Eerst maar eens zien of het aanslaat.

Ik had beloofd er niet meer over te beginnen maarrrr….. hij blijft op en neer varen. Nu voor de derde dag (dat ik zie!). Van mijn melding bij de politie heb ik nog niets gehoord, zal wel mañana worden.

Zou de kapitein eerst liftbediende hebben willen worden? Ik wordt er echt kriegelig van dat ik niet weet wat er aan de hand is.

Dag 93,als een kapitein niet weet naar welke haven hij vaart is elke wind goed.

Dat is een oud Nederlands spreekwoord. Was het dat wat ik zag????

Het is een prachtige ochtend en het is hartstikke helder. We hebben een prachtige scherpe horizon, iets wat, door bewolking , hier niet zo vaak te zien is. Ik dacht zou er een schip in de buurt zitten? En ja hoor.

Ook met de kijker zag ik hem. Dus camera er bij, telelens (1,6×300= 480mm) er op en:

Het is hem dus echt, zo’n 65 km vanaf het eiland.

Maar de grote verbazing volgende een paar uur later. Ik dacht verrek dat het schip ligt nog steeds op de zelfde plaats. Dus VesselFinder weer aan en ‘tracking’ aangezet en:

Wat in hemels naam is dat schip aan het doen? Het klopte echt want ook met de kijker zag ik hem de andere kant op varen.

Ik heb al vaker mijn bewondering voor de grote variëteit aan bloemen van cactussen uitgesproken. Nog even een paar voorbeeldjes.

Op het blad zie je de ziekte die hier op het eiland alle wilde cactussen dood. De witte schimmel roeit hele velden compleet uit. Deze soort is er vrij resistent tegen, hij gaat in ieder geval niet dood.

En wat doet deze jongen zijn best.
En ook deze mag er zijn.

Prachtig en er komen nog een paar juweeltjes aan.

Dag 32, er loopt een streepje door.

Vanochtend piepte mijn telefoon en de volgende boodschap verscheen.

Tja, we zouden vandaag voor een korte vakantie naar El Hierro gaan, daar ging dus een dikke streep door, alles werd gecanceld.

Over het aantal Corona gevallen op La Palma is nogal wat discussie. De ene site zegt:

Geen nieuwe gevallen! El Apuron heeft een gecompliceerd verhaal met aantallen zieken op verschillende plaatsen, ontslagen patiënten en vergeten Duitsers en komen op een totaal van 82. Terwijl de officiële website van het Cabildo gisteren zei dat het er 83 waren en vandaag:

Door op de gemeente te klikken kan je precies zien hoeveel het er bij jou zijn

Zoals je ziet 83 op La Palma en nog steeds geen gevallen in Puntagorda.

Maar zeg nu niets van het tel systeem hier, in Holland maken ze er helemaal een potje van:

Om je rot te schamen. Zeker als je, wat nogal eens gebeurt zo’n beet laag dunkende opmerking van landgenoten krijgt die beginnen met: “Ja …… maar in Spanje etc” nu, ik verzeker je dat Nederlanders op veel punten nog wel een voorbeeld aan Spanje kunnen nemen.

Er zijn weer een paar mooie cactussen in bloei gekomen.

En dit is er een met een minderwaardigheidscomplex, hij durft nu al 3 dagen niet verder open te gaan dan dit:

Waar ook een dikke streep door is gegaan is deze avocado.

Tja, het zal wel net als bij mensen zijn, mannetjes en vrouwtjes zijn ook niet altijd wat ze lijken te zijn.

Dag 28, baas boven baas.

Het aantal Corona gevallen op ons eiland blijft erg stabiel, het loopt wel iets op maar niets om je druk over te maken. Het zijn er nu 70.

De hele toeristenindustrie ligt stil. Maar de mensen zitten zeker niet rustig thuis. Zeker niet nu het gerucht gaat dat Spanje zijn grenzen wil sluiten voor alle buitenlanders tot 2021. Men zou het in eigen land op vakantie gaan willen bevorderen. Nu dat zal één klap geven.

In onze cactus tuin voor Casa Demetria is het voorjaar, mede door het prachtige weer, duidelijk waarneembaar. De cactussen komen meer en meer in bloei. Ik blijf dat fascinerend vinden. Zulke enorme verschillen.

