Ik dacht al …. oeps.

Gisterenavond zijn we gaan eten bij La Muralla. Toe we daar aankwamen zagen we dit.

Op dat moment had ik al zoiets van …. oeps. Maar we hebben lekker gegeten met een ondergaande zon die door de aswolk vreemd roodachtig paars kleurde.

En vanochtend geen aardbeving van 5,1 die mijn hart een slag deed overslaan zoals gisteren maar:

En ik ben bang dat we er nog niet zijn.

Maar goed dat we gisteren zijn gaan wandelen. Toen kwam de wind nog uit de goede richting.

La Palma, never a dull moment.

Op de Mirador de Tajuya kijken naar het monster.

Wandelen

Gisteren hebben we over de rand van de Caldera gewandeld. 8 km met een hoogteverschil van 730 m. Leuk gewandeld geen mallemoer gezien door de laaghangende bewolking.

El monstruo.

Vanochtend moest ik met de nieuwe luiken voor Casa Demetria naar Maderas Hoyo Hondas. Het ontwerp was door hen uitstekend gemaakt. De ontwerper, deze eikel, had een foutje gemaakt en vergeten met de druiplat van het raam rekening te houden.

Nadat ik de luiken had weggebracht ben ik ik naar de vlak bij gelegen Mirador de Tajuya gereden. Vandaar heb je een uitstekend overzicht over de nog immer zéér active vulkaan.

Ik was niet de enige, er was veel pers. Je staat daar op slechts 3 km van die etter kop. Als je daar bent raak je onmiddellijk onder de indruk van wat je ziet. De bulderende vulkaan en de hele vallei die helemaal vol met lava is gelopen.

As vegen.

Toen ik thuis kwam ben ik eerst weer de as gaan opruimen die vannacht door de regen (de eerste dit seizoen) van het dak was gespoeld. Geen leuk werk. Maar …… ik klaag niet, ik heb nog een huis en ik kan er nog komen ook en dat kan niet iedereen zeggen.

Don Pedro, La Zarza, Don Pedro.

Ik ga niet over de vulkaan schrijven, die buldert rustig door wel voelen we nu zo nu en dan lichte aardbevingen. Ook ga ik niet schrijven over Corona, we hebben slechts drie gevallen en dat valt gezien alle toestanden op het eiland reuze mee. Deze blog gaat over de wandeling die we vandaag hebben gelopen Don Pedro, La Zarza, Don Pedro.

Al een paar maal over Don Pedro geschreven maar nooit een foto laten zien. Dus bij deze een foto van de metropool Don Pedro.

Zie onder voor de route. Hij is aan te bevelen het is een prachtige wandeling.

Don Pedro ligt in het bijzonder rustige noorden van La Palma. De tijd lijkt er stil te hebben gestaan.

Al snel loop je door een diep ravijn waar het, ondanks de calima, gewoon koud was.

Deze maal was buiten John ook Ruud van de partij.

Na de ‘Catedral‘ kom je al snel bij La Zarza. Vandaar loopt de weg terug over een dicht begroeide bergrug. Met zo nu en dan prachtige uitzichten.

Eruptie dag 22, El Monstruo buldert gewoon door maar het normale leven ook.

Vrijdagmorgen waren we bij Fraper in El Paso, als je daar de straat in rijdt ben je op 7 km vanaf de vulkaan. Je ziet hem daar dan ook, zwaar in nevelen gehuld, aan het einde van die straat. En dat is vreselijk indrukwekkend. Je bent verbaasd over de enorme berg die de vulkaan inmiddels is en het enorme gebulder van die vulkaan. Het houdt een beetje het midden tussen een een laag vliegende 747 en een onweersbui. Het leven voor de mensen in die regio moet echt heel moeilijk zijn die vulkaan is en kan daar geen moment uit je gedachten zijn.

Het nieuws omtrent de vulkaan is inmiddels niet echt bijzonder meer, de geschiedenis, herhaalt zich steeds. De hoofdstroom naar zee loopt grotendeels door een tunnel die in de stroom zelf is ontstaan. De buitenkant stolt maar binnenin loopt de lava gewoon door. Zo nu en dan stort een gedeelte van de vulkaanwand in wat dan weer een enorme toename van lava, zie boven, doet ontstaan. Of de natuurlijke tunnel stort in en er ontstaat een nieuwe zijtak die dan weer in de gate moet worden gehouden.

