Ahh …. Víctor perdón.

Het windscherm.

Begin deze week zou het zomerglas in ons windscherm vervangen worden door echt glas.

Maandagochtend kreeg ik echter een telefoontje dat bij het lossen van het glas, het was gevallen en dat het dus een week langer zou duren. Maar gisteren belde de leverancier met de mededeling dat het nieuwe glas binnen was en dat hij het vandaag zou komen monteren.

En, geheel volgens afspraak kwam hij vanmiddag.

Het was een behoorlijk grote plaat glas. Probleem was om hem door onze voordeur te krijgen. Maar dat lukte gelukkig goed.

Daarna moest het glas worden gedraaid en toen … tik .. voor de tweede maal ging het mis.

Amado bleef zich maar excuseren:”Ahy Victor perdón, perdón. Dit gebeurt me nooit en nu twee keer, perdón.” Hij bleef zich maar excuseren.

Word vervolgt, hij hoopt volgende week een nieuw glas te hebben.

De basis voor het patiodak.

Antonio en Julio hebben hard gewerkt. Het dak van het schuurtje is klaar, het water loopt nu naar de achterzijde in plaats van naar de patio.

Je kan aan de rode verf op de muur van het gastenverblijf nog zien hoe het was.

Ook de basis voor het glazen patiodak is op één oor na klaar. Morgen hoopt Antonio het klaar te hebben.

Wel is het overal een verschrikkelijke troep. Maar ja, je moet toch wat te doen hebben.

Glazen dak op de patio.

De wijziging van de dakhoek van mijn schuurtje.

Ter herinnering, zo is het nu.

En dit is het plan. Het water van het glazen dak moet worden afgevoerd door het dakje van mijn schuur (rode lijn).

Dus het dak moet er af.

Maandag ochtend vroeg stonden Antonie en Julio hier om aan de wijziging van het dak te beginnen.

In een rap tempo werden de dakplanken die ik op hun verzoek had laten zitten verwijderd en werd begonnen met de noodzakelijk aanpassing van de muren.

Het geeft wel een geweldige rotzooi.

En vandaag zitten de planken er al weer op en worden de nieuwe cementen muren gegoten.

Blauw met geel maar toch groen.

Vanochtend moest ik naar het postkantoor en toen zag ik dit leuke plaatje.

Op de gele vrachtwagen van de posterijen voor het blauwe gebouw staat:”deze vrachtwagen is groen..” En in kleine letters wordt toegelicht dat hij op natuurlijk gas rijdt.

Hoe is het weer op La Palma?

Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. De Canarische eilanden liggen in subtropische gebied. Maar ja dat ligt de Sahara ook. Meer dan “Meestal goed” kan je daar dus niet uit concluderen.

Maar ….. ze liggen in de Atlantische oceaan met La Palma aan de westkant op 450 km van de Afrikaanse kust. Het weer wordt dus sterk beïnvloed door de temperatuur van al dat water.

Dan heb je nog de vorm van het eiland. La Palma schijnt het stilste eiland ter wereld te zijn. De rotsachtige kust rijst op de veel plaatsen 100 tot 200m hoog op uit zee.

De kust voor Puntagorda.

In het noorden ligt een oeroude erosievulkaan van 2416m hoog. Vanaf die berg loopt er een hoge bergrug naar het zuidelijkste puntje die het eiland als het ware in tweeën deelt. Ook dit heeft weer zijn invloed op het weer.

Beslis op basis van feiten.

Over het weer wordt ontzettend veel gepraat. Ook hier op La Palma is dat niet anders. Het “Vroeger was het anders” of “Iedereen weet toch dat…” of “Ze zeggen dat…”of “Het regent in die periode nooit!” zijn in dat soort discussies zinsneden die frequent voorbijkomen. Ik doe daar niet aan mee en kan daar slecht tegen. Niet zelden krijg ik dan te horen “Maar Hans heeft vast nog wel een grafiek.”

