Dag 10, het is onnatuurlijk stil.

Vandaag liep ik op de Finca om naar de avocado bomen te kijken en wat me opviel was de stilte. Je kan je in Holland volgens mij niet voorstellen hoe stil het buiten kan zijn. Het was windstil en je hoorde absoluut niets. Onnatuurlijk stil was het.

Het aantal Corona gevallen is weer met 9 opgelopen naar 33.

Maar toch goed nieuws.

12 weken echo

Mijn oudste dochter stuurde haar 12 weken echo van haar nieuwe zoon of dochter. Ik moet zeggen ik word hier helemaal emotioneel van. Wat leven we in een vreemde tijd.

Dag 9, deel 2, nu 24 gevallen.

Zo dat lijkt er meer op, die foto onder dan hè.

Hier een overzichtje van het aantal Corona gevallen op de Canarische eilanden.

Zoals je kan zien is La Palma het slechtste jongetje van de klas. De stijging is hier het sterkst.

Het virus en de maatregelen brengen in veel gevallen het goede in de mens naar boven. Er is er maar een die daar nogal negatief bij afsteekt.

Dit was een paar dagen geleden in het nieuws.

En vandaag.

Het is nog niet zo ver maar hij, ik kan zijn naam niet meer noemen zonder spontaan misselijk te worden, heeft een oude wet weer van stal gehaald die het wel mogelijk maakt. Zou dit nu echt zijn? Zou het sensatie pers zijn? Je kan het je haast niet voorstellen dat het waar is.

Onze Duitse gasten hebben inmiddels een ticket voor zaterdag. Zitten de hele dag in de zon en kunnen nergens naar toe. Een horror vakantie noemt Michael het. Ik herinner hem er dan telkens aan dat hij gelukkig niet op een appartement zit. Hij vindt dat maar een schrale troost.

Dag 8, regen en …… sneeuw!

Ja zeker 14 mm regen in Puntagorda, op onze Finca in ieder geval. Ook is de eerste sneeuw op de Roque de Muchachos gevallen. Mijn nieuwe project, een boek lezen, loopt dus lekker.

Wat het virus betreft is het aantal gestegen tot 21. Maar er is ook een tekort aan testen begrijp ik dus je weet het niet.

Zojuist wel naar de persconferentie op de NL TV gekeken, geen lock-down zoals hier. Wat wel mijn wenkbrauwen deed fronsen was de volgende mededeling.

Wat houdt dat in voor ons en daar bedoel ik heel Europa mee? Ik houd mijn hart vast.

MANEJO DEL CULTIVO DEL AGUACATE EN LA COMARCA DEL NOROESTE DE LA PALMA

Ik heb maar weer eens een cursus gevolgd en wel: BEHEER VAN DE AVOCADO-CULTUUR IN DE REGIO NOORDWESTEN VAN LA PALMA. Vrijdagmiddag theorie en zaterdag ochtend praktijk.

Zaterdagochtend, eerst de uitleg.
En daarna de schaar er in.
Ruud, er wacht je nog veel werk.

Tot grote schrik van de eigenaar bleef er weinig over van zijn boompje. De rest, zo’n 200 moest hij zelf doen. Wel erg interessant hoewel door het gebruikte vakjargon het soms moeilijk te volgen maakte. Het tweede praktijk deel ging over volwassen bomen.

Met mijn zonnepanelen gaat het goed. Mijn energieverbruik via Endesa is nu NUL. Ik ben nu bezig om te begrijpen wat er gebeurt. Voor de registratie van mijn bevindingen werk ik nu geheel papierloos. Alleen een iPad, Good notes, en een Ali pen. Ik vind dat helemaal geweldig. Je kan dan zeer simpel dit soort dingen maken.

Gaaf toch.

Oh ja, we hebben wéér een calima. We zijn gisteravond bij onze Engelse vrienden wezen eten en zaten tot tien uur buiten. Nu moet je niet zeggen:”Je zit toch op de Canarische eilanden!” Dat is waar maar het is ook hier winter en we zitten op 600 m hoogte. Deze foto van de calima zag ik vanochtend op Kanaal 3.

