Regen en de gevolgen.

Het nieuwe dakje van mijn schuurtje ligt er op. Tevreden? Nee! Antonio heeft de pannen er op gelijmd met PUR schuim. Gevolg de pannen liggen niet goed vast en dat is een probleem want ik zal er veel over moeten lopen om het glas van het patiodak wat er achter komt schoon te kunnen maken. Bovendien ligt het niet netjes genoeg naar mijn mening.

En toen ging het regenen, je weet wel de tropische storm Hermine. Aan de andere kant van het eiland viel op sommige plaatsen meer dan 400mm maar aan deze kant viel erg weinig hier 15 mm. Toch genoeg om de schuur blanke te zetten. Het nieuwe dak lekt dus.

Probleem is dat de hellingshoek van het dak niet groot genoeg is. Hierdoor komt het water toch onder de dakpannen. Op zich zou dat nog geen probleem moeten zijn want de “uralitas” (grijze cementen golfplaten) die er onder liggen zouden het water dan moeten afvoeren. Maar ook dat gebeurde niet, later bleek dat door de grote proppen PUR schuim die er onder lagen het water niet kon doorstromen en er zich onder de dakpannen plassen vormden. Dus actie, harde actie. Alle dakpannen moesten er weer af.

De eerste regen van het jaar heeft nog meer nadelen Bichos! Miljoen poten. Wat dat zijn? Zie onderstaande video.

En het zijn er veel dit jaar. Nu na een paar dagen worden het er al minder maar het zijn er nog steeds veel. Nadelen? Ja je stapt er op en dan barsten ze krakend open en geven een vieze vlek. Bovendien poepen ze op de muren. Ik heb gif gespoten nu zijn ze er nog wel ze lopen niet meer rond maar liggen dood op de grond. Dus elke morgen bitchos vegen.

De regen had nog meer nadelen, we hebben nog steeds zomerglas in ons windscherm. De afspraak om het derde venster te komen plaatsen kon niet doorgaan. Door de regen wordt het glas nat en is dan erg moeilijk te handelen.

Verbouwen geeft naast een hoop gedoe ook nog veel afval. Als je je schuur gaat schoonmaken kom je veel zooi tegen die eigenlijk wel weg kan. Ook alle verwijderde PUR schuim, die vijf vuilniszakken, was niet onaanzienlijk. Dat moet allemaal naar het punto limpio. Gelukkig heb ik een Berlingo daar gaat veel in.

Hoewel het huidige project nog niet klaar is kondigt het volgende zich al weer aan. Een Pitahaya plantage’tje. Wij hebben witte Pitahayas maar die zijn niet zelfbestuivend. Om dat vruchten van te krijgen heb je een andere soort nodig. Van onze Belgische vrienden hebben we drie rode Pitahayas gehad. Die zijn dat wel en kunnen bovendien de witte weer bevruchten. Maar ….. ze moeten nog wel even de grond in en van een klimrek worden voorzien.

Maar eerst het dakje opnieuw van pannen voorzien en we hebben bezoek van Anky’s tante. Maar zij helpt, ze houdt van strijken.

In de tuin bloeien momenteel de Frangipanis. Vooral de rode zijn erg mooi.

Nog een keer Don Pedro El Tablado.

Nog maar eens deze indrukwekkende route. Voor mijn wandel maatje voorlopig zijn laatste want hij gaat voor een paar maanden terug naar Noorwegen.

Parkeren op het centrale plein van Don Pedro is geen probleem. Het is een langwerpig plein op een bergrug met aan de ene kant drie huizen en een dorpshuis en aan de andere kant een boerderij. Wel stom dat ik ben vergeten een foto te maken het ziet er best wel desolaat uit.

De wandeling begint direct vanaf dat plein. Na korte tijd kom je dan bij deze indrukwekkende, rauwe, diepe Barranco de Fagundo waar je doorheen moet.

Richting binnenland.
Richting zee.

Je gaat vanaf dat moment dan ook steil naar beneden.

En omdat we vroeg vertrokken waren liepen we in een heerlijk ochtend zonnetje. De andere kant van de barranco ligt hier nog in de schaduw. Je ziet er het pad waarover we straks weer omhoog moeten.

Dieper in de barranco wordt je stil van de grootsheid van de natuur.

Zie je John (blauw t-shirt) lopen?

Boven aangekomen ben je vlak bij El Tablado en wordt je weer getrakteerd op dit fantastische uitzicht. Nog even en dan zijn we bij het barretje van Femke voor een heerlijke café con Leche en een stuk taart.

El Tablado.

