Over de rand van de Caldera.

Gisteren zijn we over de rand van de Caldera via de Pico de la Nieve naar de Roque de Muchachos gelopen.

Omdat de laatste twee wandelingen zich voornamelijk in de mist hadden afgespeeld controleerde ik voor we gingen nog even op HD-meteo La Palma de weerkaarten die laten zien waar de zon wel en niet schijnt. Gelukkig lag de kraterrand helemaal in de zon.

We gingen met twee auto’s. We hebben John’s auto op de Roque (B) gezet en zijn met mijn auto naar het begin van de route gereden. Daar aangekomen was het knap fris.

Dus maar snel aan de wandeling begonnen.

Boven de boomgrens aangekomen bleek het toch mistiger dan gedacht.

Maar zo nu en dan kon je toch een blik werpen op de fabelachtige uitzichten die zich in de mist verscholen.

Maar optimaal was het verre van.

De natuur liet zich wel weer overal van haar mooiste zijde zien.

Hieronder zie je een soort slangenkruid, de Tajinaste, die alleen op La Palma voorkomt. Omdat deze zeldzame plant zo goed als verdwenen was is jaren geleden begonnen om deze te herintroduceren. Met succes, tegenwoordig staan ze overal en beginnen net in bloei te komen. Erg mooi.

Ondanks de aanlokkelijke blauwe luchten die we regelmatig zagen verdween de bewolking niet echt. Wel werd het op die momenten gelijk ook erg warm.

Dit was nog wel even een bijzonderheidje. De “Pared de Roberto”.

Deze parad of wel muur is super oud en ontstaan tijdens de vulkanische uitbarstingen die het eiland La Palma hebben gevormd. Die muur is meters hoog, behoorlijk lang en slechts een centimeter of 60 tot 80 dik. Dit soort muren loopt van de rand van de krater recht naar beneden.

Een legende zegt dat dit gat in deze muur is gemaakt door de duivel. Een jonge man kon zijn geliefde aan de andere zijde van de muur niet bereiken. Hij verkocht toen zijn ziel aan de duivel, die maakte als tegen prestatie het gat zodat Roberto naar zijn geliefde kon komen.

We zullen deze route nogmaals moeten lopen. De wolken bleven, tot vlak voor de Roque maar uit de Caldera omhoog komen zoals op bovenstaande foto te zien is.

Nog even een foto van de GTC, de Gran Telescopio Canaria, die bij de Roque staat. Deze telescoop met zijn spiegel diameter van 10 m behoort de de grootste telescopen in de wereld. Momenteel wordt een felle strijd geleverd met Hawaï om de TMT (Thirty Meter Telescoop) met een spiegeldiameter van 30 m! Ik las deze week dat er een kans is van 70% dat hij hier naar toe komt.

Pico Benejado.

Deze week ben ik voornamelijk bezig geweest met het snoeien van de avocado bomen die dit jaar, een z.g.n. ‘Off’ jaar, weinig vruchten hebben opgebracht. Doel van dit werk is om een stukje van de te verwachten grotere oogst van volgend jaar, een ‘On’ jaar, te verplaatsen naar het ‘Off ‘ jaar wat daarna weer wordt verwacht. Dat heb ik allemaal niet zelf verzonnen maar dat ‘moet’ van Oswaldo mijn consultant. En ja dat doe ik dus maar.

Na onze wandeling van vorige week heb ik zoals gezegd een extra pagina toegevoegd aan het info boek van Casa Demetria en …. het helpt al.

Gisteren zijn we naar de Pico Bejenado gelopen en we zijn zelfs geen plas papiertjes tegen gekomen. De geplande route (in rood):

Voor we vertrokken nog even vlug een foto gemaakt van deze klaprozen. Je hebt ze hier in het bekende rood, in paars maar deze zijn wit.

In het midden ons doel de Pico Bejenado.

