Rectificatie.

Vanuit een regenachtig Puntagorda,

moet ik een fout recht zetten. Ik had het gisteren over Pitayas maar dat blijkt fout te zijn, het moet eigenlijk Pitahaya zijn. Een Pitahaya geleerde heeft me hier fijntjes op gewezen. Beiden bestaan. De Pitaya en Pitahaya zijn weliswaar familie (cactussen) maar verschillende soorten. De Pitaya vrucht lijkt er op maar is kleiner en komt van een kolomvormige cactus die in de woestijn groeit. De Pitahaya, ofwel Dragon fruit, komt van dat rommeltje op de foto’s in de blog van gisteren.

Bezoek aan de Agrarische school van Los Llanos

Afgelopen woensdag heb ik samen met onze Belgische vrienden Tom en Anne een bezoek gebracht aan de ‘praktijk’ lokalen van de agrarische school van Los Llanos voor een bezoek aan hun Pitaya kwekerij.

IMG_0973

De Pitaya is een cactusvrucht en oorspronkelijk, net als avocado’s, afkomstig uit midden Amerika. Inmiddels worden ze al op diverse plaatsen op La Palma gekweekt. De Pitayas hebben twee enorme voordelen, de prijs is erg hoog en ze gebruiken erg weinig water. Tom en Anne willen ze gaan kweken en omdat ik het erg interessant vind heb ik mezelf maar uitgenodigd toen ze een bezoek mochten brengen aan de pitaya kwekerij van de agrarische school van Los Llanos. Op onderstaande foto staan een vijftal soorten Pitayas op een rij.

Photos - 2 of 5

De docent van de school die ons rond leidde was erg open met zijn informatie, hij vertelde ons alles wat we weten wilden.

Photos - 3 of 5

De ‘takken’ van catactussen ontwikkelen zich in stappen. Aan elk deel van die takken, behalve de laatst gegroeide, komen in juni tien dagen na volle maan vijf tot zes bloemen die zo’n 25 tot 30 cm groot zijn. Moet je je voorstellen hoe dat er uit moet zien. Eén maand na de bevruchting zouden dan de vruchten moeten kunnen worden geoogst.

Dan nog even het nadeel van het kweken van Pitayas. Die bloemen lijken erg op de bloemen van de Koningin van de Nacht en groeien, net als die bloemen, s’nachts en ….. maar één nacht en ……… elke bloem moet met een penseeltje worden bevrucht. Moet je je voorstellen dat je een paar honderd van die cactussen hebt staan.

Dan nog even de complimenten voor die agrarische school. Die ‘praktijk lokalen’ waren erg groot. Er worden heel veel soorten gewassen gekweekt die door de leerlingen worden bijgehouden. Het zag er erg netjes uit en ze hadden erg veel moderne apparatuur. De docent liet ons b.v. diverse typen injectiepompen voor de toevoer van plantenvoeding aan het bevloeiingswater zien. In alles worden de leerlingen getraind.

 

Avocado bomen zijn net als zwangere vrouwen.

????? Dat licht ik zo dadelijk toe maar eerst de volgende gedenkwaardige woorden van Ank. Eergisteren kwam ze binnen met de woorden:”Er zijn avocado’s gestolen! Op het bovenste terras zijn alle avocado’s weg”.

Ik ben gaan kijken en inderdaad op het bovenste terras stonden een aantal bomen met weinig tot geen avocado’s en dat was mij nog niet opgevallen. Vandaag heb ik dus een inventarisatie gemaakt . Het betreft het hoogste terras in de gele cirkel.

Ik registreer altijd hoeveel zamuros (rubber bakken waarin ca. 22kg past) op welke datum ik oogst. Dus ik kan de huidige situatie vergelijken met vorig jaar. Helemaal één op één gaat dat niet omdat de bomen een jaar veel en een jaar weinig vruchten dragen. Gisteren heb ik het volgende gevonden.

Hierin is aangegeven het boom nummer, wanneer is geoogst in 2020 (kleur) en hoeveel zamuros avocado’s er vanaf kwamen. Na de schuine streep staat hoeveel er nu aan hingen. In tabel vorm.