Je ziet ook hier is het virus het gesprek van de dag. Het is gelukkig nog niet op La Palma.

Dat was Mercedes en volgens Vicky hebben wij het nog niet eens zo erg.

De voorspelling voor maandag.

Voor de beveiliging van de zonnepanelen heb ik een camera opgehangen. Tot nu toe heb ik gelukkig alleen ons zelf en bezoek gezien. Maar toch ook andere dingen.

Een langs wandelende kat, in dit geval Isabels grote vijand.
En gisteravond kwam er een uil langs vliegen.

Vasten we nog?

Het is nu dinsdagavond en ik zit me te verheugen op mijn gebakken eitje morgenochtend. Het antwoord op bovenstaande vraag is dus ja, inmiddels 20 weken.

En het resultaat? Dat vasten wordt steeds makkelijker. Het is inmiddels een soort gewoonte geworden. Verder zijn inmiddels al mijn broeken te groot geworden want ik ben behoorlijk afgevallen.

Vier kg dus.

Andere effecten zijn dat ik veel minder op kan als vroeger. Wat verder erg leuk is is dat alles veel lekkerder is en ik voel me uitstekend.

Het weer blijft onveranderlijk veel te warm en er valt gewoon nog steeds geen druppel regen. Uiteraard heb ik daar weer een grafiek van.

Dan na al die grafieken, een Zwitser hier in Puntagorda zei:”Hans ja die ken ik dat is toch die man die man van de grafieken”, nog maar even een foto van de zonsondergang van vanavond.

Het is heerlijk maar het klopt niet.

We krijgen nogal wat vragen hoe het hier is. Volgens het nieuws in Nederland is het hier nogal slecht. Nu voor de meest oostelijke eilanden is dat ook zo maar hier op La Palma valt het vergeleken met daar mee.

Wel hebben we een zware calima met hoge temperaturen en zware windstoten van zo’n 64 km/uur. Dat is op zich niet zo hard maar ze volgen op helemaal windstille momenten en dan is dat toch behoorlijk indrukwekkend.

Het begon gisteravond om ongeveer acht uur. De temperatuur begon op te lopen en de luchtvochtigheid daalde. En om een uur vanochtend barste de calima met de windstoten goed los, zie onderstaande grafiek.

Wij hebben niet meer schade dan wat afgevallen avocado’s en onze oude badkuip ligt ineens bij de buren.

Die badkuip lag hier naast het puin op de voorgrond.

Ook de rode luchten hebben wij niet. Het blijft hier, door de woestijn stof, bij een zéér heiige grijze lucht.

Tegen 12 uur draaide de wind en zakte de temperatuur naar 23°C wat het nog steeds is. De voorspelling is dat het nog een dag aanhoudt.

Maar ………. het is hartje winter! En zelfs voor deze substropische gebieden is dat véél te warm. Zoals ik al zei, het is heerlijk maar het klopt niet, overdag een graad of 18 en s’nachts een graad of 10 zo hoort het.

Hoe ouder hoe gekker.

Vandaag heb ik les gehad in een soort fierljeppen maar dan in de bergen.

Hier zie je goed hoe de ‘lanza’ er uit ziet.

Deze bezigheid is in het verleden ontstaan toen herders dwars door de bossen en het zeer heuvelachtige landschap van de ene gemeente naar de andere moesten lopen. De stok met de ijzeren punt ofwel lanza die ze daarbij gebruikten was eenhulpmiddel om door alle kloven en ravijnen te kunnen komen. Zij werden de ‘Pastores saltadores’ de springende herders genoemd. Tegenwoordig zijn er veel verenigingen op de Canarische Eilanden die dit als sport beoefenen.

