Een moderne ezel.

Moderne technologie maakt niet alles makkelijker.

De accu van mijn auto gaf aan dat zijn leven op zijn eindje liep. Een kwartiertje met alleen de radio aan eindigde met de foutboodschap “Accuspanning te laag”. Dus op naar de garage.

Vroeger was een accu vervangen een karweitje van niets. 5 minuten en het was klaar. Tegenwoordig werkt dat niet meer zo. Mijn auto heeft een ‘auto stop’ functie. Als je stil staat stopt de motor automatisch en geef je gas slaat hij ook weer aan. Je hebt daar kennelijk ook een speciale accu nodig die alleen werkt nadat met een computer is verteld dat er een nieuwe accu in zit. Dat gehannes met die computer duurt zeker 20 minuten want ja, hoe werkt dat ook al weer. En ja hij is ook twee maal zo duur als een normale accu. je moet wat over hebben voor het milieu.

Tazacorte is gegroeid.

De lavastroom van onze nog steeds naamloze vulkaan heeft niet alleen vernietigd. Deze week is officieel bekend gemaakt dat het havenstadje 47 hectare groter is geworden door de twee schiereilanden die zijn ontstaan op de plekken waar de lava de zee in is gestroomd.

In het witte kringetje de nog immer rokende vulkaan (rechts onder de witte wolk). Met van rechts neer links de grote zwarte lavastroom.

De rode lijn hieronder geeft de nieuwe kustlijn weer.

Wandeling naar de ‘haven’ van Santo Domingo.

We hebben weer een mooie wandeling gemaakt. Dit maal in het noord oosten naar de haven van Santo Domingo. De wandeling begint weinig spectaculair maar dat verandert snel.

Hier wandelen we over een pad van gestolde basalt het gevolg van een vulkaanuitbarsting van zo’n miljoen jaar geleden. Je ziet nog duidelijk de vloedlijnen. Ik moet zeggen na de recente gebeurtenissen hier kijk je daar nu toch heel anders naar.

Dit is die haven. Het mag eigenlijk, net als die van Puntagorda, die naam niet hebben want er is bar weinig wat die naam verdient.

De oceaan golven zijn er wel spectaculair.

Een eindje voorbij die haven is een veldje afgezet waar een aantal, door de oorspronkelijke bewoners van La Palma gemaakte, rotstekeningen te zien waren.

De oorspronkelijke bewoners van La Palma zijn de Benahoarieten (Spaans: Benahoares) waarvan de oorsprong nog steeds onbepaald is. Zij hadden een neolithische cultuur en waren verdeeld in verschillende stammen die geleid werden door stamhoofden. Zij noemden La Palma Benahoare. De belangrijkste overblijfselen van deze cultuur zijn grotwoningen, rotstekeningen en de met stenen geplaveide paden door de bergen.

Hieronder zie je zo’n rotstekening die daar te zien is. Waarom de Benahoares zo dol waren op die spiralen is niet bekend.

Een troon voor onze buurman.

Wij hebben een torenvalk als buurman. Hij is helemaal niet bang voor ons en gaat gerust op twee meter naast op het land zitten. Hij zit vaak op het rek wat Ank voor de tomaten gebruikt. Dat rek is nu weg en dan zit hij ook wel op de muur. Ik had wat ongebruikte buizen over en dacht laat ik eens iets voor hem doen. En zie hier het resultaat.

Hij/zij is ons erg dankbaar. Hij/zij schijt de hele boel vol maar dat komt nu in ieder geval niet meer op de tomaten.

De moderne ezel.

Bij de haven van Santo Domingo zijn diverse grotwoningen. Bij een van die woningen lag een hele berg zand en stenen. Ik vroeg de eigenaar hoe hij dat in Gods naam hier allemaal gekregen had. Het is namelijk een heel geklauter om daar überhaupt te kunnen komen. Zijn antwoord was niet echt ineens duidelijk “met een moderne ezel, hij komt er zo aan”. En inderdaad vijf minuten later kwam hij er aan.

Soms maakt de moderne technologie het leven dus wel makkelijker.

Bericht aan Poetin.

Meditatie plekje

John is weer terug uit Noorwegen en dus moest er weer gewandeld worden. Zondag hebben we Mirador El Tieme – Torre El Time gelopen.

Een echt indrukwekkende wandeling waarbij je continu dit soort uitzichten hebt.

Er is nog iemand die dit ook mooi vindt. Onderweg kwamen we dit tegen.

