We zijn Corona vrij!

Zojuist las ik op de officiële Covid-19 website voor de Canarische eilanden dat de laatste zieke is genezen.

Ook op alle andere eilanden, behalve Fuerteventura waar een uitbraak is, gaat het goed. Nergens meer dan vijf gevallen. Nu maar zien wat er gaat gebeuren als de toeristen weer gaan komen.

Sistema de riego.

Dat is Spaans voor beregeningsysteem. Ik dacht om bij deze eens iets over mijn ‘sistema de riego’ eens iets te vertellen.

Op dit moment geef ik 6.500 liter water per dag aan 50 🥑, 5 🍊, 2 🍋 bomen, 5 amandelbomen, een mango- en een perzikboom, de groente- en de twee siertuinen. Om dat met de hand te doen en de juiste hoeveelheden te geven is lastig en erg veel werk dus heb ik dat geautomatiseerd.

Ik heb geen waterrecht dus moet ik mijn water van iemand kopen die dat wel heeft én water over heeft. Dat water zit in een basin dat net boven Puntagorda ligt. dat water wordt toegevoerd door metalen buizen die je overal ziet. Ik ben lid van de Comunidad de regantes San Mauro – El Calvario. Wij zijn met z’n 22 eigenaar van de waterbuis en alle aansluitingen. Dat water komt bij ons binnen aan de ingang van onze Finca. In de metalen box zit een watermeter en een drukregelaar.

Vandaar loopt het water naar de hut die Frans en ik samen hebben gemaakt. In die hut zitten een systeem dat nodig is om kunstmest aan het sproeiwater toe te voegen en de computers die de elektrische kleppen aansturen.

De hut
Het aanzuigsysteem, de kunstmest en het vat waar de in water oplosbare kunstmest in wordt aangemaakt.
De computers
sturen de elektrische kleppen aan die het water via de buizen naar de planten op de verschillende terrassen loopt.

Die zwarte buizen worden geleidelijk kleiner en monden uit in microsproeiers.

De sproeiers geven bij 1 bar druk: blauw 50, geel 30 en rood 75 liter per uur.

Als je dus weet hoeveel water je moet geven kies je een sproeikop en programmeer je de benodigde sproeitijd in de computers via je telefoon.

De computers verbinden via Bluetooth met mijn telefoon (nu even niet).

Er zijn drie terrassen met een hoogteverschil van 5 meter waardoor er een drukverschil van een half bar ontstaat. Daardoor zou het bovenste terras slechts een half bar waterdruk hebben en het laagste 1,5 bar. Elk niveau heeft daarom zijn eigen systeem dat om de beurt water krijgt. Maar uiteindelijk ziet het er dan zo uit.

Drie maal rood die over 180° water geven. De stam mag n.l. niet nat worden.
De blauwe draai sproeiers die over 360° water geven.
Soms gaat het mis, hier is een blauwe sproeier van de slang geschoten.
Ook hier gaat het mis, een gescheurde slang, op gestaan?

Er is dus, ook al is het geautomatiseerd, steeds onderhoud nodig. En waar doe je het allemaal voor? 3.000 kg avocado’s per jaar sinaasappelsap, veel groenten en aardbeien en …

dit pareltje, een andere variëteit van de ‘Koningin van de nacht’.

Midsummernight party.

Zoals al gemeld is de calima voorbij, dat betekent dat de uitzichten weer als vanouds zijn. Vrijdag reden we naar Los Llanos de Aridane en konden we weer genieten van het uitzicht bij El Time over de vlaktes van Los Llanos met de wolken die over de bergrug van oost naar west stromen. We wonen hier nu ruim vijf jaar maar het is elke keer weer adembenemend.

Zaterdagavond, op de laatste dag van de fase 3 van de lock down, hadden we een door onze Noorse bovenburen georganiseerde Midsummernight party. Het was erg gezellig. Ook leuk was het aantal nationaliteiten. Noren, Zweden, Duitsers, Spanjaarden een Portugees, een Chileense, een Uraguayaan en last but not least wij als Nederlanders.