Iedereen is het product van het leven dat hij of zij geleid heeft. Voor mij zijn er op dat gebied twee personen die mij behoorlijk beïnvloed hebben. Bij NKF kabel in Delft was dat meneer de Vree. Hij zei altijd:”Heb je het zelf gezien?” Dat sprak me altijd erg aan. Bij Krehalon Synclair in Almere was dat meneer Itoh. Een klein Japannertje waar ik nog steeds erg veel respect voor heb. Hij gebruikte altijd van die, wat wij graag noemen, typisch Japanse wijsheden zoals “Vraag vijf maal waarom en je weet de oorzaak van het probleem” en “beslis op basis van feiten” en ook “Een tabel is een lijst van gegevens, een grafiek is informatie”. Niks Japanse wijsheden pure logica die mij altijd enorm heeft aangesproken. Nu weet je dus ook waar mijn voorliefde voor grafieken vandaan komt.

De temperatuur in Puntagorda, in de wijk El Pueblo, op 600 m hoogte.

De temperaturen zijn sterk afhankelijk van waar je meet en hoe hoog je op de berg zit. Verder is het zo dat het ook afhankelijk is van de al genoemde Sahara. Als er een calima (Sahara wind) is is het hoger warmer dan op zeeniveau. Is er geen Calima dan is dat precies andersom dan is het hoger kouder dan op zeeniveau.

Ik registreer elke dag de minimum en maximum temperatuur die mijn meetstation gemeten heeft.

Daarna bepaal ik het weekgemiddelde van de minimum- en maximum temperatuur. Veder registreer ik het aantal dagen onder de 10ºC en het aantal boven de 30ºC. Die gegevens staan in de onderstaande drie grafieken.

Het aantal dagen onder de 10ºC hieronder is de enige waar je een conclusie uit zou kunnen trekken. Het lijkt wel of het warmer wordt. Maar ja het betreft maar 5 jaar.

Neerslag.

Regen dus. Ook hier zijn de plaatselijke verschillen enorm. Wij wonen aan de droge kant van het eiland. De meeste regen valt aan de Afrikaanse kant van het eiland. Maar dan nog zijn de verschillen groot. Dit is wat ik de afgelopen zes jaar heb gemeten. Erg belangrijk voor mij want elke druppel die valt hoef ik niet te beregenen.

De meest regen valt van februari tot april en in oktober en november. Is dit veel of weinig? De onderstaande grafiek laat dat wat beter zien.

Ook hier kan je niet echt iets uit concluderen. Volgens de oude mannetjes op de bankjes in het dorp regende het vroeger véééél meer.

Wordt de aarde warmer?

Nu daar is iedereen het over eens. Het ene na het andere weer record wordt gebroken. Maar toen zag ik deze week in de krant.

Dus, probleem, probleem, de gletsjers smelten maar 2000 jaar geleden lag hij er kennelijk niet. Maar ja nog langer geleden was er een ijstijd die na een tropische tijd kwam. Verwarrend. Conclusie het weer is en blijft veranderlijk maar we moeten ons daar wel op instellen dat dat zo is.

De rust is wedergekeerd… is de rust wedergekeerd?

Na twee jaar van rust op het bezoekers front was het voor ons weer zo ver. Eindelijk weer bezoek en hoe. Het zijn een paar bewogen weken geworden. Na een week van schoonmaken kwamen eerst mijn oude vriend Cees met zijn nieuwe vrouw.

De week na hun vertrek ging Ank een week naar Holland om onze oudste dochter te helpen na haar operatie.

De dag na haar terugkeer kwam onze jongste dochter met haar gezin een weekje.

Een week na hun vertrek kwam onze oudste dochter twee weken over om op te knappen.

Ook zij zijn nu weer weg en we zullen het continúe geroep “oh jee” van hun nog net geen twee jarige missen. Een ontzettend leuk ventje die Tieme. Gelukkig hebben we nog een herinnering aan hem. Alle door ons zo grondig gelapte ramen zitten vol hand en snot afdrukken.

Nu is iedereen weer geweest en is het weer rustig. Rustig? Niet echt want ik ben aan een nieuw project begonnen.

Boven de patio zit geen dak. Dat geeft een erg leuk effect maar daardoor tocht het wel vaak onder het terras dak aan de andere kant van het huis.