Cosecha = oogst, árbol = boom.

Gisteravond kwam Antonio langs. Hij heeft een aantal boomgaarden met avocado’s. Nadat ik de situatie had uitgelegd zijn we samen gaan kijken. Hij was heel stellig, mijn avocado’s zouden niet gestolen zijn maar het lage aantal in veel bomen zou te wijten zijn doordat ik te laat geoogst heb.

Zijn redenering was simpel, een avocado boom is als een zwangere vrouw, als er een kind in zit komt er geen nieuwe. Met andere woorden als er nog vruchten aan een boom hangen vragen die zoveel energie van de plant dat de ontwikkeling van de volgende generatie er onder lijdt. En hij liet dat ook zien.

Boom 37.

Boom 37, veel avocado’s, weinig bloem ontwikkeling (gele pijlen)! De boom geeft de vruchten prioriteit. Hoe later je oogst hoe slechter je ontwikkeling van de nieuwe vruchten zal zijn.

Daar precies naast staat boom 38 waarin weinig tot geen vrucht hangen en dat ziet er zo uit.

Boom 38.

Van mijn kant kan ik daar aan toevoegen dat ik, door de lage vraag t.g.v de Corona crisis, ook nog nooit zo laat had geoogst. Zijn redenering lijkt dus erg goed te kloppen. Ik moet dus vlot met de oogst aan de gang zodat de bomen zich op de vruchten voor volgend jaar kunnen concentreren.

Wat is simpele boeren wijsheid toch mooi hè.

Klaar.

Zondagochtend vroeg waren ze er al weer en gingen rap aan de slag.

En in een dik uurtje tijd was het laatste stukje modder verdwenen.

Gisteren hebben ze het gehele weggetje met cement ‘geverfd’. Doel was om op die manier het geheel één kleur te geven. Nu dat is gelukt het is nu fel grijs wit maar dat zal wel vlug verdwenen zijn met al die rode klei hier.

Vanochtend werden wakker met een prachtig uitzicht en mocht ik voor het eerst over de nieuwe aanwinst rijden.

De auto stond al een paar dagen op de parkeerplaats van Annie. Het is lastig om daar weg te komen vanwege de ongelukkige ligging er van. Dus ik moest er vroeg uit want Ank moest naar Pilatus. Maar als beloning mocht ik als eerste over het nieuwe weggetje rijden.

Nu moet ik alleen nog de gravel die is blijven liggen wat netter verdelen en ook de reparatie van de waterbuis, in de witte cirkel, moet opnieuw worden aangepakt. Gisteren zag ik dat er lekkage in de hut 25m verderop is ontstaan door de ruk van de graafmachine aan de buis. Dat geeft me dus ook weinig vertrouwen in de koppeling tussen de kunststof en de metalen buis. Effen morgen gaat Ank naar de kapper in Los Llanos kan ik de benodigde spullen kopen bij Agroisleña.

La rodadera 2 en een celaje.

Klokslag acht uur werd de motor van de pala gestart. Een kwartier daarvoor had ik de elektriciteit en het water al aangesloten dus ze konden aan de gang.

En werken dat deden ze, tot 10 uur, want dan wordt er ontbeten.

En goed ook drie soorten vlees, kaas wijn en alcohol vrij! bier. Ze namen het er van. Tijdens het ontbijt was er een bijzonder weersverschijnsel te zien, een zo genaamde celaje.

Een soort door de wind helemaal vlak gemaakte wolk. Niet opzoeken in een woordenboek want het heet in Tijarafe, het dorp naast Puntagorda, al weer helemaal anders.

Volgens Antonio betekende dat, dat het zou gaan regenen. Nu ja dat wisten we al. De weersite ‘El Tiempo’ gaf al de hele week aan dat het vanaf 16:00 uur zou gaan regenen. En pollens dat deed het voor de verandering deze keer ook, alleen het begon een uur eerder.

Ze hadden zich een rotje gewerkt om het voor de regen af te krijgen maar dat lukte helaas niet. In de haast werd er nog wel even een 50 mm buis van de beregening beschadigd.