Wel opvallend is de grote zijtak die na een van de instortingen van de wand is ontstaan en naar het noorden loopt richting El Paso, hierboven van links naar rechts. Hij bedreigt het kleine industrieterrein Callejón de La Gata. Er zijn daar een cementfabriek, een fabriek van bloques (stenen voor de bouw van huizen) een milieustraat én het bedrijf, groene pijl, waar ik mijn avocado’s naar toe breng.

Maar het normale levenbuiten het getroffen gebied gaat door. Mijn wandel maatje is terug uit Noorwegen en wij zijn gisteren maar weer eens gaan wandelen. Wel weer rekening gehouden met de vulkaan, de wind stond goed, slecht voor het vliegverkeer maar geen asregen hier. We hebben gewandeld bij ‘Cuevas de agua’, zie onder.

Het was een mooie wandeling door het gebied dat vorig jaar door de brand zwaar is getroffen. De sporen daarvan waren overal nog goed zichtbaar.

De Canarische den staat er om bekend dat hij bosbranden overleeft. Raar is dat wel sommige bomen het niet overleefd hebben en hun buren weer wel.

John wilde nog even laten zien dat hij weliswaar ouder is dan ik maar toch erg sterk.

Maar ……. Zo moeilijk was dat nu ook weer niet. Maar wat heeft die enorme boom nu geveld?

De bosbrand. De voet van de enorme boom is helemaal verteerd door het vuur dat er kennelijk een behoorlijke poos heeft huisgehouden.

In dit gebied wonen veel hippies. Je ziet er allerlei van dit soort bouwwerken. Ik denk dat een bouwvergunning hier ver te zoeken is.

Maar ze hebben wel de brutaliteit om postbussen neer te zetten.

De wandeling slingerde zich voort over allerlei landweggetjes en zandpaden.

Toch had hij op einde toch nog een verrassing in petto. Een behoorlijk diepe barranco met redelijke stijle paden.

SHIT

Zojuist, zondagmorgen, horen we dat er een nieuwe afsplitsing van de hoofdstroom is die zich niet volgens verwachting weer bij die stroom voegde maar zijn eigen weg aan het zoeken is via de noordzijde van Montaña Todoque. En dat is verschrikkelijk nieuws want precies daar staat het huis van onze Belgische vrienden Tom en Anne. Tsjonge jonge wat een drama al drie weken stress, ….. blijft ons huis wel staan …… wordt het niet ingesloten tussen twee stromen. Ik zou willen dat ik wat voor ze kon doen. Maar tegen dit natuur geweld is de mens niet bestand.

De trillingen nemen toe.

Na de alarm fases voor, de COVID, de hoge temperaturen en het brandgevaar nu dus een gele voor de extra aandacht voor de seismische activiteit onder La Palma. Tot nu toe waren de trillingen nog te diep en te zwak maar het worden er steeds meer en ze worden heftiger. Vanochtend al vroeg kregen we een appje van onze vrienden die in het gebied van de gele alarmfase wonen. Ze melden dat ze wakker werden van de trillingen en dat alles in huis stond te rammelen. Dat stond dan ook even later in de krant.

Na een nacht van intense activiteit werd er een trilling mat een kracht van 3,9 geregistreerd die ook door de bevolking werd gevoeld.

Maar ja wij zijn op vakantie en zijn vandaag een rondje Barlovento gaan lopen. Nu ja het werd een rond, 11,5 km met een hoogte verschil van bijna 400 m.

Ik geef er niet te veel commentaar bij bekijk de foto’s maar.

Een Spaans kerkhof.
Een bos met Drago bomen.

Het was een prachtige wandeling en zoals dat hoort kwamen we moe maar voldaan weer terug bij ons hotel.

Geen haar meer in de soep.

Avocado’s en de laatste calima.

Nog even over de laatste calima. De 43°C met windsnelheden tussen de 30 en 50 km/u hebben behoorlijk wat schade opgeleverd aan de avocado bomen. De bladeren droogden aan de bomen. Nu ziet het er op veel plaatsen dus zo uit.