Dus hebben we na veel gepieker, gemeten en tekenen besloten dat er een dak op moet. Om het effect wat we nu hebben te behouden wordt het een glazen dak. Verder moet het dak van mijn schuurtje worden veranderd. De afwatering moet naar de andere kant.

Gisteren ben ik begonnen met het verwijderen van de dakpannen zodat Antonio volgende week het dak kan aanpassen en de basis voor het glazen dak kan maken. Komt mooi uit kan allemaal net voor het weer gaat regenen.

Het weer gaat regenen? Dus niet, gaat het pot koffie donderdag regenen.

Paardenrace, zomer glas, veiligheid en het wonder van de natuur.

Afgelopen vrijdag heb ik onze jongste dochter en haar gezin naar het vliegveld gebracht. Zoals ik al schreef was precies die middag onze straat afgesloten vanwege de Romeria. Omdat die Romeria véél te laat vertrok vervloog mijn hoop om er toch door te kunnen. De straat was gevuld met ‘praalwagens’, drinkende, feestende, zingende en dansende mensen. Geen doorkomen aan. Gelukkig kreeg ik op het allerlaatste moment een goed idee. Ik zette mijn auto niet op de parkeerplaats bij de kerk (advies van de politie en ca. 1km stijl omlaag) maar op een onverhard weggetje dat ca. 100m onder ons loopt. Het is dan wel wat geklauter om er te komen met twee kinderen en vier koffers maar dat ging gelukkig goed.

Paardenrace

Een ander onderdeel van de feesten ter ere van de patroonheilige San Mauro Abat van Puntagorda zijn de jaarlijkse paarden races. De centrale weg door het dorp wordt dan afgezet en er racen dan vier maal twee paarden met een bloedgang van het ene einde van het dorp naar het plein met de klok. Het hele dorp loopt uit om dat te zien. Maar echt opwindend kan ik het toch niet vinden.

Maar gezellig is het wel. Vervelend is dan wel mijn absolute gebrek voor het onthouden van gezichten. Ik wordt continu gegroet en heb dan geen flauw idee wie het zijn. Voor degene die nu denken hij wordt toch niet dement, nee, dat heb ik mijn hele leven al.

Zomerglas.

Gisteren is ons tochtraam geplaatst. Wij kunnen door de wind vaak niet buiten zitten en dat raam, zie foto, moet daar verbetering in gaan brengen. De mededeling er bij was wel dat het nog werd geplaatst met zomerglas. Dat wilde dus zeggen nog geen glas maar alleen het frame waar het glas in komt. Nu dat is geen probleem, van de laatste drie weken waren 15 dagen met temperaturen boven de dertig graden. De eerste week van september komt het definitieve glas er in.

Veiligheid

Na een weekje vrij komt vrijdag onze oudste dochter met haar gezin. Voor haar jongste, bijna twee, moeten er een aantal aanpassingen aan het terras worden gedaan zodat hij er veilig kan spelen.

De wonderen der natuur.

In de Pitahaya’s hebben deze week een 10 tal bloemen gebloeid. Nog nooit hadden we er zo veel. Weer zo’n bloem die slechts één nacht bloeit. Onderstaande foto laat de bloem zien als je er s’morgens op tijd bij bent. Een uurtje later is hij totaal verlept. Nu maar hopen dat er vruchten komen.

Een ander wonder der natuur is de Canarische den. Hij kan bosbranden overleven maar ook een vulkaan moet, zoals onderstaande foto laat zien, er echt veel moeite doen om ze er onder te krijgen. Ik vind dat echt fantastisch om te zien.

Als het vriest moet hij naar binnen.

Bezoek van onze jongste dochter.

Afgelopen week is onze jongste dochter op bezoek geweest. We hebben geprobeerd ze zo veel mogelijk van ons mooie eiland te laten zien maar dat viel niet mee. Vier wagenzieke vrouwen in een auto is best een opgave. Maar met de belofte voor een cadeautje kom je een eind.

Maar Papa was niet zo’n winkel liefhebber. Hij zocht dan zijn heil ergens anders.