Door die calima heb ik een hoop werk gehad om ramen en de balustrade te reinigen van het achtergebleven zand. De regen die door het calima zand viel veranderde daardoor in een modder regen. Vandaag zag ik dat ik een raam was vergeten. Het raam in het dak van de logeerkamer.

Dit is geen onscherpe foto, het is een dikke laag zand op het glas. Leuk is dat je de palmboom ziet en zijn schaduw die duidelijk zichtbaar is door die laag zand op het raam.

Dag 98, in de ban van de boot?

Er gebeurt hier niet veel. Ik ben hard aan het werk om alle boomtakken die na het snoeien zijn overgebleven door de hakkelaar (trituradora) te halen. Verder kennelijk heel wat los gemaakt met mijn verhalen over de LNG River Orasia. Gisteren, net als vandaag overigens, kreeg ik er wel vragen over. Nu het verhaal is ten einde, woensdag heeft hij, na nog een lus, koers gezet naar Tenerife waar hij gisteren is aangekomen. Kan je weer slapen Anne.

Waar nu al dat op en neer gevaar voor nodig was zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Ik heb al een paar keer over de Koningin van de Nacht geschreven en nu heb ik nog wat. Zelfs van achteren zijn ze mooi

Dag 95, Citrus leaf miner.

Nog even dan is het gedaan met de vermelding van de lockdown dagen. Maandag a.s., dag 101, stopt de lockdown en gaan we over naar het ‘nieuwe normaal’. Maar nu eerst de felicitaties aan onze jongste dochter die is jarig vandaag. Nee ik zeg niet hoe oud ze is dan voel ik me weer zo oud.

In mijn vorig blog had ik nog een paar juweeltjes beloofd, bij deze.

Dit hieronder is een Frangipani. Maar momenteel hebben we een calima. De lucht is diep grijs, het zicht is slecht en er is geen zonnestraaltje te zien. Vanmiddag regende het ook nog licht. De waterdruppels nemen uit de lucht van die Sahara stof mee naar beneden en dan gebeurd dit. Letterlijk alles zit onder.

Een blad waar het niet goed mee gaat zijn die van de sinaasappel bomen. Foto genomen voor het regende. Zij lijden aan ‘Citrus Leave Miner’. Dat ziet er zo uit.

Een soort vliegje legt zijn eieren onder de bladeren en de larven gravin zich in het blad en eten het van binnen uit op. Je kan je voorstellen dat de boom daar niet blij mee is. Gelukkig bestaat er een ecologische behandeling voor, een insecticide en een paraffine olie. Erg milieu vriendelijk spul behalve voor die larven die moeten er dood aan gaan. Dat moet ik vier maal steeds om de veertien dagen doen. Met de vijf kleine bomen gaat dat met mijn 5 liter handpompje goed, nu de ca. 6m hoge nog. Dat is geen doen met dat ding en ik voel er weinig voor om de grote machine voor één boom vier maal vuil te maken. Eerst maar eens zien of het aanslaat.

Ik had beloofd er niet meer over te beginnen maarrrr….. hij blijft op en neer varen. Nu voor de derde dag (dat ik zie!). Van mijn melding bij de politie heb ik nog niets gehoord, zal wel mañana worden.

Zou de kapitein eerst liftbediende hebben willen worden? Ik wordt er echt kriegelig van dat ik niet weet wat er aan de hand is.

Dag 94, wtf daar komt hij weer.

Als een kapitein niet weet naar welke haven hij vaart is elke wind goed zei ik gisteren. Het rare verhaal van gisteren wordt echter nog vreemder. Gisterenmiddag was hij al drie maal op en neer gevaren en keerde weer om.