Van mijn mijn consultant bij Cocampa heb ik een aantal tips gekregen wat te doen. Dus aan de gang volgende week.

.

Molinos de Bellido

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt met de La Palma bloggers. Voor de verandering half stad en half natuur. Ook erg leuk.

We vertrokken uit Santa Cruz. Probleem is hier wel het vinden van een parkeerplaats.

Maar de boulevard hier is, op sommige plaatsen, erg mooi.

Na een stukje omhoog wordt je beloond met een prachtig uitzicht over onze hoofdstad.

Zie je in het midden die blauwe walm boven de energiecentrale? Daar is niets meer van mij bij!

Hierna loop je aan de noordzijde de barranco de Bellidos in.

De bodem van de barranco is geheel bebouwd. Het laatste gebouw is echter het vermelden waard. Het heeft namelijk op de vijfde verdieping een voetbalveld.

Dat voetbalveld moest dus goed worden bestudeerd. Maar deze door de groep benoemde senior deelnemer had toch ernstig het gevoel dat de junioren het meer deden om uit te rusten.

Na het hoogste punt na 312 m stijgen gepasseerd te hebben liepen we op ons gemak terug naar Santa Cruz.

Waar we op de boulevard van een heerlijk ijsje hebben genoten.

Het einde van een tijdperk.

Wij hadden altijd een servies met het onderstaande motief.

Erg leuk. Een nadeel was dat als je soep in een bord deed dat het net leek of er een haar in je soep zat. Die opmerking hebben we dan ook erg vaak gehad. Aan eenieder die zich dat nog herinnert kan ik zeggen dat dat niet meer gebeurt.

Het vogeltje en zijn kooitje waren op veel borden zo goed als verdwenen en bovendien hadden we nog maar vier platte borden. Bovenstaand servies is dus uit de roulatie en vervangen.

Cruz de La Reina.

Ik heb gisteren lang getwijfeld om te gaan wandelen, er was een calima maar de temperaturen waren nog zéér aangenaam. Dus toch maar op stap vanuit huis naar het ’Kruis van de Koningin’.

Vanuit huis loop je eerst door een prachtig pad.

Tot je bij de het oudste stenen gebouw van Puntagorda komt. de Iglesia San Mauro Abad. Geconstrueerd in het midden van de XVI eeuw. Ik ben geen kerk liefhebber. Maar dit is een prachtig kerkje. Geen overdreven pracht en praal maar stijlvol en zeer netjes. De moeite van een bezoek waard.

Gelijk daarna loop je een barranco in.

Beneden in de barranco is een bruggetje over een gort droge rivier bedding.

Met als je weer omhoog gaat een mooi uitzicht op het kerkje. Direct er tegenover staat de totaal vervallen pastorie waar naar verluid vroeger de inquisitie zat, best macaber.

Je loopt dan verder tussen de akkers tot je bij een Spaanse kas komt. De kassen hier zijn niet bedekt met glas, zou een beetje te heet worden, maar met gevlochten polypropuleen doek.

Als je dan door een gat kijkt zie je dit.

Bananen.

Je loopt dan verder over een slingerende landweg voor Cruz de Matos langs.

Links boven op de heuvel zie je Cruz de Matos.

Uiteraard kom je ook langs een barranco wand vol geiten.

Tot je bij de Cruz de la Reina komt.

Opmerking: De kleur van de zee varieert. Dit komt door de hoek van de zon ten opzichte van de camera. Daar kan je niet echt veel aan doen.

En zo ziet dat er uit van een afstandje.

En ja ik was er echt.

De terugweg was aanmerkelijk lastiger je moet zo’n 500 m omhoog en het werd steeds warmer. Toen ik om om twee uur thuis was was het inmiddels 28°C. Toch ben ik blij dat ik gisteren ben gaan lopen. Terwijl ik dit, om half twaalf, schrijf is het inmiddels 34°C.

Nog een keer Don Pedro El Tablado.

Nog maar eens deze indrukwekkende route. Voor mijn wandel maatje voorlopig zijn laatste want hij gaat voor een paar maanden terug naar Noorwegen.

