Het steilste eiland ter wereld.

Ik heb hier al eens iets over gezegd maar gisteren zag ik hoe steil het recht bij ons voor de deur eigenlijk is. We zijn een tijdje terug naar de kust gelopen (gele pijl) met het idee dat het wel mogelijk moest zijn om daar af te dalen naar de zee. Gisteren was ik met Google Earth bezig toen ik zag dat je een hoogte profiel een soort doorsnede van het eiland zo gezegd kunt maken. Dat gaf het profiel hieronder als resultaat voor de route naar de kust via de gele pijl.

Toen we bij de rand van het eiland waren was ik diep onder de indruk van de hoogte. Nu weet ik hoe hoog we daar stonden. 250 m! Twee en een halve domtoren hoog en super steil. Over ongeveer 125 meter gaat het van zeeniveau naar die 250 m. Bij zee zijn we dus niet kunnen komen.

Geregend heeft het nog steeds nauwelijks eronder weer twee buitjes op zee.

Een uitzicht dat nooit verveelt

Het weer is hier momenteel vrij onstabiel, regen en zon wisselen elkaar af en dat geeft weer prachtige wolken partijen. Gisteravond ging de zon op weer eens een indrukwekkende manier onder.

En even later viel er een bui uit die wolken.

En vanochtend ging de zon op aan de ander kant van het eiland, kwam over de vulkaantop en bescheen de wolken boven zee alweer op een erg mooie manier.

Je kan goed zien waar de zon de wolken al raakt en waar nog niet.

Voor de website van Casa Demetria ben ik momenteel 360° foto’s aan het maken. Dat zijn foto’s waarvan je maar een deel ziet en je met de cursor het beeld kan verschuiven zodat het lijkt of je helemaal rondom kan kijken. Deze foto’s kan ik niet op deze site laten zien. Dat kan alleen op de meest dure versie van WordPress en dat is me toch iets te gortig. Maar in zijn geheel afgedrukt ziet de gehele foto er ook best grappig uit.

Het programmaatje dat je nodig hebt voor zo’n foto maakt van de foto als het ware een koker met de foto aan de binnenkant. Je kijkt dan binnen in die koker. Het wordt dan een soort panorama Mesdag dus. Dit is de kamer van Casa Demetria.

Het uiteindelijke resultaat zal wel te zien zijn op de site voor Casa Demetria waar momenteel aan gewerkt wordt.

Eindelijk weer een mooie dag.

Na een zeer regen- en stormachtige week waarin 45 liter water per vierkante meter is gevallen was het vandaag een mooie dag. Gisteren hebben we in Los Llanos de terrastegels voor de pajero gekocht. Toen we uit Puntagorda vertrokken regende het en was het 11°. In Los Llanos scheen de zon en was het 22°, ongelofelijk zo’n groot verschil op zo’n klein eiland. Die tegels zijn vandaag bezorgd. Ik wilde ze eerst zelf met mijn auto halen maar 1400 kg is toch wat te veel van het goede.

De hele dag wat kleine klussen gedaan en vanmiddag lekker buiten in het zonnetje ons dagelijkse glaasje wijn gedronken. Maar zojuist bij de zonsondergang leek het er toch op dat we nog niet af zijn van het slechte weer. Naast de ondergaande zon viel er op zee een enorme stortbui uit een inktzwarte lucht.

‘T zal toch weer niet zo zijn.

Ik zal er niet te veel woorden aan vuil maken maar:

Het is bijna acht uur maar hij is er nog niet, mañana?

Het was een regenachtige dag zozeer zelfs dat we om 1 uur de kachel al aan hebben gestoken. Vanmiddag knapte het gelukkig wat op. Tijdens een van die perioden ging Ank even de poes van onze buren eten geven en toe kwam ze terug met deze jongen.

Gegoogeld op ‘Foto grote bruine rups’ en dat mag want meneer of mevrouw was zo’n acht cm en we denken dat het de rups is van een Windepijlstaart een nachtvlinder met een spanwijdte tot 12 cm. Met dank aan Wikipedia:

Ik moet zeggen dat ik ze nog niet gezien heb. Als ik s’nachts iets groots zie vliegen zeg ik meestal:”hé een vleermuis”.

Zo shit als het weer was zo mooi de zonsondergang. Dit is mijn foto.

Deze zijn van Marina Werre die net om dat hoekje woont.

Zo begon het.

En zo werd het.