En om elf uur stonden we voor de deur. Stom, stom, stom de bar gaat pas, en dat herinnerden we ons op dat moment ook, om half één open.

Dus maar weer terug en een nog schaduw rijk plekje gezocht voor de lunch.

Zo, de helft van de 10 km en de 745 m omlaag en weer omhoog zit er op. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik dit allemaal nog kan doen en dat is zoals afgelopen week maar weer pijnlijk duidelijk is geworden echt niet vanzelfsprekend.

De natuur wordt al weer langzaam steeds bruiner. De tuin niet want die krijgt water. Alles groeit en bloeit dat het een lieve lust is.

Een Monarch vlinder.
De na één nacht al weer op z’n retour zijnde Koningin van de nacht.

En deze staan te dringen om vannacht te gaan bloeien.

En deze Pitahaya heeft gisteren gebloeid. Onder bij de twee de al verlepte bloemen zie je dat mijn poging tot kunstmatige inseminatie zijn vruchten lijkt te gaan afwerpen.

Pitayas op komst?

Pico Benejado.

Deze week ben ik voornamelijk bezig geweest met het snoeien van de avocado bomen die dit jaar, een z.g.n. ‘Off’ jaar, weinig vruchten hebben opgebracht. Doel van dit werk is om een stukje van de te verwachten grotere oogst van volgend jaar, een ‘On’ jaar, te verplaatsen naar het ‘Off ‘ jaar wat daarna weer wordt verwacht. Dat heb ik allemaal niet zelf verzonnen maar dat ‘moet’ van Oswaldo mijn consultant. En ja dat doe ik dus maar.

Na onze wandeling van vorige week heb ik zoals gezegd een extra pagina toegevoegd aan het info boek van Casa Demetria en …. het helpt al.

Gisteren zijn we naar de Pico Bejenado gelopen en we zijn zelfs geen plas papiertjes tegen gekomen. De geplande route (in rood):

Voor we vertrokken nog even vlug een foto gemaakt van deze klaprozen. Je hebt ze hier in het bekende rood, in paars maar deze zijn wit.

In het midden ons doel de Pico Bejenado.

Gelukkig was de top op 1.854m nog te zien in de bewolking die er nog hing van de regen van de nacht ervoor. Maar volgens El Tiempo zou er die dag geen regen vallen dus de kans, op het volgens het ANWB boekje spectaculaire uitzicht, was wel aanwezig.

De Route begint aan een breed pad. Maar dat pad wordt al snel smaller.

Om uiteindelijk te veranderen in en smal rotsachtig pad.

Zoals je op bovenstaande foto kan zien werd helaas het zicht al snel minder. Toch zag je tussen de bomen door nog mooie vergezichten er was dus toch nog hoop.

De bergrug waar we vorige week liepen.

Echter boven aangekomen was dit het uitzicht:

Links zou je de vlakten (los Llanos) van Aridane moeten kunnen zien en rechts het spectaculaire uitzicht over de Caldera de Taburiente. Dat was dus KMP. Wel werden we welkom geheten door een grote raaf die duidelijk gewend was om door wandelaars gevoerd te worden.

En na van een gezonde, edoch voedzame maaltijd genoten te hebben,

besloten we terug te keren over het zelfde pad als we zijn gekomen. Het rode deel, kaartje boven, wat we niet genomen hebben, hebben we overgeslagen vanwege het slechte zicht. We werden wel steeds gevolg door onze bedelende vriend.

We gaan deze wandeling zeker nog een keer doen, we willen het spectaculaire uitzicht toch nog een keer zien.

De heuvels rond Puntagorda.

Allereerst de beloofde foto van sneeuw. Hoewel het al veel minder is dan vrijdag lukte het me zaterdagmiddag wel om een foto van de sneeuw op de Roque de Muchachos te maken.

Midden boven liggen de observatoria, nu wel in de sneeuw. Het is niet mogelijk daar te komen, alle wegen er naar toe zijn afgesloten. Tijdens de opnamen van de film ‘The midnight sky’ van George Clooney die daar voor een deel werd gemaakt lag die sneeuw daar niet maar werd later door een computer toegevoegd.

Maar goed gisteren hebben we op de berg en in de bossen en boven Puntagorda gelopen. De app MapOut werkt erg goed …. mits je er op kijkt en niet te veel loopt te OH’en.

Een mooie wandeling. Het eerste deel was van een wandeling liep langs een aantal fuentes (poeltjes). Die waren niet echt spectaculair.

Het was afwisselend landschap.

En hoewel het nog winter is heeft de overvloedige regen van de afgelopen tijd veel planten gestimuleerd om te gaan groeien.

