Ze zijn er weer

Gisteren zijn de helicopters van de brandweer weer aangekomen. Na de maanden van hun afwezigheid is dat toch een geruststellende gedachte dat ze de droge zomer maanden hier weer staan. Dat ze terug zijn is aan de andere kant ook weer een teken aan de wand.

Ik baal overigens wel van bovenstaande foto. Ik was net te laat om de tweede helikopter te fotograferen terwijl hij nog in de lucht boven het vliegveld hing met die mooie blauwe zee op de achtergrond. Sorry ik vind dit zelf uitermate irritant. Kan je zeggen dan fotoshop je hem toch daar naar toe maar dat vind ik neerkomen op bedrog, kan ik wel maar zal ik nooit doen.

Vannacht hadden we weer twee schitterende bloemen van de Koningin van de Nacht. Maar ja, zodra koning 🌞 zijn gezicht laat zien laten de dames hun mooie hoofdjes hangen.

Al die witte pluizige uitsteeksels worden nog bloemen. Op de voorgrond de eerste bloem die inmiddels uitgedroogd is afgevallen en onderweg is naar de vergetelheid. Het is echt ongelofelijk dat zo’n simpel ogend cactusje zulke prachtige bloemen krijgt.

Dag 98, in de ban van de boot?

Er gebeurt hier niet veel. Ik ben hard aan het werk om alle boomtakken die na het snoeien zijn overgebleven door de hakkelaar (trituradora) te halen. Verder kennelijk heel wat los gemaakt met mijn verhalen over de LNG River Orasia. Gisteren, net als vandaag overigens, kreeg ik er wel vragen over. Nu het verhaal is ten einde, woensdag heeft hij, na nog een lus, koers gezet naar Tenerife waar hij gisteren is aangekomen. Kan je weer slapen Anne.

Waar nu al dat op en neer gevaar voor nodig was zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Ik heb al een paar keer over de Koningin van de Nacht geschreven en nu heb ik nog wat. Zelfs van achteren zijn ze mooi

Dag 95, Citrus leaf miner.

Nog even dan is het gedaan met de vermelding van de lockdown dagen. Maandag a.s., dag 101, stopt de lockdown en gaan we over naar het ‘nieuwe normaal’. Maar nu eerst de felicitaties aan onze jongste dochter die is jarig vandaag. Nee ik zeg niet hoe oud ze is dan voel ik me weer zo oud.

In mijn vorig blog had ik nog een paar juweeltjes beloofd, bij deze.

Dit hieronder is een Frangipani. Maar momenteel hebben we een calima. De lucht is diep grijs, het zicht is slecht en er is geen zonnestraaltje te zien. Vanmiddag regende het ook nog licht. De waterdruppels nemen uit de lucht van die Sahara stof mee naar beneden en dan gebeurd dit. Letterlijk alles zit onder.

Een blad waar het niet goed mee gaat zijn die van de sinaasappel bomen. Foto genomen voor het regende. Zij lijden aan ‘Citrus Leave Miner’. Dat ziet er zo uit.

Een soort vliegje legt zijn eieren onder de bladeren en de larven gravin zich in het blad en eten het van binnen uit op. Je kan je voorstellen dat de boom daar niet blij mee is. Gelukkig bestaat er een ecologische behandeling voor, een insecticide en een paraffine olie. Erg milieu vriendelijk spul behalve voor die larven die moeten er dood aan gaan. Dat moet ik vier maal steeds om de veertien dagen doen. Met de vijf kleine bomen gaat dat met mijn 5 liter handpompje goed, nu de ca. 6m hoge nog. Dat is geen doen met dat ding en ik voel er weinig voor om de grote machine voor één boom vier maal vuil te maken. Eerst maar eens zien of het aanslaat.

Ik had beloofd er niet meer over te beginnen maarrrr….. hij blijft op en neer varen. Nu voor de derde dag (dat ik zie!). Van mijn melding bij de politie heb ik nog niets gehoord, zal wel mañana worden.

Zou de kapitein eerst liftbediende hebben willen worden? Ik wordt er echt kriegelig van dat ik niet weet wat er aan de hand is.

Dag 93,als een kapitein niet weet naar welke haven hij vaart is elke wind goed.

Dat is een oud Nederlands spreekwoord. Was het dat wat ik zag????

Het is een prachtige ochtend en het is hartstikke helder. We hebben een prachtige scherpe horizon, iets wat, door bewolking , hier niet zo vaak te zien is. Ik dacht zou er een schip in de buurt zitten? En ja hoor.

Ook met de kijker zag ik hem. Dus camera er bij, telelens (1,6×300= 480mm) er op en:

Het is hem dus echt, zo’n 65 km vanaf het eiland.

