Een nat pak.

Vandaag zijn we naar de haven van Puntagorda geweest en daar wachtte ons een verrassing.

De zee zag er kalm uit maar er stond een enorme deining waardoor er enorme golven op de kust sloegen.

Snel de 440 treden naar beneden en wat we daar zagen hadden we nog nooit gezien. Ik schatte dat verkeerd in, gevolg:

En terwijl ik mijn T-shirt stond uit te wringen ging het weer mis maar nu werd het gefilmd.

Nu nog even een filmpje waarop je die enorme golven beter ziet.

Zo, om van de schrik te bekomen zijn we daarna bij El Bernegal in Santo Domingo gaan eten. Goed restaurant trouwens.

Om na een geweldige maaltijd nog even in Santo Domingo zelf te gaan kijken.

Een kaarsje voor Robert.

42 jaar.

Zo lang zijn we getrouwd vandaag. Heel slinks had Ank me eer gisteren gevraagd:”Waar wil je gaan eten donderdag?”. Zo wilde ze zeker stellen dat ik het niet zou vergeten. Nu het werd La Mata waar we lekker buiten onder de bomen hebben gegeten. Als appetizer kregen we een heerlijk toostje geserveerd op een stukje leisteen met daarop de volgende spreuk:

Vertaald: Een kalme zee heeft nog nooit een ervaren zeeman opgeleverd. Hoe toepasselijk. Op de volgende 42 jaar. PS de wijn was een zalige: El Nispero.

De zevende taparoute

Vorige week vrijdag is de jaarlijkse tapa route weer begonnen. Op vier achtereenvolgende vrijdagavonden hebben een aantal restaurants een of twee tapas in de aanbieding voor drie euro heb je dan een glas drank naar keuze en een tapa. Dit jaar is het thema:”Proef de smaak van Puntagorda door onze aardappel”. 

De tapas vielen wat tegen dit jaar. Kennelijk is de Puntagorda aardappel niet de beste inspiratiebron voor een lekkere tapa.

Maar dat maakt het niet minder gezellig als je met een groepje vrienden de restaurants af gaat. Vorige weer had restaurant Los Naranjos’ de lekkerste en deze week, hoewel Ank hem te hartig vond, Pino de la Virgen. Wat wel erg leuk was, was de muziek bij ‘de Pino’. Een aantal mannen kwam binnen met een arcordion en een gitaar en die begonnen Palmese muziek te spelen die ze vol overgave mee zongen. 

Ik heb het al vaker gezegd, het is echt of er een engeltje over je tong piest. 

Wij wonen hier midden in een wijngebied, op een paar kilometer afstand liggen de “Bodegas del Norte” hier wordt de verrrukelijke Vega Norte geproduceerd. Mijn favoriet is de Vega Norte Blanco en die heeft, als enigste wijn van de Canarische eilanden samen met hun al veel geprezen rosé, in Portugal een prijs gewonnen. En dat is niet zo maar wat. Op die wijn masters challenge werden 5.315 wijnen uit de hele wereld gepresenteerd!


Het jury rapport:  

Vega Norte Blanco, de la cosecha 2016, se presenta limpio y transparente con ribejtes acerados, nariz hay una buena presencia de fruta tropical (mango, plátano, piña y melón) sobre un fondo floral; tiene una boca hecha, proporcionada, golosa y franca, con una notable persistencia, dándonos toda la fruta y recuerdos florales.

“Vega Norte Blanco, de oogst 2016 is helder en transparant met sterk bouquet. In de geur is die van tropisch fruit (mango, banaan, ananas en meloen) op een florale achtergrond; De afdronk is goed, evenwichtig en eerlijk met opmerkelijke vasthoudendheid, waardoor het een fruitige, bloemige en noten smaak geeft.”

Gefeliciteerd jongens!

Hoe die heette ben ik vergeten. 

Gisteren weer naar Bris Medical geweest. Op m’n linker wang zat een zeer hardnekkige pukkel die door een chirurg zou worden verwijderd. Het was een erg aardige Portugeese dokter. De operatie ging erg vlot maar de verdoving was bijzonder pijnlijk. 


Tijdens de ‘operatie’ zei hij tegen Ank:”Weet u dat het goed is dat hij bloedt. Dan weet ik dat hij nog leeft.”  

Omdat we pas om een uur of 7 klaar waren zijn we na afloop bij La Muralla, een restaurant vlak voor Puntagorda, gaan eten.  We hadden gehoord dat het weer beter zou zijn. Nu dat hoeft voor mij voorlopig niet meer. Het was er koud en er zaten zeer veel kleine vliegjes, het was te weinig, de Spies was niet gaar en er zat geen zout op maar de vijf frietjes waren wel goed gebakken. Zie de foto van m’n wijnglas drie vliegen op de rand en dan had ik er al een aantal moeten redden. 

Slecht geslapen (heeft geen invloed op de beooordeling van La Muralla gehad) de wond met de vijf hechtingen deed behoorlijk zeer. 

Het konijn heeft geen gelijk!

Ken je dat verhaal van dat konijn dat bij de bakker vroeg of hij worteltjes taart had? Nu hij vroeg week na week aan de bakker of hij worteltjestaart had. Keer op keer moest hij zeggen dat ‘ie dat niet had. Op een dag dacht de bakker laat ik maar eens een worteltjestaart bakken. Toen het konijn bij zijn volgende bezoek weer vroeg of de bakker worteltjestaart had zei hij ja dat heb ik. Het konijn antwoorde toen:”Vies hé”. 

Ank heeft nu ook worteltjestaart gebakken. Ik moet zeggen dat konijn is gek, die taart is heerlijk!

Cubaanse thema-avond in de La Brasa.

Het restaurant La Brasa is vorig jaar overgenomen door Soyna en ze maakte er gelijk werk van. Ze organiseert regelmatig thema avonden met ca. vijf gerechten uit de landen die die avond het thema zijn. De smaak en de opmaak van de gerechten die ze presenteert zijn over het algemeen uitstekend. Gisteren was het de beurt aan Cuba, haar geboorteland. Voor het eerst was het een buffet. Het was niet erg druk maar ik moet zeggen dat ik wel heel geweldig lekker heb gegeten. Wat mij betreft verdient ze een Michelin ster.