Ook kwamen we overal wijngaarden tegen.

Hoewel het op zijn eindje loopt was er toch nog veel amandel bloesem.

Dit soort katten zie je veel op La Palma, Siamezen hebben kennelijk sterke genen.

Typisch voor de tijd van het jaar.

Hier weer even een berichtje vanaf ons mooie plekje in Puntagorda. De regenweken zijn voorbij maar de zomer ook. De afgelopen twee weken zijn er tijdens vele buien 105 mm regen gevallen.

IMG_4650

De wereld heeft zijn winterjas aangetrokken, alles is weer groen en de ochtend luchten zijn super helder, slechts een graad of 13 en hebben weer die typische kleuren voor deze tijd van het jaar.

IMG_2033

IMG_2042

En ook onze katten kijken er vol bewondering naar naar die groene velden.

IMG_2035

Ook mijn bezige bijtje is weer aan die typische werkzaamheden begonnen die horen bij de tijd van het jaar.

IMG_2039

Isabel heeft er al weer een appeltje uit gemept en Mees vindt het leuk daar mee te spelen.

IMG_2054

En ….. beste Don en Cas…. het is weer tijd voor die heerlijke Brabantse wordtebroodjes.

IMG_2051

Lekker dat die zijn.

IMG_1781

Ook las ik dat ik er kennelijk mede verantwoordelijk voor ben dat ik er in Nederland mensen op de eerste hulp terecht komen. Nu ja die avokado is in elk geval erg gezond.

IMG_0832

Tsja we leven in moeilijke tijden je moet oppassen voor Corona en avokado’s maar er gloort hoop, er komt een vacin en het mooie weer komt ook weer wel terug zo vertelde mij deze voorbode van het voorjaar, een van de eerste amandelbloemen die ik deze week zag. Nog even en de heuvels kleuren weer helemaal roze.

IMG_4648

 

 

Een nieuwe poging.

Gisteren kwamen we er achter dat onze Pitaya voor de eerste maal ……… gebloeid had.

Die Pitaya bloemen lijken heel erg op de koningin van de nacht en ze bloeien net als hen slechts een nacht.

Onze koninginnen van de nacht hebben meer bloemen. We hebben er vier één met 4, één met 5, één met 12 (na aftrek van 6 aangevreten bloemen) en één met 14 bloemen. Én al die bloemen bloeien vandaag en morgen. Dus ik weer in de weer met mijn telefoon en verlichting om weer een time-laps te maken.

Morgen het resultaat.

Bewijs.

In het verleden heb ik regelmatig verteld dat hagedissen van alles en nog wat opeten. Het is een echte plaag, tomaten, aardbeien, bloemen net opkomend zaaigoed kortom niets is veilig. Ze klimmen gewoon in de planten en nemen bij fruit van alles bij voorkeur slechts één hap. Zelfs als we op het terras zitten te eten komen ze langs om de op de grond gevallen kruimels op te eten. Broodkruimels stukjes kaas, alles wordt verorberd. Vooral bij Ank in de buurt is het smullen.

Dat moest ik dus ook maar eens laten zien. Hieronder wordt vakkundig een bloem van een valeriaan opgepeuzeld. Daar zijn ze dol op.

Dus bij deze aangetoond. Begrijp je ook waarom deze Adenium is voorzien van een slotgracht.

Tot de volgende keer.

Plumeria of ook wel Frangipani.

Ze zijn er weer

Gisteren zijn de helicopters van de brandweer weer aangekomen. Na de maanden van hun afwezigheid is dat toch een geruststellende gedachte dat ze de droge zomer maanden hier weer staan. Dat ze terug zijn is aan de andere kant ook weer een teken aan de wand.

Ik baal overigens wel van bovenstaande foto. Ik was net te laat om de tweede helikopter te fotograferen terwijl hij nog in de lucht boven het vliegveld hing met die mooie blauwe zee op de achtergrond. Sorry ik vind dit zelf uitermate irritant. Kan je zeggen dan fotoshop je hem toch daar naar toe maar dat vind ik neerkomen op bedrog, kan ik wel maar zal ik nooit doen.

Vannacht hadden we weer twee schitterende bloemen van de Koningin van de Nacht. Maar ja, zodra koning 🌞 zijn gezicht laat zien laten de dames hun mooie hoofdjes hangen.

Al die witte pluizige uitsteeksels worden nog bloemen. Op de voorgrond de eerste bloem die inmiddels uitgedroogd is afgevallen en onderweg is naar de vergetelheid. Het is echt ongelofelijk dat zo’n simpel ogend cactusje zulke prachtige bloemen krijgt.