Effin, dat rare schip vergeten en gezellig de verjaardag van Hazel gevierd. Maar ook daar gebeurde er weer iets opmerkelijks. Gisterenmiddag was het 19ºC en om vijf uur liep de temperatuur in een minut of tien op naar 24 en om elf uur was het zelf 27ºC. Zalig hoor maar wel opvallend. Vanochtend werden we wakker van het geluid van regen en inmiddels is er al weer 5,5 mm gevallen. Maaar ….. het wordt nog raarder. Terwijl ik naar de gestaag vallende regen zat te kijken opende in VesselFinder en wat zag ik?

WTF daar komt hij weer! Héél raar, iemand suggereerde dat er misschien iemand overboord is gevallen die ze zoeken. Ik vond het in iedergeval zo gek dat ik het toch maar even bij Raul, onze dorps agent heb gemeld. Die vond het ook raar en heeft de kustwacht gebeld. Ik ben bebieuwd of ik er nog wat van hoor.

Dag 93,als een kapitein niet weet naar welke haven hij vaart is elke wind goed.

Dat is een oud Nederlands spreekwoord. Was het dat wat ik zag????

Het is een prachtige ochtend en het is hartstikke helder. We hebben een prachtige scherpe horizon, iets wat, door bewolking , hier niet zo vaak te zien is. Ik dacht zou er een schip in de buurt zitten? En ja hoor.

Ook met de kijker zag ik hem. Dus camera er bij, telelens (1,6×300= 480mm) er op en:

Het is hem dus echt, zo’n 65 km vanaf het eiland.

Maar de grote verbazing volgende een paar uur later. Ik dacht verrek dat het schip ligt nog steeds op de zelfde plaats. Dus VesselFinder weer aan en ‘tracking’ aangezet en:

Wat in hemels naam is dat schip aan het doen? Het klopte echt want ook met de kijker zag ik hem de andere kant op varen.

Ik heb al vaker mijn bewondering voor de grote variëteit aan bloemen van cactussen uitgesproken. Nog even een paar voorbeeldjes.

Op het blad zie je de ziekte die hier op het eiland alle wilde cactussen dood. De witte schimmel roeit hele velden compleet uit. Deze soort is er vrij resistent tegen, hij gaat in ieder geval niet dood.

En wat doet deze jongen zijn best.
En ook deze mag er zijn.

Prachtig en er komen nog een paar juweeltjes aan.

Dag 89, de geest van San Mauro?

Gisteren zijn we weer eens naar Los Llanos geweest. Ank moest een resonancia (MRI) van haar nek laten maken. Ze heeft last van een lastige tinteling. Ik moet zeggen de service was weer erg goed. De afspraak met de traumatoloog kon binnen een week en ook de MRI kon binnen een week worden gemaakt.

Ik weet niet wat het hier is maar ook deze dokter, net als onze arts in Puntagorda, een spraakwaterval. Hij stopte niet met praten en heeft tegelijkertijd een boek getypt in zijn PC. Gelukkig luistert deze dokter wel.

Gisteravond is gebeurd waar ik al lang bang voor was dat zoiets kon gebeuren. Er was een enorm lek ontstaan in de watertoevoer van het beregening systeem.

Wat blijkt, het filter deksel was gewoon opengebarsten.

De scheur in het filter deksel.

Gelukkig heb ik het snel kunnen stoppen. We zaten naar een film te kijken toen ik me herinnerde dat ik de vandaag gesnoeide sinaasappelbomen nog met Gabon Potastico (soort zeep) tegen vliegjes moest inspuiten. Toen ik buiten kwam hoorde ik gelijk een enorme geruis aangaf dat er iets mis was. Slechts 13 m3 water kwijt, evenveel als ik normaal in drie dagen geef. Dat is een enorme meevaller als je denk wat er had kunnen gebeuren.

Zoals ik al eens heb verteld heb ik een beveiligingscamera op de parkeerplaats achter het huis. Gisteren nacht heeft hij iets vreemds geregistreerd.

