Klaar.

Zondagochtend vroeg waren ze er al weer en gingen rap aan de slag.

En in een dik uurtje tijd was het laatste stukje modder verdwenen.

Gisteren hebben ze het gehele weggetje met cement ‘geverfd’. Doel was om op die manier het geheel één kleur te geven. Nu dat is gelukt het is nu fel grijs wit maar dat zal wel vlug verdwenen zijn met al die rode klei hier.

Vanochtend werden wakker met een prachtig uitzicht en mocht ik voor het eerst over de nieuwe aanwinst rijden.

De auto stond al een paar dagen op de parkeerplaats van Annie. Het is lastig om daar weg te komen vanwege de ongelukkige ligging er van. Dus ik moest er vroeg uit want Ank moest naar Pilatus. Maar als beloning mocht ik als eerste over het nieuwe weggetje rijden.

Nu moet ik alleen nog de gravel die is blijven liggen wat netter verdelen en ook de reparatie van de waterbuis, in de witte cirkel, moet opnieuw worden aangepakt. Gisteren zag ik dat er lekkage in de hut 25m verderop is ontstaan door de ruk van de graafmachine aan de buis. Dat geeft me dus ook weinig vertrouwen in de koppeling tussen de kunststof en de metalen buis. Effen morgen gaat Ank naar de kapper in Los Llanos kan ik de benodigde spullen kopen bij Agroisleña.

La rodadera 2 en een celaje.

Klokslag acht uur werd de motor van de pala gestart. Een kwartier daarvoor had ik de elektriciteit en het water al aangesloten dus ze konden aan de gang.

En werken dat deden ze, tot 10 uur, want dan wordt er ontbeten.

En goed ook drie soorten vlees, kaas wijn en alcohol vrij! bier. Ze namen het er van. Tijdens het ontbijt was er een bijzonder weersverschijnsel te zien, een zo genaamde celaje.

Een soort door de wind helemaal vlak gemaakte wolk. Niet opzoeken in een woordenboek want het heet in Tijarafe, het dorp naast Puntagorda, al weer helemaal anders.

Volgens Antonio betekende dat, dat het zou gaan regenen. Nu ja dat wisten we al. De weersite ‘El Tiempo’ gaf al de hele week aan dat het vanaf 16:00 uur zou gaan regenen. En pollens dat deed het voor de verandering deze keer ook, alleen het begon een uur eerder.

Ze hadden zich een rotje gewerkt om het voor de regen af te krijgen maar dat lukte helaas niet. In de haast werd er nog wel even een 50 mm buis van de beregening beschadigd.

Gelukkig had ik toen ik ze zo bezig zag uit voorzorg de hoofdkraan, er net boven op de foto, al dicht gedraaid. Uit zo’n buis kan door de 5 bar waterdruk die er op staat als hij stuk getrokken wordt een heleboel water komen, genoeg om een avocado boom uit de grond te spoelen.

Ik was van plan om iets voor mijn nieuwe weggetje te zetten zodat er niemand op per ongeluk op kon rijden maar dat bleek niet nodig te zijn.

Eerder op de dag had ik van Antonio de instructie gekregen om het nieuwe beton s’morgens en s’avonds nat te maken. Voor hij weg ging kwam Antonio nog even zeggen dat dat vanavond niet hoefde.

Morgen komen ze terug om het af te maken.

Rodadera(o)?

Om bij ons huis te komen moet je over een stukje onverharde weg schuin, ongeveer 5 à 6 m, omhoog. Zo’n schuine helling met stenen heet volgens het woordenboek een rodadero (mannelijke uitgang) maar hier wordt het een rodadera (vrouwelijke uitgang) genoemd. Dat maakt het lekker makkelijk als Hollander die continue moet opletten dat hij de juiste uitgang gebruikt.

Zo’n helling is overigens best een drama. In de zomer is het een enorme stof boel en na regen is het een modderpoel. De klei waaruit het weggetje bestaat krijgt onherroepelijk een wasbord profiel waardoor je ongelofelijk door elkaar wordt geschut als je er over rijdt.

Je kunt dat vlak maken tot je een ons weegt maar dat helpt twee dagen en dan is het wasbord profiel weer terug. Die steentjes en de aarde zorgen er voor dat de wielen van je auto gaan spinnen en daar is wasbord weer.

Dat stukje onverharde weg is niet van mij maar van de gemeente. Om er wat aan te doen heb je dus toestemming nodig. Eind vorig jaar heb ik die gekregen en nu is het eindelijk zo ver. Gisteren kwam de eerste grote vrachtwagen vol gravel.

En vandaag kwam met vertraging, de vrachtwagen van de Colmegran was stuk, met de rest van wat er nodig was.

Antonio, de aannemer, trok zijn laarzen (laarzen?) aan en er kon worden begonnen.

Een kleine pala schept de gravel in de betonmolen, er worden twee zaken cement en water in gegooid en dan maakt hij er de benodigde specie van.

De betonmolen stort het gemengde cement daarna weer in die bak en de pala stort de specie op zijn plaats.

Daarna vlakt Antonio het nieuwe pad.

Zie je gelijk waarom hij laarzen aan deed. Er is nu een meter of 12 klaar. Morgenochtend om half acht komen ze terug.