Parkeren op het centrale plein van Don Pedro is geen probleem. Het is een langwerpig plein op een bergrug met aan de ene kant drie huizen en een dorpshuis en aan de andere kant een boerderij. Wel stom dat ik ben vergeten een foto te maken het ziet er best wel desolaat uit.

De wandeling begint direct vanaf dat plein. Na korte tijd kom je dan bij deze indrukwekkende, rauwe, diepe Barranco de Fagundo waar je doorheen moet.

Richting binnenland.
Richting zee.

Je gaat vanaf dat moment dan ook steil naar beneden.

En omdat we vroeg vertrokken waren liepen we in een heerlijk ochtend zonnetje. De andere kant van de barranco ligt hier nog in de schaduw. Je ziet er het pad waarover we straks weer omhoog moeten.

Dieper in de barranco wordt je stil van de grootsheid van de natuur.

Zie je John (blauw t-shirt) lopen?

Boven aangekomen ben je vlak bij El Tablado en wordt je weer getrakteerd op dit fantastische uitzicht. Nog even en dan zijn we bij het barretje van Femke voor een heerlijke café con Leche en een stuk taart.

El Tablado.

En om elf uur stonden we voor de deur. Stom, stom, stom de bar gaat pas, en dat herinnerden we ons op dat moment ook, om half één open.

Dus maar weer terug en een nog schaduw rijk plekje gezocht voor de lunch.

Zo, de helft van de 10 km en de 745 m omlaag en weer omhoog zit er op. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik dit allemaal nog kan doen en dat is zoals afgelopen week maar weer pijnlijk duidelijk is geworden echt niet vanzelfsprekend.

De natuur wordt al weer langzaam steeds bruiner. De tuin niet want die krijgt water. Alles groeit en bloeit dat het een lieve lust is.

Een Monarch vlinder.
De na één nacht al weer op z’n retour zijnde Koningin van de nacht.

En deze staan te dringen om vannacht te gaan bloeien.

En deze Pitahaya heeft gisteren gebloeid. Onder bij de twee de al verlepte bloemen zie je dat mijn poging tot kunstmatige inseminatie zijn vruchten lijkt te gaan afwerpen.

Pitayas op komst?

Barranco de la Madera.

Voor onze wandeling van gisteren door de ‘Vallei van het Hout’ vertrokken we vanaf de parkeerplaats van het Santuario de Nuestro Señora de Las Nieves. Dat ligt boven Santa Cruz en dus een eind rijden.

In het totaal 15 km en 780 m omhooog en omlaag.

Maar …… na een poosje kwamen we dit bordje tegen. ‘Wandelpad gesloten’. Mooi is dat, vorige week de route van internet gedownload, waar geen waarschuwing o.i.d. werd vermeld en dan sta je hier na bijna anderhalf uur rijden heb je dit. Buurtbewoners wisten niet wat er aan de hand was. Dus besloten we omdat we er toch waren maar eens te gaan kijken en ons verstand te gebruiken als we iets tegen kwamen.

De barranco is erg smal en er lopen veel waterleidingen doorheen.

De buizen voor die water leidingen waren helemaal in de rotsen uitgehouden en gelegd boven op de oude water kanalen uit de jaren vijftig.

Tot het einde van de barranco was er weinig aan de hand. De wandeling liep via een bospad over zo’ n acht kilometer langzaam omhoog. Wel verontrustend waren de boodschappen die in het stof op de waterleiding waren geschreven. Zowel in het Engels als in het Spaans werd aangegeven dat doorgang niet mogelijk was.

De terugweg liep door gangen die in de groten waren uitgehouwen en afgesloten door metalen deuren. Maar daar kon je toch nog langs dus voor een Noor en een Hollander niet echt problematisch.

Die gangen waren behoorlijk lang en op regelmatige afstanden waren er gaten in de wand gemaakt zodat er toch nog wat licht was.

Na een poosje was de gang ingestort. Maar zo te zien al wel erg lang geleden dus gingen we door.