Gelukkig had ik toen ik ze zo bezig zag uit voorzorg de hoofdkraan, er net boven op de foto, al dicht gedraaid. Uit zo’n buis kan door de 5 bar waterdruk die er op staat als hij stuk getrokken wordt een heleboel water komen, genoeg om een avocado boom uit de grond te spoelen.

Ik was van plan om iets voor mijn nieuwe weggetje te zetten zodat er niemand op per ongeluk op kon rijden maar dat bleek niet nodig te zijn.

Eerder op de dag had ik van Antonio de instructie gekregen om het nieuwe beton s’morgens en s’avonds nat te maken. Voor hij weg ging kwam Antonio nog even zeggen dat dat vanavond niet hoefde.

Morgen komen ze terug om het af te maken.

Rodadera(o)?

Om bij ons huis te komen moet je over een stukje onverharde weg schuin, ongeveer 5 à 6 m, omhoog. Zo’n schuine helling met stenen heet volgens het woordenboek een rodadero (mannelijke uitgang) maar hier wordt het een rodadera (vrouwelijke uitgang) genoemd. Dat maakt het lekker makkelijk als Hollander die continue moet opletten dat hij de juiste uitgang gebruikt.

Zo’n helling is overigens best een drama. In de zomer is het een enorme stof boel en na regen is het een modderpoel. De klei waaruit het weggetje bestaat krijgt onherroepelijk een wasbord profiel waardoor je ongelofelijk door elkaar wordt geschut als je er over rijdt.

Je kunt dat vlak maken tot je een ons weegt maar dat helpt twee dagen en dan is het wasbord profiel weer terug. Die steentjes en de aarde zorgen er voor dat de wielen van je auto gaan spinnen en daar is wasbord weer.

Dat stukje onverharde weg is niet van mij maar van de gemeente. Om er wat aan te doen heb je dus toestemming nodig. Eind vorig jaar heb ik die gekregen en nu is het eindelijk zo ver. Gisteren kwam de eerste grote vrachtwagen vol gravel.

En vandaag kwam met vertraging, de vrachtwagen van de Colmegran was stuk, met de rest van wat er nodig was.

Antonio, de aannemer, trok zijn laarzen (laarzen?) aan en er kon worden begonnen.

Een kleine pala schept de gravel in de betonmolen, er worden twee zaken cement en water in gegooid en dan maakt hij er de benodigde specie van.

De betonmolen stort het gemengde cement daarna weer in die bak en de pala stort de specie op zijn plaats.

Daarna vlakt Antonio het nieuwe pad.

Zie je gelijk waarom hij laarzen aan deed. Er is nu een meter of 12 klaar. Morgenochtend om half acht komen ze terug.

De eerste is een feit dit jaar.

De eerst bosbrand is een feit dit jaar. Iemand was afval aan het verbranden en het vuur ‘ontsnapte’ hem, gevolg:

Doordat alles nog steeds erg vochtig is bleef de schade beperkt tot ca. 3.000 m2.

Gisteren hebben we weer een mooie wandeling gemaakt onder Tijarafe. We zijn helemaal afgezakt naar zee en weer terug. Ik zal jullie niet lastig vallen met allemaal mooie plaatjes, alleen deze.

Het doel was Playa del Jurado, helemaal onder in de baranco aan de rechter kant zo’n 600 m lager.

La Palma is niet voor niets het steilste eiland te wereld.

Maar we zijn er gekomen. Helemaal beneden zijn verschillende bouwwerken van mensen die daar een weekend verblijf hebben. Je vraagt je af hoe ze die materialen daar gekregen hebben.

Vía de zee lijkt me gezien de enorme golven knap gevaarlijk. Het water spat daar zo’n 6 tot 10 m hoog de lucht in. John zag dan ook af van zijn voornemen om te gaan zwemmen.

Terug omhoog was een bijzonder warme en zware klim. Gelukkig had ik geen last van het spiertje in mijn heup dat ik bij de afdaling had verrekt. Het was kennelijk een soort ‘rem’ spiertje.

