Zonne-energie in een stroomversnelling.

12 november heb ik geschreven dat ik plannen had voor zonne-energie. Mijn bijdrage aan een schonere wereld. Sinds die tijd ben ik het internet aan het afstruinen naar info en om te leren. Ik ben voor info bij mijn bovenbuurman op bezoek geweest die al zo’n systeem heeft en het resultaat is dat het er wel gaat komen.

Afgelopen vrijdag ben ik bij Antonio, een lokale aannemer, geweest om eens te vragen wanneer hij de fundamenten zou kunnen maken. Ik had gerekend op een aantal weken maar zijn antwoord was erg onpalmees:”Ik kom maandag”. Ik moest dus aan het werk om de grond bouwklaar te merken.

Twee manderijnenbomen moesten het veld ruimen, een slang van het beregeningssysteem moest worden vervangen en de juiste plaats voor fundamenten moest worden bepaald.

En Antonio? Die kwam, precies op tijd, om op te meten wat hij moest maken zodat hij kon uitrekenen wat hij nodig had zodat hij de materialen kon bestellen. Toen ging hij weer. Nu is het wachten op die materialen en als die er zijn komt hij terug. Zou de echte Palmero dan toch nog de kop op steken?

Gisteren naar een plaatwerker geweest voor een metalen deur. De discussie was ook hier weer kort maar hevig. “Kan je dat maken?”, “Ja.”. “Wat kost het?” Enig rekenwerk leverde een zeer redelijke prijs. “Wanneer kan je hem klaar hebben?”. “Vrijdag.”

Vandaag kwam ik er achter dat het systeem waar ik mijn oog op heb laten vallen in de Black Friday aanbieding is. Wat ik daar mee bespaar krijg ik in geen tien jaar als rente op de bank. Dus …

Dingen veranderen.

Toen ik in 1977 naar de HTS ging moest ik een rekenliniaal aanschaffen. Later dat jaar zag ik de eerste elektronische rekenmachine, een Aristo, hij koste fl 1.000 en kon alleen vermenigvuldigen, delen, optellen en aftrekken.

Toen ik in 1982 mijn eerst computer kocht, een Tandy TRS80, had die 32 kB geheugen en ging ik naar programmeerles om daar mee om te leren gaan.

Toen ik in 1988 mijn eerst harde schijf kocht met 732 MB geheugen werd ik voor gek verklaard, wat moest ik toch met zoveel ruimte.

Toen ik in 1996 op zaterdagmiddag midden in het winkelcentrum Alaxanderpolder gebeld werd op mijn mobiele telefoon van de zaak schaamde ik me rot en ben in een stil hoekje gaan staan.

Toen in 1998 mijn Japanse baas me vroeg:”Heb je mijn E mail gelezen?” moest ik dat ontkennen, die gebruikte ik nog niet en las ik maar eens in de paar dagen. Een maand later kon je niet meer zonder.

Toen in 2000 Nokia aankondigde een foto toestel in een telefoon te hebben gestopt verklaarde ik ze voor gek, daar had je toch een camera voor?

Tsja, dingen veranderen, ik ben momenteel druk bezig met het uitzoeken hoe ik kan omschakelen naar zonne-energie en vanochtend deed ik de lamp in de kamer uit met mijn telefoon.

Zonne-energie? Ja dat wordt mijn nieuwe project. We hebben hier op La Palma een stokoude energiecentrale waar een blauwe walm boven hangt. Ik vind dat maar niets en wil daar onafhankelijk van worden. Bovendien is het een leuk argument om voor Casa Demetria mee te adverteren:”Compenseer voor je vervuilende vliegreis door een huis met zonne-energie te huren.”.

Het plan:

Onder het afdak van Casa Demetria komt een kast (armario) voor de elektrische installatie en de accu’s en achter het huis komen de zonnepanelen.

Hieronder komt die kast:

En dat gaat er ongeveer zo uit moet gaan zien:

Vandaag ga ik naar de gemeente om na te gaan of- en wat voor vergunning ik daar voor nodig heb.

Oh ja, er is in Puntagorda een fotoclub in oprichting. Gisteravond was de tweede bijeenkomst.

Gaat lekker, alleen ik was er.

Oh ja, alle foto’s heb ik gemaakt met mijn telefoon.