Ons nieuwe zwembadje daarentegen was een groot succes. Van zeeziekte was in ieder geval geen sprake.

De nieuwe weg van La Laguna naar Naos.

Wat wel hebben gedaan is de de op 1 augustus nieuw geopende weg tussen La Laguna en Puerto Naos bezocht, het kronkelende streepje in onderstaande foto waar “road” bij staat. Wat was dat indrukwekkend. Ongelofelijk wat een hoeveelheid lava heeft die Tajogaite over ons eiland gespoeld en wat een destructie heeft dat veroorzaakt. Om dat een beetje inzichtelijk te maken, de stad Los Llanos links van de lava stroom is een stad van zo’n 20.000 mensen.

Overal staan bordjes “Zona caliente” (warme zone).

En verboden te stoppen.

Na afloop van de overtocht moest Feline nog even huiswerk maken. Ze had de opdracht een vakantiefoto mee te brengen waarop ze staat met een gele ballon.

Als het vriest moet hij naar binnen.

Van middag heb ik, bij 32°, een nieuwe automatisch oprollende tuinslang gemonteerd. De oude was meer half automatisch geworden. Ook gelijk even de gebruiksaanwijzing gelezen. De belangrijkste instructie was dat ik hem bij vorst binnen moest opslaan. Gelijk Ank even op de hoogte gesteld maar zij dacht dat ik een zonnesteek had opgelopen. Je doet het ook nooit goed.

Ze is er altijd, behalve als ze even weg is.

De gevallen blogger.

Zaterdagavond gaven mijn medeblogster Marja met haar man Karel een feestje. 10 maanden na de vernietiging van hun huis en hun huur appartementen op de tweede dag van de vulkaanuitbarsting was hun nieuwe huurappartement klaar. Hun leven na de vulkaan kan nu echt beginnen. Nu, ik moet zeggen, het appartement met een geweldig dakterras zag er uitstekend uit. Dat moet een succes worden.

Ik was voor het eerst op een feest waar ik niemand kende maar waar iedereen mijn wel kende. Het:”Oh ben jij Hans van de blog” was niet van de lucht. Toen ik voor iemand achteruit stapt stond ik op een plank onder een pot die daardoor omviel en waardoor weer voortgang van mijn andere been blokkeerde. Pats daar lag ik languit op de grond met mijn drinken en net opgeschepte eten om me heen. Geen grote schade alleen mijn ego lag in puin. Deze blogger vergeten ze ook niet meer.

Bezoek.

Vorige week is onze vriend Cees met zijn nieuwe vrouw op bezoek geweest. Toen ik 41 jaar geleden in Santo Domingo (Dominicaanse republiek) werkte heb ik hem leren kennen. Nu kon hij na langdurige ziekte van zijn vrouw en Corona dan eindelijk langs komen. Het was weer als vanouds. Enorm gezellig en veel herinneringen opgehaald. Minnie vond het daarbij helemaal niet vervelend als wij het, zo nu en dan met van emotie krakende stemmen, het over zijn overleden vrouw hadden.

We hebben hen het eiland zo ver mogelijk laten zien. Als eerst was de Roque de Muchachos aan de beurt. Dat was maar goed ook want het uitzicht was toen nog niet door de huidige calima verpest.

Verder kon onze nieuwe ‘aanwinst’ natuurlijk niet ontbreken. We wilden over de nieuwe weg rijden die over de lava wordt aangelegd.

Dat kan tijdens bepaalde tijdsloten. Die tijdsloten bleken echter zodanig gekozen, zie borden op de foto, dat dat op het moment dat wij daar waren niet meer kon.

Gelukkig is er veel meer te zien waardoor ze een goede indruk hebben kunnen krijgen van de ramp die zich hier heeft voltrokken.

Vrijdag zijn ze weer vertrokken en Minnie bedankt dat je van Cees weer een gelukkige Cees hebt gemaakt.

San Mauro Abad is de beschermheilige van Puntagorda. Hij was een pastoor die ooit een middel heeft geïntroduceerd dat aan drinkwater moest worden toegevoegd zodat er minder mensen aan water drinken stierven.