Gelukkig was de top op 1.854m nog te zien in de bewolking die er nog hing van de regen van de nacht ervoor. Maar volgens El Tiempo zou er die dag geen regen vallen dus de kans, op het volgens het ANWB boekje spectaculaire uitzicht, was wel aanwezig.

De Route begint aan een breed pad. Maar dat pad wordt al snel smaller.

Om uiteindelijk te veranderen in en smal rotsachtig pad.

Zoals je op bovenstaande foto kan zien werd helaas het zicht al snel minder. Toch zag je tussen de bomen door nog mooie vergezichten er was dus toch nog hoop.

De bergrug waar we vorige week liepen.

Echter boven aangekomen was dit het uitzicht:

Links zou je de vlakten (los Llanos) van Aridane moeten kunnen zien en rechts het spectaculaire uitzicht over de Caldera de Taburiente. Dat was dus KMP. Wel werden we welkom geheten door een grote raaf die duidelijk gewend was om door wandelaars gevoerd te worden.

En na van een gezonde, edoch voedzame maaltijd genoten te hebben,

besloten we terug te keren over het zelfde pad als we zijn gekomen. Het rode deel, kaartje boven, wat we niet genomen hebben, hebben we overgeslagen vanwege het slechte zicht. We werden wel steeds gevolg door onze bedelende vriend.

We gaan deze wandeling zeker nog een keer doen, we willen het spectaculaire uitzicht toch nog een keer zien.

Refujio El Pilar naar Pico Ovejas.

Nog bedankt voor alle terugkoppelingen m.b.t. mijn vraag of ik niet te veel over wandelen schrijf. Gelukkig hier nog een.

M.b.t. onze inentingen kan ik zeggen dat het verder perfect is gegaan. We hebben alleen allebei een dag een stijve arm gehad.

Toen we bij El time waren kon je goed zien waar de wandeling zou zijn.

Onder de wolken and tussen de Caldera de Taburiente (links) en het begin van de Ruta de Vulcans (rechts).

Tussen die twee punten ligt een bergrug die midden op het eiland ligt. Heel vaak stromen de wolken van de oost zijde van het eiland over de bergrug naar het westen waarna de wolken condenseren. Dat is best een spectaculair gezicht. Dit fenomeen komt maar op een paar plaatsen in de wereld voor. Het zorgt er bovendien voor dat al dat gecondenseerde water de grond in zakt en de natuurlijke bronnen van het eiland weer met water vullen. Zo dadelijk een foto waarop je dat goed kunt zien. Die wolken hebben echter ook een nadeel ook dat zie je zo.

Midden op die bergrug ligt een pad waarover een (brandweer) auto kan rijden. De route GR311 slingert daar links en rechts omheen via beschutte wandelpaden.

Nu het nadeel van de wandeling, door de bewolking was het bijzonder vochtig.

Wat resulteerde in bijzonder veel mos groei op de bomen aan de oostzijde.

Ook kon je goed zien hoe het water overal condenseerde we liepen dan ook continu onder druppelende bomen.

Ondanks het feit dat het een mooie wandeling was hebben we bij de uitzichtpunten niets meer gezien dan een vet wolkendek.

Na zeven van de geplande 9 km hebben we gegeten bij een ‘indrukwekkend’ monument dat daar is onthuld door een aantal presidenten van wandel- en toeristische organisaties.

Informatie panelen geven geven daar weer wat je aan beide zijden van de bergrug zou moeten kunnen zien als er geen wolken zijn. Ook is er een kraan voor drinkwater.

Tijdens de lunch kregen we bezoek van deze mooie jongen (of meisje).

Kon ik eindelijk de oog herkenning voor dieren van mijn camera testen, werkt als een beer, perfect!

Omdat het al laat was hebben we de laatste 2 km van de geplande route niet meer gelopen en zijn over het hoofd pad terug gelopen.

Op bovenstaande foto zie je waar ik me bij deze wandeling ook mee bezig heb gehouden. Ik heb afval gefotografeerd. Ik wil een pagina in het boek van Casa Demetria maken genaamd: Keep La Palma clean.

Bij deze gelijk een oproep aan alle dames.

