Van alles wat.

Er bloeit een orchidee die hier nog nooit gebloeid heeft. Wij wisten van te voren niet hoe de bloei zou zijn omdat de meesteals stekje ‘ergens’ vandaan komen.

Hoe kan het zo groeien hè.

Dat geldt ook voor de de avocado bomen. Ze mogen niet te groot worden want dan wordt oosten een probleem en deze bederft bovendien het uitzicht van Casa Demetria. Dus een stuk er af gehaald. Dat was geen succes, de boom werd er erg lelijk door. Dus dan maar rigoreuze maatregelen.

De witte stammen had ik wit geschilderd omdat de bast niet tegen directe zon kan. Mede daardoor werd het uitzicht vanaf de aljibe erg lelijk en ik was er ook niet veel mee opgeschoten. Dus weer aan de gang met de motorzaag.

Daarna moet je dan wel weer de amputatiewonden behandelen met een soort Betadine voor bomen. Wat je links op de voorgrond ziet is zijn de nieuwe scheuten die onder het bladerdak vandaan kwamen.

Het resultaat:

Weg boom (niet echt) welkom uitzicht:

De boom die je nog net links ziet is minder hoog dan de gesnoeide was.

Een heel ander dingetje is de safe van Casa Demetria, die doet het niet meer hij geeft alleen nog ERROR 1. Zo zie je hoe uiteenlopend het werk hier is.

Nee niet zeggen “googelen” want dat heb ik uiteraard gedaan en ook twee mails naar de fabrikant hielpen niet. Woensdag maar even naar de verkoper in El Paso.

Dan nog even het laatste werk van mijn bezige bijtje. Onze twee kleindochters Feline en Solange.

Foto gemaakt en toen vroeg ik haar of het goed was kreeg ik als antwoord Shit! Shit? Ja ik ben mijn handtekening vergeten.

¿Wanneer gaat het regenen?

Het was gisteren weer erg warm, 27,9°C werd het. “¿Wanneer gaat het regenen?” zuchtte Paco gisteravond, terwijl hij zijn jonge avocado bomen water stond te geven. En gelijk heeft hij, er is erg weinig regen gevallen.

Als je de oranje lijn van dit jaar (slechts 40 mm) vergelijkt met de blauwe van vorig jaar (272 mm op de dezelfde tijd) of de zwarte van 2017 (121mm) dan zie hoe weinig er is gevallen.

Je kunt er weinig meer aan doen dan dan genieten van wat je wel hebt. Hier een foto van gisteren van de typische zonsondergang tijdens een Calima.

De cactussen hebben er geen problemen mee. Deze heb ik voor het eerst in bloei gezien het zijn ook maar kleine bloemetjes ca.10 mm groot. Ik blijf die enorme variëteit van cactussen en hun bloemen erg leuk vinden.

¿En dat omgekeerde vraagteken? Dat is hoe men in Spanje een vragende zin begint. S’lands wijs s’lands eer.

De avocado’s staan weer in bloei.

Ik ben nog maar net begonnen aan de oogst en de nieuwe generatie avocado’s is al weer in aantocht.

De bijen.

En wespen.

En ook vliegen zorgen voor een gezoem van je welste in de boomgaard.

Oh ja, Niet alleen de jeugd werkt op meerdere schermen tegelijk.

Ook m’n bezige bijtje (ze zoemt niet) kan er wat van, eten, een recept opzoeken, en appen met onze jongste en haar zus tegelijkertijd. Gelukkig is haar kookkunst op zijn best als het is mislukt.

Bedankt Merel en Tim.

Ons leven is veranderd na het bezoek van Merel en Tim. De stappenteller heeft dat veroorzaakt. Onze telefoons zijn namelijk uitgerust met zo’n ding. Wij waren ons daar niet van bewust maar door hun bezoek en gekibbel er over wie het meeste liep zijn wij er ook door besmet. Ik heb geluk dat Ank steeds haar telefoon op tafel laat liggen. Zo zag mijn resultaat van gisteren er uit.

Die verdiepingen laten het hoogte verschil zien dat je hebt overbrugt.

Gisteren en eergisteren hebben Ank en ik de eerste avocado’s geoogst die ik zo dadelijk naar de fruithandel ga brengen.

