De eerste is een feit dit jaar.

De eerst bosbrand is een feit dit jaar. Iemand was afval aan het verbranden en het vuur ‘ontsnapte’ hem, gevolg:

Doordat alles nog steeds erg vochtig is bleef de schade beperkt tot ca. 3.000 m2.

Gisteren hebben we weer een mooie wandeling gemaakt onder Tijarafe. We zijn helemaal afgezakt naar zee en weer terug. Ik zal jullie niet lastig vallen met allemaal mooie plaatjes, alleen deze.

Het doel was Playa del Jurado, helemaal onder in de baranco aan de rechter kant zo’n 600 m lager.

La Palma is niet voor niets het steilste eiland te wereld.

Maar we zijn er gekomen. Helemaal beneden zijn verschillende bouwwerken van mensen die daar een weekend verblijf hebben. Je vraagt je af hoe ze die materialen daar gekregen hebben.

Vía de zee lijkt me gezien de enorme golven knap gevaarlijk. Het water spat daar zo’n 6 tot 10 m hoog de lucht in. John zag dan ook af van zijn voornemen om te gaan zwemmen.

Terug omhoog was een bijzonder warme en zware klim. Gelukkig had ik geen last van het spiertje in mijn heup dat ik bij de afdaling had verrekt. Het was kennelijk een soort ‘rem’ spiertje.

Een opmerkelijk dingetje was bovenstaande bouwsel langs de route. Door erosie was de laag onder de toplaag langs de wandelroute een behoorlijk eind verdwenen. De volgende stap zou zijn geweest dat die toplaag het begeeft en dan zouden die rotsblokken naar beneden komen. Dat wil je niet dus heeft men een steuntje gemaakt. Ik ben benieuwd hoe lang dat goed gaat.

De bloem in de agave in de cactus tuin is inmiddels ruim drie meter hoog.

Of deze knoppen nog open gaan weet ik niet. Ank zegt in ieder geval van niet. Zou echter wel leuk zijn.

De tweede is trouwens ook een feit. In dit geval een calima, we genieten hier momenteel van een temperatuur van 24°C. Voor het weekend wordt echter weer regen voorspeld.

De heuvels rond Puntagorda.

Allereerst de beloofde foto van sneeuw. Hoewel het al veel minder is dan vrijdag lukte het me zaterdagmiddag wel om een foto van de sneeuw op de Roque de Muchachos te maken.

Midden boven liggen de observatoria, nu wel in de sneeuw. Het is niet mogelijk daar te komen, alle wegen er naar toe zijn afgesloten. Tijdens de opnamen van de film ‘The midnight sky’ van George Clooney die daar voor een deel werd gemaakt lag die sneeuw daar niet maar werd later door een computer toegevoegd.

Maar goed gisteren hebben we op de berg en in de bossen en boven Puntagorda gelopen. De app MapOut werkt erg goed …. mits je er op kijkt en niet te veel loopt te OH’en.

Een mooie wandeling. Het eerste deel was van een wandeling liep langs een aantal fuentes (poeltjes). Die waren niet echt spectaculair.

Het was afwisselend landschap.

En hoewel het nog winter is heeft de overvloedige regen van de afgelopen tijd veel planten gestimuleerd om te gaan groeien.

Ook kwamen we overal wijngaarden tegen.

Hoewel het op zijn eindje loopt was er toch nog veel amandel bloesem.

Dit soort katten zie je veel op La Palma, Siamezen hebben kennelijk sterke genen.

Wandeling naar Las Salinas.

Zaterdagavond had ik na een lekker etentje een bak koffie gedronken. Dat had ik niet moeten doen want dan slaap ik slecht. S’nachts lag ik wakker en dacht ik aan de geplande wandeling van de volgende dag. Las Salinas, de zout vlakten, was ons doel en dat bracht mijn gedachten weer terug naar de Dominikaanse republiek waar wij begin 80’er jaren woonden. Wij leerden daar Cees en Eveline kennen waar we sindsdien bevriend mee waren. In die tijd gingen we graag naar de Dominikaanse ‘Las Salinas’ waar we vele mooie uren op het strand hebben gezeten en hebben gedoken. Eveline is ons vorig jaar april helaas ontvallen. Ik had het vermoeden dat ik nog wel vaker aan haar zou denken die dag.