Een opmerkelijk dingetje was bovenstaande bouwsel langs de route. Door erosie was de laag onder de toplaag langs de wandelroute een behoorlijk eind verdwenen. De volgende stap zou zijn geweest dat die toplaag het begeeft en dan zouden die rotsblokken naar beneden komen. Dat wil je niet dus heeft men een steuntje gemaakt. Ik ben benieuwd hoe lang dat goed gaat.

De bloem in de agave in de cactus tuin is inmiddels ruim drie meter hoog.

Of deze knoppen nog open gaan weet ik niet. Ank zegt in ieder geval van niet. Zou echter wel leuk zijn.

De tweede is trouwens ook een feit. In dit geval een calima, we genieten hier momenteel van een temperatuur van 24°C. Voor het weekend wordt echter weer regen voorspeld.

De heuvels rond Puntagorda.

Allereerst de beloofde foto van sneeuw. Hoewel het al veel minder is dan vrijdag lukte het me zaterdagmiddag wel om een foto van de sneeuw op de Roque de Muchachos te maken.

Midden boven liggen de observatoria, nu wel in de sneeuw. Het is niet mogelijk daar te komen, alle wegen er naar toe zijn afgesloten. Tijdens de opnamen van de film ‘The midnight sky’ van George Clooney die daar voor een deel werd gemaakt lag die sneeuw daar niet maar werd later door een computer toegevoegd.

Maar goed gisteren hebben we op de berg en in de bossen en boven Puntagorda gelopen. De app MapOut werkt erg goed …. mits je er op kijkt en niet te veel loopt te OH’en.

Een mooie wandeling. Het eerste deel was van een wandeling liep langs een aantal fuentes (poeltjes). Die waren niet echt spectaculair.

Het was afwisselend landschap.

En hoewel het nog winter is heeft de overvloedige regen van de afgelopen tijd veel planten gestimuleerd om te gaan groeien.

Ook kwamen we overal wijngaarden tegen.

Hoewel het op zijn eindje loopt was er toch nog veel amandel bloesem.

Dit soort katten zie je veel op La Palma, Siamezen hebben kennelijk sterke genen.

Het kan vriezen en het kan dooien.

Onze eerste gasten voor Casa Demetria begin dit jaar, Javier en Marta hadden enorm veel pech. Het jonge stel uit Madrid kwamen naar La Palma om te wandelen maar het stortregende de hele week. Maar liefst 140 mm viel er. Er werd dus weinig gewandeld.

Onze volgende gast Letizia uit België had vorige week meer geluk het weer was fantastisch een calima zorgde er voor dat de temperatuur zelfs opliep tot 27°C.

Bron: Mijn weerstation https://www.wunderground.com/dashboard/pws/IPUNTA1https://www.wunderground.com/dashboard/pws/IPUNTA1

Maar ja het blijft, ondanks ons subtropische klimaat, toch winter. Deze week kregen we de rekening voor al dat mooie weer, gisteren werd de temperatuur niet hoger dan 11,2° en s’nacht werd het zelfs maar 6,6°. Dat is de laagste temperatuur door mij gemeten sinds wij hier wonen.

En ….. zie bovendien (precipitación) weer een bak regen, hagel en natte sneeuw.

In het totaal is er deze week weer 45 mm gevallen.

Op onderstaande foto zie een mengsel van hagel en natte sneeuw die door de goot vanaf het dak de tuin in is gespoeld.

Ook in de bergen is erg veel sneeuw gevallen.

Ik ben gisteren nog gaan kijken of ik het zelf kon fotograferen maar het enigste dat ik zag was mist. Misschien kan het vanmiddag nog als we naar ons bloggers diner gaan.

Met de Corona gevallen ging het erg goed op La Palma, even was er de hoop dat we op nul active gevallen uit gingen komen maar toen kwam er iemand van buiten het eiland op familiebezoek en pats negen nieuwe gevallen in een familie en nog een paar incidenten en nu zitten we weer op 18 ‘active’ gevallen.

Dit is ons Corona dashboard.

Maar het komt allemaal goed, in Nederland zijn er inmiddels 495.535 mensen ingeënt (2,9% van de bevolking) en in Spanje 1.865.342 (4,0% van de bevolking) de zon schijnt weer, de avocado’s zijn bijna rijp, zomer komt er weer aan en het basin is vol.