Maar de grote verbazing volgende een paar uur later. Ik dacht verrek dat het schip ligt nog steeds op de zelfde plaats. Dus VesselFinder weer aan en ‘tracking’ aangezet en:

Wat in hemels naam is dat schip aan het doen? Het klopte echt want ook met de kijker zag ik hem de andere kant op varen.

Ik heb al vaker mijn bewondering voor de grote variëteit aan bloemen van cactussen uitgesproken. Nog even een paar voorbeeldjes.

Op het blad zie je de ziekte die hier op het eiland alle wilde cactussen dood. De witte schimmel roeit hele velden compleet uit. Deze soort is er vrij resistent tegen, hij gaat in ieder geval niet dood.

En wat doet deze jongen zijn best.
En ook deze mag er zijn.

Prachtig en er komen nog een paar juweeltjes aan.

Dag 32, er loopt een streepje door.

Vanochtend piepte mijn telefoon en de volgende boodschap verscheen.

Tja, we zouden vandaag voor een korte vakantie naar El Hierro gaan, daar ging dus een dikke streep door, alles werd gecanceld.

Over het aantal Corona gevallen op La Palma is nogal wat discussie. De ene site zegt:

Geen nieuwe gevallen! El Apuron heeft een gecompliceerd verhaal met aantallen zieken op verschillende plaatsen, ontslagen patiënten en vergeten Duitsers en komen op een totaal van 82. Terwijl de officiële website van het Cabildo gisteren zei dat het er 83 waren en vandaag:

Door op de gemeente te klikken kan je precies zien hoeveel het er bij jou zijn

Zoals je ziet 83 op La Palma en nog steeds geen gevallen in Puntagorda.

Maar zeg nu niets van het tel systeem hier, in Holland maken ze er helemaal een potje van:

Om je rot te schamen. Zeker als je, wat nogal eens gebeurt zo’n beet laag dunkende opmerking van landgenoten krijgt die beginnen met: “Ja …… maar in Spanje etc” nu, ik verzeker je dat Nederlanders op veel punten nog wel een voorbeeld aan Spanje kunnen nemen.

Er zijn weer een paar mooie cactussen in bloei gekomen.

En dit is er een met een minderwaardigheidscomplex, hij durft nu al 3 dagen niet verder open te gaan dan dit:

Waar ook een dikke streep door is gegaan is deze avocado.

Tja, het zal wel net als bij mensen zijn, mannetjes en vrouwtjes zijn ook niet altijd wat ze lijken te zijn.

Dag 28, baas boven baas.

Het aantal Corona gevallen op ons eiland blijft erg stabiel, het loopt wel iets op maar niets om je druk over te maken. Het zijn er nu 70.

De hele toeristenindustrie ligt stil. Maar de mensen zitten zeker niet rustig thuis. Zeker niet nu het gerucht gaat dat Spanje zijn grenzen wil sluiten voor alle buitenlanders tot 2021. Men zou het in eigen land op vakantie gaan willen bevorderen. Nu dat zal één klap geven.

In onze cactus tuin voor Casa Demetria is het voorjaar, mede door het prachtige weer, duidelijk waarneembaar. De cactussen komen meer en meer in bloei. Ik blijf dat fascinerend vinden. Zulke enorme verschillen.

Deze grote jongen van zo’n 180 cm heeft prachtige kleine bloemetjes van zo’n 10 mm groot.

Maar wel veel.

Deze kleine jongen van ca. 4 cm staat in een hoekje stilletjes mooi te zijn met prachtige bloemetjes van een mm of 8.

En deze grote broer met een diameter van 35 cm bloeit ook.

Zijn bloemen hebben een grootte van 2 cm.

Maar ja, baas boven baas, je hebt ook ook deze.

Een bolletje van ca. 8 cm met een bloem die wel drie maal zo groot is. Ik noem deze altijd de cactus met grootheidswaanzin.

Koningin van de nacht of niet, cactus of niet?

Vanochtend las ik in een blog van een medeblogger op La Palma dat haar Koningin van de nacht geen Koningin van de nacht was maar een Pitaya ofwel de z.g.n. Drakenfruit en dat het bovendien geen cactus was.

Ik raakte daardoor, om het zo maar een te zeggen, een beetje geprikkeld en heb mijn zoekmachine, Anky, aan het werk gezet. Resultaat, Marja heeft gelijk en ongelijk. De resultaten van mijn zoekmachine zijn dat er nog meer cactussen zijn met erg op elkaar lijkende bloemen en wel:

De cactus, Selenicereus Grandiflores ofwel Koningin van de Nacht:fullsizeoutput_352c.jpeg

De cactus, Epiphylum Oxipetalum ofwel Dutchmans pipe:fullsizeoutput_207f.jpeg Let op de platte bladeren.