Dat jullie moeten plassen, best, dat je jezelf moet droogmaken, best,

MAAR GOOIT NIET OVERAL DIE PAPIERTJES WEG.

Neem naast die papiertjes een plastic zakje mee bewaar ze en gooi ze thuis weg. Zou 80% van alle afval schelen.

Ten slotte nog even een tip. Dit is een mooie wandeling maar besluit je hem te gaan doen houdt dan een alternatief achter de hand voor als die wolken over de bergrug stromen.

El Paso – Llano de Jable.

Zoals misschien is opgevallen wandel ik de laatste tijd nogal wat. Ik vind dat erg leuk en ben blij dat ik dat nog kan doen. Over koud een half jaar word ik 70 en dat is dus allemaal niet meer zo vanzelfsprekend. Als ik te veel over mijn wandelingen schrijf laat maar weten.

Gisteren zijn we, John en ik, vanuit El Paso tussen de vulkanen op de Montana de Enrique en de Montaña Cemada over de Llano (vlakte) van Jable terug naar El Pasó gelopen. 13,7 km en 593 m stijgen de dalen. Het weer was fantastisch.

Links Los Llanos en rechts zie je El Paso.

Na een stukje over een doorgaande weg te hebben gelopen draaiden we een landweg op en werd het een eind mooier.

Dat hondje is een paar kilometer met ons mee gelopen.

Aan het einde van de bovenstaande weg werd het klimmen. Dwars door een dicht dennenbos. Stom genoeg heb ik daar geen foto van gemaakt. Ik dacht: ”daar heb ik er al zoveel van” maar in deze blog was hij wel leuk geweest om het enorme contrast te laten zien met het landschap van de Llano de Jable.

We wandelden hier over het resultaat van een vulkaanuitbarsting van zo’n 500 jaar geleden.

Na een poosje veranderden de fijne steentjes in grof gesteente.

En dat liep een eind lastiger.

We waren wel weer blij met onze wandel app. Zo nu en dan was het pad toch wat lastig te vinden.

Maar zoals aan alles kwam er ook aan deze wandeling een eind. Via nog steeds met bloemen bezaaide landweggetjes kwamen we weer

in El Paso.

Porís de Lomada Grande, wandelen op een lege maag.

Vanwege de formule 1 hebben we deze maal niet op zondag gewandeld maar op dinsdag. Nu vasten wij op maandag en dinsdag maar ik zei tegen John:”Géén probleem we gaan” en dit was onze route. 7,6 kilometer met een hoogte verschil van 467 meter.

Bij de A (onder de B) stond de auto.

Een “Porís“ is een natuurlijke haven of steiger. Het is een woord wat eigenlijk alleen voorkomt op La Palma en Tenerife (Wikipedia) en een lomada grande is een grote heuvel. Nu daar kwamen we al vlug achter.

De route die we gekozen hadden liep over een prachtig weggetje naar beneden maar al vlug kwamen we bovenstaand bord tegen. Er wordt gewaarschuwd dat:

  • GEVAARLIJK GEBIED.
  • Er is geen strand wacht.
  • Er is risico op vallend gesteente.
  • Er is gevaar voor grote golven.
  • Het water is erg diep.
  • Er staan sterke stromingen.
  • Val gevaar vanwege de rotsachtige kust.

Na even achter onze oren te hebben gekrabd concludeerden we dat we in ieder geval geen gevaar op Corona was zijn we maar gewoon doorgelopen. Het pad bleef erg mooi maar niet zo mooi als de uitzichten.

Het geeft niet hoe vaak je het ziet het blijft indrukwekkend. Op de plaats waar we hier staan gaat het 100 à 150 meter steil naar beneden. Je kan het water wat hier direct onder op de kust slaat daardoor niet zien.

Playa del Callejoncito (strand van het steegje)

De natuur is prachtig deze tijd van het jaar, bloemen overal waar je kijkt.

Het gebied van de porís lijkt wel wat op de ‘haven van Puntagorda’. Er zijn ook hier heel veel rots woningen.