Zestien maal 22 kg, zo’n 350 kg. Wel is al zeker dat het er veel minder zullen zijn dan vorig jaar. Na de eerste schatting worden het dit jaar ca. 1.200kg tegen 3000 vorig jaar. Het verschil wordt veroorzaakt doordat de bomen een jaar veel en daarna een jaar weinig vruchten geven. Je schijnt dat door juist te snoeien te kunnen beïnvloeden maar dat heb ik dus nog niet onder de knie. Maar ach, dan wordt toch ook de gemiddelde opbrengt weer lager.

Om nog even op die 25 verdiepingen terug te komen, al die manden heb ik een terras, ca. 4m, omhoog moeten sjouwen. Verder ben ik vandaag weer naar Cruz de Matos gegaan en ben die berg opgelopen. Reden daarvoor was het filmpje dat ik daar vorige maal gemaakt heb. Het uitzicht is erg mooi maar door de calima die er toen was was het ook erg wazig. Vandaag was het zicht glashelder dus, de berg weer op om het nogmaals te doen.

Merel en Tim weg, Nissy terug.

Vandaag Merel en Tim naar het vliegveld gebracht.

Dat gaf gelijk de gelegenheid om ‘Nissy’ op te halen. Nissy is de twintig jaar oude Nissan jeep van vrienden die vlak bij het vliegveld geparkeerd stond. Zij waren in Nederland en niet in de gelegenheid om hem zelf terug te brengen.

Ik had een E-mail met een A4tje aan instructies ontvangen om hem weer aan de praat te krijgen. Rob ging ook mee zodat ik als veegwagen achter hem aan kon rijden. Je weet maar nooit. Dus Nissy weer aan de praat gebracht.

Nee hoor RJ grapje, de accu aangesloten en hij startte direct, zelfs de banden waren nog vol en we konden gelijk gaan rijden.

Na een bezoek aan Lidle is de veegwagen wel voorop gaan rijden want de chauffeur werd helemaal wiebelig van de lucht die uit de ‘niet meer nieuwe’ motor kwam.

Rob was niet onder de indruk van de rijeigenschappen van Nissy, hij omschreef die als die van een tank. Zijn snelheid kwam nergens boven de 45 km/u en volgens mij, hij ontkent het, vond hij pas na een uur rijden de vijfde versnelling.

Maarrr hij staat, met ontkoppelde accu, weer op zijn plekkie.

Cruz de Matos en een ondeugende cactus.

Vandaag de laatste dag van het bezoek van Merel en Tim. Het is nog steeds erg mooi weer en we besloten naar Cruz de Matos te lopen. Dat punt is vanaf ons huis te zien.

Je loopt eerst naar beneden naar San Mauro en dan door twee Barancos naar de berg met het kruis.

Het zicht op San Mauro na de eerst Baranco.

Wie er het eerste is.

Helaas moest ik het tegen de jeugd afleggen.

Best een stevig wandelingetje maar je wordt beloond met een door de calima beetje heiig maar schitterend uitzicht.

Ank had een plekje in de schaduw gevonden.

Dan nog een stukje door naar het tweede puntje van de berg.

Alwaar ik het volgende filmpje maakte.

En dan komt het minst leuke deel, de weg terug. Maar het geeft wel voldoening als je dan het volgende op je telefoon ziet.

En die ondeugende cactus? Die staat in de tuin.

Een nat pak.

Vandaag zijn we naar de haven van Puntagorda geweest en daar wachtte ons een verrassing.

De zee zag er kalm uit maar er stond een enorme deining waardoor er enorme golven op de kust sloegen.

Snel de 440 treden naar beneden en wat we daar zagen hadden we nog nooit gezien. Ik schatte dat verkeerd in, gevolg:

En terwijl ik mijn T-shirt stond uit te wringen ging het weer mis maar nu werd het gefilmd.

Nu nog even een filmpje waarop je die enorme golven beter ziet.

Zo, om van de schrik te bekomen zijn we daarna bij El Bernegal in Santo Domingo gaan eten. Goed restaurant trouwens.

Om na een geweldige maaltijd nog even in Santo Domingo zelf te gaan kijken.

Een kaarsje voor Robert.