Zondagochtend John opgehaald en na een uur en een kwartier kwamen we aan bij het startpunt van onze wandeling.

IMG_4766

Toen ik mijn telefoon pakte om de route-app te starten zag ik dat ik een Whatsapp van Cees had ontvangen, toen ik die opende kreeg ik het volgende te zien.

IMG_2260

Je begrijpt die kwam binnen, ze is tijdens die wandeling nauwelijks uit mijn gedachte geweest.

Onze wandeling liep door het buitenaardse landschap die de laatste vulkaanuitbarsting van de Tenegia eind 1971 op La Palma heeft achtergelaten. Ik besteed niet al te veel woorden aan deze schitterende wandeling. De foto’s van het fascinerende landschap spreken voor zich zelf.

IMG_4772

Toen we vertrokken lag ons vertrekpunt op 640 m ineens in de wolken.

IMG_4782

Naast de Tenegia ligt een klein vulkaantje.

IMG_4778

De top van de Tenegia met El Hierro op de achtergrond.

IMG_4786

Er groeit haast niets.

IMG_4785

Maar geprobeerd wordt het wel.

IMG_4791

Dichter bij de kust neemt de begroeiing toe.

IMG_4793

Ons doel in zicht met op de voorgrond een vuurtoren.

IMG_4798

Het was een schitterende en warme dag.

IMG_4799

Een strandloper die van zout houdt.

IMG_4803

De Tenegia zoals je hem ziet op de terugweg.

IMG_4805

Tenerife en Gomera aan de horizon.

Het laatste stukje van de wandeling was erg zwaar. Het was erg stijl, zie foto, door het fijne gruis waar we op liepen zakte je elke stap omhoog ook weer 10 cm naar beneden.

IMG_0897

De gele lijn geeft de route weer die we hebben gelopen.

We hebben 11,1 km gelopen, 631 m omlaag met een maximaal hellingspercentage van 21% en de zelfde afstand omhoog met een maximum percentage van 28%

Zwaar maar een wandeling die ik niet vlug zal vergeten.

 

 

Een schok door huize Schop.

Na regen komt zonneschijn maar, en dat vertelt het gezegde weer niet, ook onkruid! Het werd dus hoog tijd om in mijn maai-overal te kruipen en er iets aan te doen. Dat die overal geen overbodige luxe is laat onderstaande foto zien.

Na regen komt dus zonneschijn en onkruid en daarna een soort verschrikkelijke sneeuwman die maait en daarna onherroepelijk lekken. De slangen van de bevloeiing zijn door de jaren in de zon hard en bros geworden. Ik probeer er niet op te geen staan maar ja, als je ze niet ziet. Dan zijn lekken het gevolg.

Dus vandaag was her reparatie dag.

Gisteren hebben John en ik weer een wandeling gemaakt. We hebben langs de rand van de Caldera gelopen. Niet zo’n lange tocht slechts 8,3 km maar we moesten wel 730 m omhoog en omlaag natuurlijk.

Het was een zware maar mooie tocht en het was hartstikke helder. Je kon Gomera en El Hierro goed zien liggen.

En zo zit je dan op 1.800 m hoogte je boterhammetje te nuttigen. Het dal daar beneden ligt op ca. 600 m.

Een filmpje, met foto’s is het moeilijk weer te geven wat er te zie is.

Dan de grote schok. Mees en Isabel hebben van plaats gewisseld. Zo lang we hier wonen heeft Mees altijd naast mij op de bank gelegen en Isabel bijna altijd naast Ank. Maar nu ligt Mees dus ineens naast Ank.