Er kwam een lichtje van achter de auto naar de camera en dat veranderde in bovenstaande beeld en dat fladderde zo een paar seconden voor de camera.

Geen idee wat het was, de geest van San Mauro (een locale heilige) misschien?

Dag 85, machteloos en boos.

Het hoort hier niet echt thuis maar ik moet het ergens kwijt. Zojuist heb ik een redactioneel artikel van CNN gelezen m.b.t. het leiderschap in de wereld. Ene meneer Hu, hoofdredacteur van de Chinese Global Times maakt zich erg boos op Amerika. Trump legt economische sancties op aan China omdat zij de mensenrechten schenden in Hongkong en zelf laat hij een vredige demonstratie uit elkaar slaan omdat hij een foto voor een kerk wil maken met een bijbel in zijn hand en wordt de zwarte bevolking op een misselijkmakende manier door de autoriteiten onderdrukt. Mr. Hu poste deze spotprent bij zijn artikel.

Zelf vond ik de allerbeste spotprent van de laatste tijd de volgende.

En dat geldt niet alleen voor het coronavirus. De meer dan stompzinnige manier waarop die man (ik blijf netjes) met de wereldorde omgaat, en niet alleen richting China, is veel gevaarlijker voor de wereld dan dat virus. Uit de psychologie is bekend dat vervaging van grenzen chaos veroorzaakt. In dit geval vervagen de grenzen in de orde tussen de wereld machten. God weet waar dit gaat eindigen. Het zal mij wel niet zo veel meer deren maar dat zal het onze kinderen en 3,5e kleinkinderen als het zo doorgaat wel.

Ik zal tegenwoordig wel te veel tijd hebben om na te denken en voel me machteloos en boos.

Dag 85, eindelijk.

Gisterochtend zijn we, voor Anks halfjaarlijkse controle, naar de tandarts in Los Llanos geweest. We wilden al een poos regen nu dat kregen we. De hele weg van Puntagorda naar Los Llanos (spreek uit janos) goot het pijpenstelen.

In de barranco Las Angustias.

Op onze finca, is vorige week 40mm gevallen. In het totaal hebben we nu iets meer regen gehad dan vorig jaar.

We zijn er echter nog niet. Ik zei niet voor niets: “Op onze finca”. De hoeveelheden regen zijn namelijk heel sterk afhankelijk van waar je zit. Gisteren is er veel regen gevallen rond de 600m hoogte. Een goed voorbeeld hiervan was wat gisteren in de buurt van het vliegveld gebeurde. Het vliegveld ligt op zeeniveau er was daar op een gegeven moment ca. 6 mm regen gevallen. Op dat zelfde moment was er daar wat hoger op de berg al 90mm gevallen! het wordt nog gekker want boven die regen zone was weer maar een mm of 5 gevallen.

Volgens mijn buurman Paco is de regen nu in juni weer helemaal niet goed want door regen zouden de vruchten van de bomen vallen. Het is ook niet vlug goed. Opmerkelijk voor de tijd van het jaar is het in ieder geval wel.

Ook opmerkelijk is dat we gisteren voor het eerst in vier maanden weer uit eten zijn geweest in een restaurant. Samen met Rob en Hazel zijn we naar Ristaurante, of Restaurante Ancora geweest. Hangt er een beetje vanaf welk bord dat je leest.

Ondanks het feit dat er maar twee tafels waren bezet was bediening uitermate goed geluimd. Het was volgens hen net op tijd geweest dat ze weer open konden. Het was lekker en in ieder geval erg gezellig om weer eens in een restaurant te zitten.

Maandag gaan de Canarische eilanden naar faze 3. Alle winkels mogen weer open en de restaurants mogen weer 75% vol. Dat duurt drie weken en dan zouden alle restricties weer moeten worden opgeheven. We gaan het zien.