Best spannend allemaal maar we kwamen er zonder problemen doorheen. De route werd daarna nog spectaculairder. Een erg smal pad in een erg steile helling

En ook een aantal keren land verschuivingen maar ook die waren niet echt onoverkomelijk.

Hieronder zie je hoe stijl het pad aan de linkerkant naar beneden loopt. Je ziet aan de houding van John hoe dat voelt als je daar loopt.

Weer een land verschuiving.

Dat pad veranderde in een bospad met een dikke laag dennennaalden. Dat lijkt makkelijk maar is erg glad, ik ben dan ook diverse keren op mijn kont geland en dan is die dikke laag naalden wel weer welkom.

Na een poosje kwamen weer zo bordje tegen ‘Sendero Cerrado’ maar nu voor de wandelaars in de richting waar wij vandaan kwamen. Zucht, onze nachtmerrie dat de afsluiting zou zitten vlak voor het einde van de wandeling en dat we helemaal terug zouden moeten bleek ongegrond en we konden in een naast de kerk gelegen bar van een ijsje gaan genieten.

Alles in aanmerking genomen moet ik zeggen dat je wel een erg getrainde wandelaar moet zijn om deze route te lopen. De staat van onderhoud is erg matig en mijn advies zou zijn, niet doen.

La Caldera van boven naar beneden.

Vanwege twee klote berichten vrijdagavond was dat weer zo’n dag die overgeslagen had mogen worden. Eerst het telefoontje dat de tuin en het dak van het huis van onze jongste dochter in Leersum zwaar waren beschadigd door de plotselinge zware storm en direct daarna het bericht van de vriend van ons die om gezondheidsredenen naar Nederland is gegaan die ons vertelde dat hij er rekening mee moet houden dat hij waarschijnlijk alvleesklierkanker heeft. Zaterdag dus met mixed feelings de volgende wandeling gaan doen.

Met spierpijn in mijn billen en kuiten schrijf ik deze blog. Maar deze wandeling is er een die op ieders Bucket List moet staan. Je vertrekt op punt B met een taxi, €12,50 pp, naar punt A. Van daaruit is het 17km weer terug naar punt B waar je auto staat. Ga je het doen zorg dan wel dat je goede niet te kleine wandelschoenen hebt. Het pad is doorgaans erg goed maar hoe aantrekkelijk bijna alleen afdalen ook lijkt het is een aanslag op je loopgestel en op je tenen als je schoenen niet goed passen.

Er rijden daar elke dag 8 taxi’s om de mensen naar boven te brengen. We stonden met 8 personen te wachten toen er een taxibusje aan kwam. Op mijn vraag hoeveel er per taxi werden vervoerd kreeg ik als antwoord: ”Vanwege COVID-19 maar 4 personen”. Dat busje vertrok echter en er kwam een stationwagen taxi waar we met zijn vieren in moesten. Verbaasd vroeg ik de chauffeur hoeveel mensen er normaal in die taxi werden vervoerd. Zijn antwoord was simpel:”Zes! Vanwege Corona zijn de twee stoelen in de kofferbak weggehaald”. Gelukkig was iedereen in de taxi ingeënt dus echt problematisch was het niet.

Halverwege omhoog stopt de taxi om je van het uitzicht te laten genieten. Het water stroompje daar beneden in het midden, daar lopen we straks.

De wandeling begint in een dicht bebost gebied met prachtige bomen.

Na vijf kilometer kom je bij dit prachtige beekje.

Vlak naast het bezoekerscentrum hebben we geluncht.

Deze opmerkelijke rots is de Roque de Idafe. In het verre verleden werd deze rots vereerd door de oorspronkelijk bewoners die in de Caldera woonden. Op het puntje van die rots werden dieren geofferd. Vraag je je wel af hoe ze daar boven op kwamen.

Na 10 km is er een afslag naar de Cascade de Colores. Zeker de moeite waard om te bekijken.

Hier kwamen we voor het eerst behoorlijk wat mensen tegen. Er lopen dus best veel mensen deze route. Je hebt daar niet echt last van. Door de gespreide toevoer met de taxi’s merk je dat niet echt.

Het laatste stuk is het wat minder interessante deel je loopt over de bedding van dat beekje die gezien de breedte ook wel eens een beek zal zijn.