Isabel is een ander verhaal. Zij heeft zeven vaste plekken en een aantal variabele. Bij haar weet je het nooit zeker maar ja het is een vrouw en dan kan je dat verwachten.

Isabel op Mees zijn plekje. Ze ligt ook graag onder een kussentje. Waar dat goed voor is weten wij ook niet.

Baranco de Izcagua

Gisteren weer een prachtige wandeling gemaakt. De Baranco de Izcagua was deze maal ons doelwit. De route werd ons door een Belgische vriend aangeraden en was zeer zeker de moeite waard. Bijkomend voordeel voor ons was dat we konden beginnen bij de Mercadillo de Agricultor hier in Puntagorda.

7F5642CC-4001-474C-854D-C120318643A5_1_201_a

Deze route is ook te downloaden van de site Senderos de La Palma dat is samen met de app MapOut een ideale wandelcombinatie. Voorwaarde is dan wel dat je zo nu en dan wel op die app kijkt en niet maar een eind weg loopt te kletsen zoals wij in Las Tricias deden. De indrukken die je opdoet tijdens de wandeling door deze baranco (ravaijn) zijn niet goed in woorden vast te leggen. Ik zal me dus beperken tot de  foto’s met zo nu en dan wat commentaar.

IMG_4726

Wandelroutes worden door geel/witte, rood/witte of groen/witte strepen aangegeven. Voor deze route kan je daar echter niet op blindvaren want hij kruist verschillende andere routes.

IMG_4724

Ons doel van vandaag de diepe ravijn aan de rechterzijde.

IMG_4728

Op verschilende plaatsen kom je bouwwerken tegen die een onderdeel zijn van het oude watersysteem uit de jaren 70, van La Palma, wel een plaats waar je de omgeving goed kan zien.

IMG_2199

Zoals ook hier.

En op de bodem van het ravijn vonden we een soort mysterieuze mijn. Als je in het gat waar John op staat een steentje laat vallen duurt het zo’n 6 seconden voor het beneden is. Geen idee waar dat nu goed voor is geweest.

IMG_2205

Als we de ravijn weer uitkomen zijn we bij het Gofio museum.

IMG_4743

Het museum is gevestigd in een oude Gofio molen. Bij het betalen van de intree moesten  we aantonen dat we resident van La Palma waren, je krijgt dan n.l. een forse korting. Toen de jonge dame op mijn residensia zag in welke straat ik woonde zei ze: “hé daar woon ik ook” en toen bleek dat de enigste persoon die ik daar kende haar vader was. De wereld is klein ook op La Palma.

Gofio is het oude hoofdvoedsel van de vroegere bewoners van La Palma. Gofio ziet er uit als meel. Het verschil met meel is echter dat het zaad waar het uit wordt gemalen, eerst wordt geroosterd. Dat zaad kan zijn, gerst, graan, mais, allerlei planten zaden en zelfs de wortels van de Canarische den worden er voor gebruikt. Daarna kunnen er allerlei gerechten van worden gemaakt zoals pap, een soort koeken en pudding.

IMG_4746

Het aantal houten bladen op de wieken is afhankelijk van de windsterkte.

EA330D85-384F-46C0-B804-8BEDBE1FC607

Zo werd vroeger thuis gemalen.

 

Een bezoek aan dat museum is zeker de moeite waard.

IMG_4748

Na het museum liep de route aan de andere kant van de ravijn terug richting Las Tricias door het deel van Garafia dat enige maanden geleden is verbrand. De sporen zijn nog duidelijk te zien. Het was bizar al die verbrande bomen en struiken boven het frisse groen te zien dat er is gaan groeien na de regen van de laatste tijd.

IMG_4749

Maar ook in al die verbrande bomen is weer leven te bespeuren.

IMG_4752

Ook op de bomen die het niet gered haden was dat het geval.