Spaans werd er in ieder geval niet gestudeerd, de stoel werd in evenwicht gehouden met een lijvig woordenboek Spaans Engels.

De kapper voor onze palm.

Het was inmiddels twee jaar geleden dat onze Palm een onderhoudsbeurt had gehad. Onder de kroon hingen best veel dode bladeren en het regende bij elke zucht wind palmzaad. Het werd zoals je op ook onderstaande foto kunt zien hoog tijd voor een trim beurt voor onze bejaarde vriend.

Dus Miguel gebeld. Afgelopen dinsdag klom hij ‘s ochtends vroeg in de Palm en met zijn hakmes, hangend aan de kabel onder hem, heeft hij onze Palm gekortwiekt. Volgens Miguel is onze Palm in goede gezondheid en meer dan 100 jaar oud.

Na een uurtje werk en veel gesteun was hij klaar.

En kon ik aan de gang. Op de foto zie je ongeveer de helft van de afgehakte bladeren en zaad strengen. De andere helft ligt op het land van Paco achter de ladder.

Dit is dat palmzaad. De groene zijn van dit jaar en de gele zijn een jaar oud en vielen in grote getale naar beneden.

Een onverwacht middagje Santa Cruz de La Palma.

Gisteren was ik in onze hoofdstad Santa Cruz de La Palma. Ik moest er een behoorlijke poos wachten dus heb ik wat rondgewandeld. Het is een mooie stad maar het weer was naadje. Bovendien was het siësta en waren dus de winkels gesloten en was er geen kip op straat. Dus maar de tourist uitgehangen en onderstaande foto’s genomen.

De duif op onderstaande foto vloog tijdens het nemen van de foto vlak langs mijn hoofd. Ik zag hem pas op de foto.

Onderstaande foto heb ik al heel lang willen maken. Het is de energiecentrale van La Palma. Zoals je ziet zijn ze er niet erg milieuvriendelijk bezig. Nu is er hier midden in de oceaan wel een overvloed aan schone lucht maar toch. Met gepaste trots kan ik zeggen dat ik daar geen aandeel meer in heb.

Ik heb met mijn zonnecellen inmiddels al 3.600 kg CO2 bespaart.

De vulkaan uitbarsting heeft, dat moet ik zeggen, dat wel weer gecompenseerd met 100.000.000 kg CO2 uitstoot in drie maanden. Maar toch, als alle gezinnen op La Palma zo’n systeem hadden gehad dan hadden die inmiddels 20.000×3.600=72.000.000 kg uitgespaard. Ik ga rustig door, alle beetjes helpen.

Bericht aan Poetin.

Toen ik gisteren in Santa Cruz een kop koffie ging drinken kreeg ik onderstaand suikerzakje. Er op staat een citaat van Napoleon. Gezien de huidige situatie een opmerkelijk toeval. Hij schijnt gezegd te hebben: ”Om oorlog te voeren heb ik drie dingen nodig: geld, geld en geld”. Die wijsheid zou ik graag naar Poetin sturen. Hij kan het beter aan zijn eigen bevolking besteden.

Mirador La Cumbrecita – Pico Bejenado

Tijdens de recente drie maanden durende vulkaanuitbarsting waren alle wandelpaden in het centrum van het eiland gesloten. De (nog steeds naamloze vulkaan) stootte enorme hoeveelheden ongezonde gassen en fijnstof de lucht in en bovendien trilde de grond regelmatig behoorlijk wat weer rollend gesteente veroorzaakte. Daardoor werd deze normaal gesproken gezonde activiteit behoorlijk ongezond en gevaarlijk. Maar vorige week werden weer veel routes vrijgegeven waaronder die naar de Pico Bejenado.

Onze vorige wandeling, in juni van vorig jaar, naar de Pico was door de zware bewolking niet echt succesvol geweest. Maar gisteren was het weer helder, onbewolkt en de temperatuur uitstekend dus op pad. We hebben deze keer van Mirador La Cumbrecita naar Pico Bejenado en terug gelopen.

De start ‘A’ ligt onder de ‘B’.

Onderweg naar de Cumbrecita, vlak voor Tajuya, hadden we nog even een mooi uitzicht op de inmiddels enkele weken gedoofde vulkaan. De enorme berg die daar op helling van de Cumbre Vieja verrezen is blijft een indrukwekkend gezicht.

Vanaf de parkeerplaats op de Cubrecita waren ook weer de wolken te zien die vanaf de oostkant van het eiland over de Cumbre Nueva stromen.