We hebben daar gerust en onze lunch genuttigd. Ik had voor alle zekerheid twee appels meegenomen waar ik er toch maar één van heb opgegeten.

Na alle wereldproblemen besproken te hebben onder het genot van het heerlijke weer, een prachtig uitzicht en enkele hele grote golven hebben we ons op de terugweg begeven.

Deze route was een stuk lastiger. Het pad was zo nu dan aangegeven door steen mannetjes, zie foto. Dat zijn hoopjes stenen die moeten aanduiden dat je nog op het goede pad zit. Maar het grootste deel van de tijd was het pad onzichtbaar en totaal overgroeid door een soort tot 1,5 m hoge brem en een klein soort schijf cactussen met enorme naalden die je dus ook vaak moeilijk kon zien. Één kwam er dan ook in Johns teen terecht.

Deze foto is op zo’n 30 cm hoogte genomen.

Door de windstille dag, de warme zon en het gebrek aan eten kreeg ik op een gegeven moment trillende benen. Maar ik dacht stel je niet aan. Maar toen ik ook alle kleuren van de regenboog begon te zien hebben we toch maar een pauze ingelast. Na het nuttigen van mijn tweede appeltje en een minuut of tien rust konden we onze weg weer vervolgen.

Tegen het einde van de route kwamen we in het vorig jaar verbrande gebied.

Alle bomen op bovenstaande foto zijn nog helemaal verkoold maar het huis is gespaard gebleven. Waarschijnlijk door de inzet van de blus helicopters die overal enorme hoeveelheden water overeen hebben gegooid. De bewoners moeten wel behoorlijk in de rats hebben gezeten.

Vanochtend woog ik 76,2 kg. Het laagste gewicht sinds we gestart zijn met vasten op maandag en dinsdag. Over het algemeen doen we gewoon alles die dagen maar ik ga toch maar niet meer van die zware wandelingen doen.

Van Don Pedro naar El Tablado, een stukje van de Camino Real de la Costa.

We vertrokken dus uit Don Pedro dat klinkt goed maar stelt niet veel voor.

Don Pedro.

Ook begint de wandeling niet echt spectaculair.

Maar dat wordt snel erg veel beter als je de Barranco Fagundo in gaat.

Deze barranco is echt spectaculair.

Zie je John?

En aan het einde van die barranco kan je bij de zee komen door een erg laag in de rotsen lopend pad en over een nogal gammel uitziend klimrek. Wij hebben dat maar niet gedaan.

Na de barranco krijg je dan weer een al even spectaculair uitzicht over de kust.

Lijkt nog niet bijzonder maar net om de hoek.

Op de landtong ligt het dorpje Guelguén en wat hoger zie je Los Franceses.

In El Tablado hebben we in bar La Garza een heerlijke café con leche gedronken met een stuk níspero taart. Femke, de Nederlandse, die er bediende wilde onder geen voorwaarde op de foto maar ze is verder erg aardig en ik kan je wel aanraden dit barretje te bezoeken je kan er zelfs wat eten. Het is open tussen half een en zes uur.

Volgens de bewegwijzering was het dus 4,5 km. Mmmm hemelsbreed misschien maar wij hebben 11,5 km gelopen met ruim 700m omhoog en omlaag.

Doordat we dezelfde weg terug hebben gelopen zijn de afstand aanduidingen over elkaar heen geschreven.

In de vorige blog schreef ik over onze Dominicaanse kerstboom. Ik heb me toen een rotje gezocht naar een foto maar kon die niet vinden. Toen ik na de blog nog een keer ging zoeken vond ik hem in het eerste fotoboek dat ik beet pakte. Dus bij deze hier is hij.

Onze kerstboom in 1980.

De eerste is een feit dit jaar.

De eerst bosbrand is een feit dit jaar. Iemand was afval aan het verbranden en het vuur ‘ontsnapte’ hem, gevolg:

Doordat alles nog steeds erg vochtig is bleef de schade beperkt tot ca. 3.000 m2.