IMG_4751

In Las Tricias aangekomen moesten we, na een behoorlijke omweg, nog een maals door het ravijn, om na 16,6 km en 600m stijgen en 596m dalen, weer bij de Marcadillo uit te komen. Het was een prachtige dag en een nog mooiere route. Wel vraag ik me af waar dat verschil van 4 meter vandaan komt, mijn auto stond echt niet in een put.

Pico Nambroque

Mijn Noorse buurman is een fanatieke wandelaar. Hij gaat er vaak alleen op uit, iets wat overigens wordt afgeraden, en maakt dan lange wandelingen. Nu vind ik dat ook best leuk en hij vond het geen bezwaar dat ik mee ging dus gisteren gingen we er voor het eerst samen op uit.

Voor mij best een uitdaging want ik had al erg lang niet meer lange afstanden gewandeld. Maar het was gisteren een prachtige windstille dag dus op naar Refugio El Pinar om over de Routa de Vulcanos naar de bergtop Pico Nambroque te lopen.

Hieronder zonder veel commentaar een impressie van die wandeling.

El pilar

Refugio El Pilar.

IMG_4675

Uitzicht op de ‘Valle de Aridane’ met wolken nu nog alleen aan de oostzijde van het eiland.

IMG_4684

IMG_4688

Uitzicht opo Tenerife.

IMG_2112

De vulkaan Hoyo Negro, barste in 1949 het laatst uit.

IMG_2119

‘Lunchen’ op de top van de Pico Nambroque. Dat is te zeggen zonder lunch want die was ik vergeten.

IMG_4693

Het was echt een prachtige dag.

IMG_4673

Maar in het dal bleken zich al veel wolken te hebben verzameld.

IMG_4694

IMG_4695

En hoe lager we kwamen hoe duidelijker dat dat werd.

Wat een prachtige wandeling. Weer eens is gebleken wat een geweldig mooi eiland La Palma, met zijn adembenemende uitzichten en enorm afwisselende landschappen, is.

IMG_2127

De route, 12,5 km met een hoogte verschil van 546 m.

IMG_2128

Dat zag er dan weer zo uit.

Vanochtend bleek dat mijn angst voor spierpijn helemaal ongegrond was, ik ben onder een gelukkig gesternte geboren.

Nu nog even twee mooie plaatjes uit de tuin.

IMG_2081

En dit opvallende zwammetje.

IMG_2105

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 50, soms zit’t mee en soms zit’t tegen.

Vijftig dagen, feest? In ieder geval altijd reden voor gebak.

Ank kan lekkere taart bakken.

Toch ook een beetje feest, het is de vijftigste dag van de lock down en vandaag gaat fase 0 in. Dat betekent dat we mogen gaan wandelen. Verder zijn onze vrienden Rob en Hazel vandaag 40 jaar getrouwd. We mogen er niet naar toe maar we hebben vanochtend wel even een kadootje gebracht.

Wandelen, ja maar niet verder dan één kilometer van huis en niet langer dan een uur. Nu dit hebben we gelopen.

Bij de oude pastorie van San Mauro

Klopt, we wonen op een mooi plekje.

Op ons terras waar we altijd buiten zitten staat regelmatig een vervelend windje waardoor je er ondanks de temperatuur toch niet kan zitten. Nu had ik van het oude douchescherm twee grote, 1,5 x 0,85m, ruiten over dus ik dacht daar kan ik wel eens een windscherm van maken. Nu dat zat een beetje tegen.

Dus maar iets verzonnen om al het werk niet voor niets te laten zijn. Nu het is gelukkig toch maar een tijdelijke oplossing om te zien of het helpt.

Weet je wat nu zo leuk is aan die fase 0? We hebben 7 weken geen kip gezien en nu komt het ene stel na het ander langs wandelen. Het leven komt langzaam weer op gang.