Na de start van de wandeling ga je vrij snel omhoog en krijg je al vlug een mooi uitzicht op de parkeerplaats.

En als je denkt dat dat een mooi uitzicht is dan wordt je even later op onderstaande manier getrakteerd. Er is maar een woord voor om dit te omschrijven. Adembenemend.

De wandeling gaat dan verder over de helling van de Caldera.

Met zo nu en dan een prachtig uitzicht over de Llanos de Aridane (de vlakte van Aridane) met daarop onze nieuwe vulkaan.

Ondanks de behoorlijk dreigende bewolking bleef de lucht helder totdat we op onze bestemming aankwamen.

Hier hebben we onze lunch genuttigd. Onder wat lokale belangstelling. Ook was er een stelletje uit Madrid, zij was zeker zes a zeven maanden zwanger, en een groepje Polen.

Sorry dat ik weer over het uitzicht begin maar wat we afgelopen juni gemist hadden werd nu ruimschoots goed gemaakt.

La Isla Bonita deed haar naam vandaag eer aan.

Een record, de langste en meest destructieve eruptie van La Palma.

Dat is te zeggen, zo ver is na te gaan in de geregistreerde geschiedenis van La Palma. In 1585 duurde de uitbraak van de vulkaan Tehuya 84 dagen. De huidige vulkaan is vanmiddag aan zijn 85e dag begonnen. Bovendien lees ik dat tremores (lichte aardbevingen) en uitstoot van as weer zijn begonnen.

De uitstoot van as is (voor ons) alleen lastig maar de uitstoot van die gassen kan super ongezond zijn. De eerste door de gassen gedode dieren zijn inmiddels ook al gevonden. Daarom is er inmiddels een meetsysteem geïnstalleerd om die vervuiling te meten. Op diverse plaatsen zijn snuffelpalen geplaatst waarvan je de meet resultaten en de bijbehorende adviezen op een app zijn uit te lezen. Hieronder een kaartje met daarop aangegeven waar die palen staan.

Maar goed, gisterenmorgen zijn John en ik, na de luchtkwaliteit te hebben gecontroleerd, weer gaan wandelen. Een rondje boven Puntagorda.

Een Canarische den. Indrukwekkende bomen, de stam van deze had een diameter van dik twee meter. Ze kunnen bosbranden overleven en kennelijk zelfs aantasting door lavastromen.

De lunch. we hadden zelfs de luxe van een tafel. Dat gebeurt niet zo vaak.

Montaña de Arco. In dit basin zit ook mijn water.

Ook kwamen we dit ludieke bord tegen. Best grappig maar ook triest dat het kennelijk nodig is.

Puntagorda op een prachtige zaterdagmorgen

Toen we terug waren vond ik de lucht blauwig. De luchtkwaliteit gecheckt en ja hoor de zwavel dioxide SO2 was vier maal hoger dan toen we ‘s ochtends vertrokken. Ik heb de hele middag koppijn gehad maar dat kon ook komen door de spanning van de F1 kwalificatie.

Advies: Overweeg om alle intense buiten activiteiten te reduceren als je symptomen zoals hoest of keelpijn hebt.

Ik dacht al …. oeps.

Gisterenavond zijn we gaan eten bij La Muralla. Toe we daar aankwamen zagen we dit.

Op dat moment had ik al zoiets van …. oeps. Maar we hebben lekker gegeten met een ondergaande zon die door de aswolk vreemd roodachtig paars kleurde.

En vanochtend geen aardbeving van 5,1 die mijn hart een slag deed overslaan zoals gisteren maar:

En ik ben bang dat we er nog niet zijn.

Maar goed dat we gisteren zijn gaan wandelen. Toen kwam de wind nog uit de goede richting.

La Palma, never a dull moment.

Op de Mirador de Tajuya kijken naar het monster.

Wandelen

Gisteren hebben we over de rand van de Caldera gewandeld. 8 km met een hoogteverschil van 730 m. Leuk gewandeld geen mallemoer gezien door de laaghangende bewolking.

El monstruo.

Vanochtend moest ik met de nieuwe luiken voor Casa Demetria naar Maderas Hoyo Hondas. Het ontwerp was door hen uitstekend gemaakt. De ontwerper, deze eikel, had een foutje gemaakt en vergeten met de druiplat van het raam rekening te houden.

Nadat ik de luiken had weggebracht ben ik ik naar de vlak bij gelegen Mirador de Tajuya gereden. Vandaar heb je een uitstekend overzicht over de nog immer zéér active vulkaan.