Nu daar heb ik dus vandaag les in gehad. Het werd georganiseerd door Bea Anky’s Pilatus’ lerares. Ank die wilde niet omdat ze dacht bij deze activiteit te veel last van haar handen zou krijgen.

Alle begin is moeilijk dus rustig beginnen.
En langzaam hoger.

In de foto vertelt Bea hoe het moet. Ja zet de stok met de ijzeren punt stevig vast en laat je handen dan over de met amandelolie ingevette paal naar beneden glijden terwijl je rustig omlaag loopt. Ik moet zeggen dat krijg je op de bovenstaande helling met steengruis en een pak dennennaalden zonder zo’n stok niet voor elkaar. Omhoog gebruik je ook de stok je klimt er dan met je handen al het ware in terwijl je op die stok leunt.

Na afloop hebben we gezellig geluncht en de wereldproblemen besproken in de Ciosco van de Mercadillo.

Een van die problemen is de regen ofwel het gebrek daaraan. Hieronder is goed te zien wat er aan de hand is.

Het zou nog kunnen, maar na april is het vier maanden droog.

Het behoeft geen toelichting wat dat de voor de boeren betekent.

Het is zacht in Nederland en zomer hier.

Het is vandaag voor de zesde dag op rij boven de 25°C. Het was zelfs 26,3°C. S’nachts komt de thermometer niet onder de 18°C. Heerlijk weer dus.

Een afdruk van mijn weerstation.

We hebben dus een Calima.

De lucht is grijs en vol woestijn stof.

Lekker toch, die temperaturen, buiten zitten en eten? …….. Maar het is midden in de winter, dit hoort niet! We genieten er wel van maar dat onderbuikgevoel wil maar niet weggaan. Het hoort 18° te zijn en te regenen.

De bloemen in de tuin hebben dat gevoel niet, er wordt door mij immers voldoende water gegeven.

Een bloeiende durazno een soort perzik.
Een strelitzia.
En ook de amandelen staan overal in volle bloei.

Cielo empedrado, suelo mojado.

Dat is wat de oude mannen van Puntagorda zeggen. Het betekent vrij vertaald:”Als de lucht er uit ziet als een veld stenen wordt de grond nat”. Ik moet zeggen in het Spaans klinkt het een eind beter.

Volgens de jonge mannen is dat echter niet meer waar, tegenwoordig is alles anders. Niet zo gek overigens, het is immers de moraal van het leven dat de jeugd alles beter ‘denkt’ te weten dan hun ouders. Maar ach we gaan het zien.

Dit was zo’n beetje de discussie vanochtend om 8 uur na een warme nacht (20º) onder deze prachtige lucht met Antonio en Julio toen ze begonnen aan hun werk. De fundering voor de nieuwe zonnepanelen. Ondanks het feit dat de temperatuur naar de 27 ,5° schoot, is lekker opgeschoten.

Julio maakte en stortte het cement en Antonio verdeelde het en maakte het netjes glad. Het resultaat is niet 100% waterpas maar ach dat maakt voor de opbrengst niets uit en de heren waren zo trots op hun werk.

Het steilste eiland ter wereld.

Ik heb hier al eens iets over gezegd maar gisteren zag ik hoe steil het recht bij ons voor de deur eigenlijk is. We zijn een tijdje terug naar de kust gelopen (gele pijl) met het idee dat het wel mogelijk moest zijn om daar af te dalen naar de zee. Gisteren was ik met Google Earth bezig toen ik zag dat je een hoogte profiel een soort doorsnede van het eiland zo gezegd kunt maken. Dat gaf het profiel hieronder als resultaat voor de route naar de kust via de gele pijl.

Toen we bij de rand van het eiland waren was ik diep onder de indruk van de hoogte. Nu weet ik hoe hoog we daar stonden. 250 m! Twee en een halve domtoren hoog en super steil. Over ongeveer 125 meter gaat het van zeeniveau naar die 250 m. Bij zee zijn we dus niet kunnen komen.

Geregend heeft het nog steeds nauwelijks eronder weer twee buitjes op zee.