ERRATUM, 14:00 uur: dat van dat niet langer dan een uur wandelen is niet juist. Ik weet echter zeker dat ik dat ergens gelezen heb maar ja ik zal wel oud worden, dit is de juiste instructie:

Hoe kan je dat nu verkeerd hebben begrepen, stom.

Geef Rik een drone en hij verdwijnt gewoon.

Gisteren zijn we met de kinders (dat is Zeeuws!) naar de Cumbrecita geweest.

Deze wandeling hadden we bij hun vorige bezoek door omstandigheden niet kunnen doen. Je moet dit prachtige gebied echter wel hebben bezocht. Bovendien wilde Rik zijn nieuwe speeltje er uitproberen.

Een leuk speeltje dat op een gegeven moment met een knal tegen een boom vloog waarna een iets of wat gewaagde reddingspoging noodzakelijk was. De dames waren daardoor zo van slag dat ze vergaten een foto te maken.

Maar we kwamen om door dit prachtige gebied te wandelen.

En mooi is het er met de meest vreemde bomen.

Mooie en erg tamme vogeltjes.

En de meest schitterende uitzichten.

Om even een idee te geven voor de mensen die dit gebied niet kennen. We staan in de caldera (krater) van de vulkaan de Taburiente en op de achtergrond, ca. 8 km verder, zie de kraterrand aan de andere kant.

Vandaag wordt weer een mooie dag.

Maar volgens dat zelfde nieuws hangen er toch wat donkere wolkjes boven de Canarische eilanden.

“De Marokkanen verdedigen hun recht om hun maritime grenzen af te bakenen met binnen de nieuwe grenzen de Canarische eilanden”.

Dank aan Putin, Trump Erdogan en de rest die het nodig vinden om maar te doen waar ze zin in hebben. Het lijkt wel of de ontwikkeling die de mensheid doormaakt nu over zijn hoogtepunt heen is en weer weer aan het afglijden zijn.

Het steilste eiland ter wereld.

Ik heb hier al eens iets over gezegd maar gisteren zag ik hoe steil het recht bij ons voor de deur eigenlijk is. We zijn een tijdje terug naar de kust gelopen (gele pijl) met het idee dat het wel mogelijk moest zijn om daar af te dalen naar de zee. Gisteren was ik met Google Earth bezig toen ik zag dat je een hoogte profiel een soort doorsnede van het eiland zo gezegd kunt maken. Dat gaf het profiel hieronder als resultaat voor de route naar de kust via de gele pijl.

Toen we bij de rand van het eiland waren was ik diep onder de indruk van de hoogte. Nu weet ik hoe hoog we daar stonden. 250 m! Twee en een halve domtoren hoog en super steil. Over ongeveer 125 meter gaat het van zeeniveau naar die 250 m. Bij zee zijn we dus niet kunnen komen.

Geregend heeft het nog steeds nauwelijks eronder weer twee buitjes op zee.

Klimaatverandering ook op La Palma?

Een poosje terug wilde ik nog eens naar de ‘Cascade de Colores’ (waterval van de kleuren) lopen. Ik kreeg toen een waarschuwing dat dat misschien niet meer zo leuk was want door te weinig regen zou hij niet meer zo leuk zijn als vroeger. Dus niet gegaan, maar vorige week liep ik tegen een foto aan van die waterval zoals hij er nu uit ziet.

dav

Ik moet zeggen ik schrok hier toch wel een beetje van. Er heeft zich veel gesteente voor de cascade opgehoopt. Dit gesteente is toegevoerd door het water wat daar loopt en omdat er te weinig water loopt wordt het niet meer voldoende afgevoerd.

Vergelijk bovenstaande foto maar eens met die ik heb genomen in september 2009.

2A4CD041-3A13-4FF8-9E96-C730AFCDF9A1

Zoals je aan het stenen muurtje aan de rechter zijde kan zien is in 10 jaar zo’n 60% van de waterval onder geteente verdwenen. Daar wordt je toch wel even stil van.

Maar hoop doet leven, voor zondag is regen voorspeld.