Ik was niet de enige, er was veel pers. Je staat daar op slechts 3 km van die etter kop. Als je daar bent raak je onmiddellijk onder de indruk van wat je ziet. De bulderende vulkaan en de hele vallei die helemaal vol met lava is gelopen.

As vegen.

Toen ik thuis kwam ben ik eerst weer de as gaan opruimen die vannacht door de regen (de eerste dit seizoen) van het dak was gespoeld. Geen leuk werk. Maar …… ik klaag niet, ik heb nog een huis en ik kan er nog komen ook en dat kan niet iedereen zeggen.

Don Pedro, La Zarza, Don Pedro.

Ik ga niet over de vulkaan schrijven, die buldert rustig door wel voelen we nu zo nu en dan lichte aardbevingen. Ook ga ik niet schrijven over Corona, we hebben slechts drie gevallen en dat valt gezien alle toestanden op het eiland reuze mee. Deze blog gaat over de wandeling die we vandaag hebben gelopen Don Pedro, La Zarza, Don Pedro.

Al een paar maal over Don Pedro geschreven maar nooit een foto laten zien. Dus bij deze een foto van de metropool Don Pedro.

Zie onder voor de route. Hij is aan te bevelen het is een prachtige wandeling.

Don Pedro ligt in het bijzonder rustige noorden van La Palma. De tijd lijkt er stil te hebben gestaan.

Al snel loop je door een diep ravijn waar het, ondanks de calima, gewoon koud was.

Deze maal was buiten John ook Ruud van de partij.

Na de ‘Catedral‘ kom je al snel bij La Zarza. Vandaar loopt de weg terug over een dicht begroeide bergrug. Met zo nu en dan prachtige uitzichten.

Eruptie dag 22, El Monstruo buldert gewoon door maar het normale leven ook.

Vrijdagmorgen waren we bij Fraper in El Paso, als je daar de straat in rijdt ben je op 7 km vanaf de vulkaan. Je ziet hem daar dan ook, zwaar in nevelen gehuld, aan het einde van die straat. En dat is vreselijk indrukwekkend. Je bent verbaasd over de enorme berg die de vulkaan inmiddels is en het enorme gebulder van die vulkaan. Het houdt een beetje het midden tussen een een laag vliegende 747 en een onweersbui. Het leven voor de mensen in die regio moet echt heel moeilijk zijn die vulkaan is en kan daar geen moment uit je gedachten zijn.

Het nieuws omtrent de vulkaan is inmiddels niet echt bijzonder meer, de geschiedenis, herhaalt zich steeds. De hoofdstroom naar zee loopt grotendeels door een tunnel die in de stroom zelf is ontstaan. De buitenkant stolt maar binnenin loopt de lava gewoon door. Zo nu en dan stort een gedeelte van de vulkaanwand in wat dan weer een enorme toename van lava, zie boven, doet ontstaan. Of de natuurlijke tunnel stort in en er ontstaat een nieuwe zijtak die dan weer in de gate moet worden gehouden.

Wel opvallend is de grote zijtak die na een van de instortingen van de wand is ontstaan en naar het noorden loopt richting El Paso, hierboven van links naar rechts. Hij bedreigt het kleine industrieterrein Callejón de La Gata. Er zijn daar een cementfabriek, een fabriek van bloques (stenen voor de bouw van huizen) een milieustraat én het bedrijf, groene pijl, waar ik mijn avocado’s naar toe breng.

Maar het normale levenbuiten het getroffen gebied gaat door. Mijn wandel maatje is terug uit Noorwegen en wij zijn gisteren maar weer eens gaan wandelen. Wel weer rekening gehouden met de vulkaan, de wind stond goed, slecht voor het vliegverkeer maar geen asregen hier. We hebben gewandeld bij ‘Cuevas de agua’, zie onder.

Het was een mooie wandeling door het gebied dat vorig jaar door de brand zwaar is getroffen. De sporen daarvan waren overal nog goed zichtbaar.

De Canarische den staat er om bekend dat hij bosbranden overleeft. Raar is dat wel sommige bomen het niet overleefd hebben en hun buren weer wel.

John wilde nog even laten zien dat hij weliswaar ouder is dan ik maar toch erg sterk.

Maar ……. Zo moeilijk was dat nu ook weer niet. Maar wat heeft die enorme boom nu geveld?