Én de cactus, Hylocereus Undatus, de z.g.n. Pitaya met eetbare vruchten ofwel drakenfruit.fullsizeoutput_3541.jpeg

Let op de driehoekige bladeren. Ha ha, nog geen bloem maar je moet wat hebben om naar uit te kijken.

Dus mijn medeblogger Marja had gelijk, het was geen Koningin van de nacht, en ze had ongelijk, het was wel een cactus.

Oh ja, de Pilatus lerares van mijn zoekmachine zegt dat je de bloemen met een kwastjes moet bewerken om vruchten te krijgen om de vleermuizen die dat normaal doen te vervangen.

Windhoos.

In Spanje wonen veel buitenlanders. Volgens een onderzoek de site Spanjevandaag.com zijn er (afgerond) 47 miljoen Spanjaarden waarvan er 10% buitenlander zijn en een procent van de Spaanse bevolking is Nederlands. Let op dit geldt voor geregistreerde personen. Er zijn ook veel niet geregistreerde buitenlanders. Een overzicht:

Gisteren toen we na de enerverende F1 van Oostenrijk buiten kwamen ontstond er, terwijl we er naar stonden te kijken, op het stuk land van Paco naast ons een windhoos. De slangen van de irrigatie vlogen door de lucht en de dennennaalden die hij gebruikt om verdamping van het water op het land te verminderen liggen nu voor een groot deel over onze finca.

De slangen, die nu schots en scheef over zijn land liggen, had hij vorige week gelegd omdat hij aardappelen wil gaan kweken. Het was gelukkig snel weer voorbij.

Vanmiddag heb ik van een klein cactusje een foto gemaakt. Omdat de bloemetjes zo klein waren, ca. 2 mm, heb ik mijn spiegelreflex camera gebruikt.

Toen ik de foto vergrootte bleek tot mijn verassing:

Dat de bloemetjes vol hele kleine kevertjes zaten. Ik ben nog eens terug gegaan en toen zag ik ze met het blote oog ook. Ze zijn ca. 1 mm groot.

Slecht weer vergeleken met Nederland.

Tja, het is hier maar 21 tot 23 graden en dat is vergeleken met Nederland op het moment maar magertjes. Maar ik ben er blij mee. Ik moet er niet aan denken dat het hier ook boven de dertig is. Ik zie me al zitten op het dak. Maar dat schiet nu lekker op en dat moet ook wel want ik krijg behoorlijk last van mijn voeten. Gehurkt zitten op een golfplaten dak valt mooi niet mee.

En dit is de kant met het raam er in.

Gisteren was het wijn en kaas festival in de Mercadillo de Agricultor. Het was meer een wijn en tapas festival maar dat mocht de pret niet drukken.

Gezellig druk en de muziek was ook erg goed.

En nog een maal om het af te leren.

De humor van de Spaanse politie maakt Ank boos.

In de digitale krant El Apuron stond een interessant stukje.

Gemiddeld is er in de lente in geheel Spanje 175 mm regen gevallen. Dat is kennelijk 15% lager dan het gemiddelde tussen 1981 en 2010. La Palma en het noorden van Tenerife zijn daarbij uitschieters naar beneden. Ik had zoiets van “gemiddeld over heel Spanje? Dat is wel een groot gebied dat wil eigenlijk niets zeggen over de verschillende regio’s in dat gebied. Dus mijn eigen metingen er eens op nageslagen. Ik schrok wel een beetje van het resultaat. Op mijn finca is in die periode maar 45 mm gevallen ….. Volgens mijn metingen is dat zo’n 50% van het langjarig gemiddelde wat ik gebruik.

Het dak van de logeerkamer gaat volgende week echt opschieten. De afgelopen week veel afwerk dingetjes gedaan die alleen maar veel tijd kosten. Voorbeeldje:

Er is een muur tegen het dak aan gezet. Hoe ga ik er voor zorgen dat het water goed wordt afgevoerd.

Dat moet even goed worden uitgezocht voor ik met mijn bak met cement het dak op kan. Resultaat:

In de cactustuin is de Koningin van de Nacht weer gaan bloeien. Het blijft fascinerend om te zien dat zo’n onmogelijk ding zulke mooie bloemen produceert.

Ook de bijen vinden de 25 cm grote bloemen fascinerend. Wel een hoop moeite voor één nacht.

Nu even waarom Ank zo boos was. Ze zit als een razende Spaanse woordjes te leren. Zo kwam ze bij het woord ‘handboeien’. Dat zijn Esposas. Letterlijk vertaald in het Nederlands: ‘Echtgenote’. Ik geloof dat ze een protest actie wil gaan organiseren.