Gisteren hebben we weer een mooie wandeling gemaakt onder Tijarafe. We zijn helemaal afgezakt naar zee en weer terug. Ik zal jullie niet lastig vallen met allemaal mooie plaatjes, alleen deze.

Het doel was Playa del Jurado, helemaal onder in de baranco aan de rechter kant zo’n 600 m lager.

La Palma is niet voor niets het steilste eiland te wereld.

Maar we zijn er gekomen. Helemaal beneden zijn verschillende bouwwerken van mensen die daar een weekend verblijf hebben. Je vraagt je af hoe ze die materialen daar gekregen hebben.

Vía de zee lijkt me gezien de enorme golven knap gevaarlijk. Het water spat daar zo’n 6 tot 10 m hoog de lucht in. John zag dan ook af van zijn voornemen om te gaan zwemmen.

Terug omhoog was een bijzonder warme en zware klim. Gelukkig had ik geen last van het spiertje in mijn heup dat ik bij de afdaling had verrekt. Het was kennelijk een soort ‘rem’ spiertje.

Een opmerkelijk dingetje was bovenstaande bouwsel langs de route. Door erosie was de laag onder de toplaag langs de wandelroute een behoorlijk eind verdwenen. De volgende stap zou zijn geweest dat die toplaag het begeeft en dan zouden die rotsblokken naar beneden komen. Dat wil je niet dus heeft men een steuntje gemaakt. Ik ben benieuwd hoe lang dat goed gaat.

De bloem in de agave in de cactus tuin is inmiddels ruim drie meter hoog.

Of deze knoppen nog open gaan weet ik niet. Ank zegt in ieder geval van niet. Zou echter wel leuk zijn.

De tweede is trouwens ook een feit. In dit geval een calima, we genieten hier momenteel van een temperatuur van 24°C. Voor het weekend wordt echter weer regen voorspeld.

De heuvels rond Puntagorda.

Allereerst de beloofde foto van sneeuw. Hoewel het al veel minder is dan vrijdag lukte het me zaterdagmiddag wel om een foto van de sneeuw op de Roque de Muchachos te maken.

Midden boven liggen de observatoria, nu wel in de sneeuw. Het is niet mogelijk daar te komen, alle wegen er naar toe zijn afgesloten. Tijdens de opnamen van de film ‘The midnight sky’ van George Clooney die daar voor een deel werd gemaakt lag die sneeuw daar niet maar werd later door een computer toegevoegd.

Maar goed gisteren hebben we op de berg en in de bossen en boven Puntagorda gelopen. De app MapOut werkt erg goed …. mits je er op kijkt en niet te veel loopt te OH’en.

Een mooie wandeling. Het eerste deel was van een wandeling liep langs een aantal fuentes (poeltjes). Die waren niet echt spectaculair.

Het was afwisselend landschap.

En hoewel het nog winter is heeft de overvloedige regen van de afgelopen tijd veel planten gestimuleerd om te gaan groeien.

Ook kwamen we overal wijngaarden tegen.

Hoewel het op zijn eindje loopt was er toch nog veel amandel bloesem.

Dit soort katten zie je veel op La Palma, Siamezen hebben kennelijk sterke genen.

Wandeling naar Las Salinas.

Zaterdagavond had ik na een lekker etentje een bak koffie gedronken. Dat had ik niet moeten doen want dan slaap ik slecht. S’nachts lag ik wakker en dacht ik aan de geplande wandeling van de volgende dag. Las Salinas, de zout vlakten, was ons doel en dat bracht mijn gedachten weer terug naar de Dominikaanse republiek waar wij begin 80’er jaren woonden. Wij leerden daar Cees en Eveline kennen waar we sindsdien bevriend mee waren. In die tijd gingen we graag naar de Dominikaanse ‘Las Salinas’ waar we vele mooie uren op het strand hebben gezeten en hebben gedoken. Eveline is ons vorig jaar april helaas ontvallen. Ik had het vermoeden dat ik nog wel vaker aan haar zou denken die dag.