De bosbrand. De voet van de enorme boom is helemaal verteerd door het vuur dat er kennelijk een behoorlijke poos heeft huisgehouden.

In dit gebied wonen veel hippies. Je ziet er allerlei van dit soort bouwwerken. Ik denk dat een bouwvergunning hier ver te zoeken is.

Maar ze hebben wel de brutaliteit om postbussen neer te zetten.

De wandeling slingerde zich voort over allerlei landweggetjes en zandpaden.

Toch had hij op einde toch nog een verrassing in petto. Een behoorlijk diepe barranco met redelijke stijle paden.

SHIT

Zojuist, zondagmorgen, horen we dat er een nieuwe afsplitsing van de hoofdstroom is die zich niet volgens verwachting weer bij die stroom voegde maar zijn eigen weg aan het zoeken is via de noordzijde van Montaña Todoque. En dat is verschrikkelijk nieuws want precies daar staat het huis van onze Belgische vrienden Tom en Anne. Tsjonge jonge wat een drama al drie weken stress, ….. blijft ons huis wel staan …… wordt het niet ingesloten tussen twee stromen. Ik zou willen dat ik wat voor ze kon doen. Maar tegen dit natuur geweld is de mens niet bestand.

De trillingen nemen toe.

Na de alarm fases voor, de COVID, de hoge temperaturen en het brandgevaar nu dus een gele voor de extra aandacht voor de seismische activiteit onder La Palma. Tot nu toe waren de trillingen nog te diep en te zwak maar het worden er steeds meer en ze worden heftiger. Vanochtend al vroeg kregen we een appje van onze vrienden die in het gebied van de gele alarmfase wonen. Ze melden dat ze wakker werden van de trillingen en dat alles in huis stond te rammelen. Dat stond dan ook even later in de krant.

Na een nacht van intense activiteit werd er een trilling mat een kracht van 3,9 geregistreerd die ook door de bevolking werd gevoeld.

Maar ja wij zijn op vakantie en zijn vandaag een rondje Barlovento gaan lopen. Nu ja het werd een rond, 11,5 km met een hoogte verschil van bijna 400 m.

Ik geef er niet te veel commentaar bij bekijk de foto’s maar.

Een Spaans kerkhof.
Een bos met Drago bomen.

Het was een prachtige wandeling en zoals dat hoort kwamen we moe maar voldaan weer terug bij ons hotel.

Geen haar meer in de soep.

Avocado’s en de laatste calima.

Nog even over de laatste calima. De 43°C met windsnelheden tussen de 30 en 50 km/u hebben behoorlijk wat schade opgeleverd aan de avocado bomen. De bladeren droogden aan de bomen. Nu ziet het er op veel plaatsen dus zo uit.

Van mijn mijn consultant bij Cocampa heb ik een aantal tips gekregen wat te doen. Dus aan de gang volgende week.

.

Molinos de Bellido

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt met de La Palma bloggers. Voor de verandering half stad en half natuur. Ook erg leuk.

We vertrokken uit Santa Cruz. Probleem is hier wel het vinden van een parkeerplaats.

Maar de boulevard hier is, op sommige plaatsen, erg mooi.

Na een stukje omhoog wordt je beloond met een prachtig uitzicht over onze hoofdstad.

Zie je in het midden die blauwe walm boven de energiecentrale? Daar is niets meer van mij bij!

Hierna loop je aan de noordzijde de barranco de Bellidos in.

De bodem van de barranco is geheel bebouwd. Het laatste gebouw is echter het vermelden waard. Het heeft namelijk op de vijfde verdieping een voetbalveld.

Dat voetbalveld moest dus goed worden bestudeerd. Maar deze door de groep benoemde senior deelnemer had toch ernstig het gevoel dat de junioren het meer deden om uit te rusten.

Na het hoogste punt na 312 m stijgen gepasseerd te hebben liepen we op ons gemak terug naar Santa Cruz.

Waar we op de boulevard van een heerlijk ijsje hebben genoten.

Het einde van een tijdperk.

Wij hadden altijd een servies met het onderstaande motief.

Erg leuk. Een nadeel was dat als je soep in een bord deed dat het net leek of er een haar in je soep zat. Die opmerking hebben we dan ook erg vaak gehad. Aan eenieder die zich dat nog herinnert kan ik zeggen dat dat niet meer gebeurt.

Het vogeltje en zijn kooitje waren op veel borden zo goed als verdwenen en bovendien hadden we nog maar vier platte borden. Bovenstaand servies is dus uit de roulatie en vervangen.