Deze grote jongen van zo’n 180 cm heeft prachtige kleine bloemetjes van zo’n 10 mm groot.

Maar wel veel.

Deze kleine jongen van ca. 4 cm staat in een hoekje stilletjes mooi te zijn met prachtige bloemetjes van een mm of 8.

En deze grote broer met een diameter van 35 cm bloeit ook.

Zijn bloemen hebben een grootte van 2 cm.

Maar ja, baas boven baas, je hebt ook ook deze.

Een bolletje van ca. 8 cm met een bloem die wel drie maal zo groot is. Ik noem deze altijd de cactus met grootheidswaanzin.

Het is zacht in Nederland en zomer hier.

Het is vandaag voor de zesde dag op rij boven de 25°C. Het was zelfs 26,3°C. S’nachts komt de thermometer niet onder de 18°C. Heerlijk weer dus.

Een afdruk van mijn weerstation.

We hebben dus een Calima.

De lucht is grijs en vol woestijn stof.

Lekker toch, die temperaturen, buiten zitten en eten? …….. Maar het is midden in de winter, dit hoort niet! We genieten er wel van maar dat onderbuikgevoel wil maar niet weggaan. Het hoort 18° te zijn en te regenen.

De bloemen in de tuin hebben dat gevoel niet, er wordt door mij immers voldoende water gegeven.

Een bloeiende durazno een soort perzik.
Een strelitzia.
En ook de amandelen staan overal in volle bloei.

De kapper komt aan huis.

Onze grote palmboom in de voortuin moest hoog nodig geknipt en geschoren worden.

Als je aan de onderkant keek zag je veel dode bladeren en dat kan behoorlijk link zijn als die vallen.

Dus Miguel de palmboom kapper gebeld en gisteren kwam hij. Hij trok zijn klimtuig aan en klom gelijk de boom in.

Hij hakt de palmbladen en de zaadstelen af en scheert als het ware de achtergebleven stukken af. Op bovenstaande foto zijn de blanke plekken de plaatsen waar de bladeren en stelen hebben gezeten. De bruine ring daaronder is die plaats van de vorige knip en scheerbeurt. 

Twee uur ging hij onvermoeibaar door. Ongelofelijk want dat is zwaar werk en het was erg warm. Maar het resultaat:

98 bladeren en 72 zaadstelen kwamen er van af.

Zo Miguel was dus klaar maar voor mij was er nog ´wat´te doen want:

Voor:

Na:

En dan lagen er nog een stuk of dertig Palm bladeren op het land van de buurman.

Maar het resultaat mag er zijn, we zijn weer klaar voor drie jaar …. met de boom dan hé, ik heb nog wat te doen.

Koningin van de nacht of niet, cactus of niet?

Vanochtend las ik in een blog van een medeblogger op La Palma dat haar Koningin van de nacht geen Koningin van de nacht was maar een Pitaya ofwel de z.g.n. Drakenfruit en dat het bovendien geen cactus was.

Ik raakte daardoor, om het zo maar een te zeggen, een beetje geprikkeld en heb mijn zoekmachine, Anky, aan het werk gezet. Resultaat, Marja heeft gelijk en ongelijk. De resultaten van mijn zoekmachine zijn dat er nog meer cactussen zijn met erg op elkaar lijkende bloemen en wel:

De cactus, Selenicereus Grandiflores ofwel Koningin van de Nacht:fullsizeoutput_352c.jpeg

De cactus, Epiphylum Oxipetalum ofwel Dutchmans pipe:fullsizeoutput_207f.jpeg Let op de platte bladeren.

Én de cactus, Hylocereus Undatus, de z.g.n. Pitaya met eetbare vruchten ofwel drakenfruit.fullsizeoutput_3541.jpeg

Let op de driehoekige bladeren. Ha ha, nog geen bloem maar je moet wat hebben om naar uit te kijken.

Dus mijn medeblogger Marja had gelijk, het was geen Koningin van de nacht, en ze had ongelijk, het was wel een cactus.

Oh ja, de Pilatus lerares van mijn zoekmachine zegt dat je de bloemen met een kwastjes moet bewerken om vruchten te krijgen om de vleermuizen die dat normaal doen te vervangen.