Zondagochtend John opgehaald en na een uur en een kwartier kwamen we aan bij het startpunt van onze wandeling.

IMG_4766

Toen ik mijn telefoon pakte om de route-app te starten zag ik dat ik een Whatsapp van Cees had ontvangen, toen ik die opende kreeg ik het volgende te zien.

IMG_2260

Je begrijpt die kwam binnen, ze is tijdens die wandeling nauwelijks uit mijn gedachte geweest.

Onze wandeling liep door het buitenaardse landschap die de laatste vulkaanuitbarsting van de Tenegia eind 1971 op La Palma heeft achtergelaten. Ik besteed niet al te veel woorden aan deze schitterende wandeling. De foto’s van het fascinerende landschap spreken voor zich zelf.

IMG_4772

Toen we vertrokken lag ons vertrekpunt op 640 m ineens in de wolken.

IMG_4782

Naast de Tenegia ligt een klein vulkaantje.

IMG_4778

De top van de Tenegia met El Hierro op de achtergrond.

IMG_4786

Er groeit haast niets.

IMG_4785

Maar geprobeerd wordt het wel.

IMG_4791

Dichter bij de kust neemt de begroeiing toe.

IMG_4793

Ons doel in zicht met op de voorgrond een vuurtoren.

IMG_4798

Het was een schitterende en warme dag.

IMG_4799

Een strandloper die van zout houdt.

IMG_4803

De Tenegia zoals je hem ziet op de terugweg.

IMG_4805

Tenerife en Gomera aan de horizon.

Het laatste stukje van de wandeling was erg zwaar. Het was erg stijl, zie foto, door het fijne gruis waar we op liepen zakte je elke stap omhoog ook weer 10 cm naar beneden.

IMG_0897

De gele lijn geeft de route weer die we hebben gelopen.

We hebben 11,1 km gelopen, 631 m omlaag met een maximaal hellingspercentage van 21% en de zelfde afstand omhoog met een maximum percentage van 28%

Zwaar maar een wandeling die ik niet vlug zal vergeten.

 

 

Een schok door huize Schop.

Na regen komt zonneschijn maar, en dat vertelt het gezegde weer niet, ook onkruid! Het werd dus hoog tijd om in mijn maai-overal te kruipen en er iets aan te doen. Dat die overal geen overbodige luxe is laat onderstaande foto zien.

Na regen komt dus zonneschijn en onkruid en daarna een soort verschrikkelijke sneeuwman die maait en daarna onherroepelijk lekken. De slangen van de bevloeiing zijn door de jaren in de zon hard en bros geworden. Ik probeer er niet op te geen staan maar ja, als je ze niet ziet. Dan zijn lekken het gevolg.

Dus vandaag was her reparatie dag.

Gisteren hebben John en ik weer een wandeling gemaakt. We hebben langs de rand van de Caldera gelopen. Niet zo’n lange tocht slechts 8,3 km maar we moesten wel 730 m omhoog en omlaag natuurlijk.

Het was een zware maar mooie tocht en het was hartstikke helder. Je kon Gomera en El Hierro goed zien liggen.

En zo zit je dan op 1.800 m hoogte je boterhammetje te nuttigen. Het dal daar beneden ligt op ca. 600 m.

Een filmpje, met foto’s is het moeilijk weer te geven wat er te zie is.

Dan de grote schok. Mees en Isabel hebben van plaats gewisseld. Zo lang we hier wonen heeft Mees altijd naast mij op de bank gelegen en Isabel bijna altijd naast Ank. Maar nu ligt Mees dus ineens naast Ank.

Isabel is een ander verhaal. Zij heeft zeven vaste plekken en een aantal variabele. Bij haar weet je het nooit zeker maar ja het is een vrouw en dan kan je dat verwachten.

Isabel op Mees zijn plekje. Ze ligt ook graag onder een kussentje. Waar dat goed voor is weten wij ook niet.