Fiesta en honor de San Mauro Abad.

Elk jaar wordt er ter ere van deze man een feest gegeven wat twee weken duurt. Hoogtepunt van dat feest is de Romería. Dat valt dit jaar op vrijdagmiddag vijf augustus. Er worden dan een twintigtal karren versiert en uitgerust met muziek en veel drank en eten. Elke kar rijdt dan samen met een in klederdracht gehulde groep mensen van het gemeentehuis naar Kerk 1,5 km verderop. Dat rijden bestaat uit 10m rijden dan stoppen muziek maken, eten, drinken en dansen. Tegen de tijd dat men bij de kerk is, is iedereen in ‘kennelijke staat’.

Dat is allemaal tot daar aan toe maar dat gaat dus door onze straat die daarvoor wordt afgesloten. Dat was op zich nooit een probleem maar dit jaar moet ik mijn dochter en haar gezin om 17:00 uur op het vliegveld afleveren. Dus maar eens met de dorps agente gaan overleggen.

Ons politiebureau is in het stadhuis maar de agente was er niet, “ze komt zo terug“. Dat betekent dat ze koffie is gaan drinken. 20 minuten later was ze er weer niet maar dit maal was ook de politieauto weg. Dan maar even vragen wanneer ze er hoort te zijn, antwoord:”Altijd alleen niet als ze even weg moet”. Zucht later nog maar een keer proberen.

Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.

De zomer begon laat dit jaar maar is nu in volle hevigheid los gebarsten. Na 33-36-33-30-34 en 36° is het nu ik dit schrijf al 38,6°C en ….. het is nog maar 16:30 uur. Vannacht was de minimum temperatuur 31°C.

Maar we zijn niet de enigste.

Die warmte is niet echt leuk maar overkomelijk, vervelender is het bijkomende brandgevaar. Als je s’morgens naar het Spaanse nieuws kijkt en ziet wat voor drama’s er zich allemaal op het schiereiland afspelen slaat de schrik je om het hart. Laten we in Gods naam hopen dat er weer niet een of andere oetlul zich geroepen voelt zijn toiletpapier te verbranden.

Het is weer zomer.

Voor ons klinkt daarvoor altijd een luid en duidelijk signaal te weten het geronk van de motoren van de helikopters van de brandweer. 15/6 landden ze weer na een aantal begroetingsrondjes te hebben gevlogen. De dag daarop werd er gelijk weer geoefend. Niet echt stil maar wel rustgevend.

Tegelijkertijd verschenen overal de waarschuwingen om toch vooral voorzichtig te zijn met vuur. “Vanaf heden is het hoog risico. Zorg dat je er niet de oorzaak van bent”.

Hij heeft een naam.

Het heeft even geduurd maar onze nieuwe vulkaan heeft een naam. Uit een verkiezing kwam met een behoorlijke meerderheid van stemmen de naam: ”Vulcan de Tajogaite”

Vulkaan de Tajogaite.

De archeoloog ven de Universiteit van La Laguna, Felipe Jorge Pais, beoordeelde dat “de nieuwe vulkaan perfect Tajogaite zou kunnen worden genoemd omdat hij barstte in de Hoya de Tajogaite (Cabezavaca. El Paso)”. Dit is “een Benahoaritisch (de oorspronkelijke bewoners van La Palma) woord.

Er zijn overigens geen specifieke gegevens gevonden over de betekenis van het woord. Het is mogelijk de naam van een vaste plant, de varen (Pteridium aquilinum) waarvan de wortel wordt gebruikt om gofio en varenbroodjes te maken. Bovendien komt die varen zeer overvloedig voor in het Tajogaite-gebied» .

Er zijn inmiddels twee wegen over de nieuwe lavastroom aangelegd. Uit recent onderzoek bleek dat er na negen maanden op enige centimeters naast de weg nog steeds plekken zijn waar de temperatuur nog 700°C is.

Een nieuwe attractie in Puntagorda.

Ja, na een hoop gez..k, de burgemeester zou zich bij de vergunning niet aan de wet hebben gehouden, is hij eindelijk geopend. Een kabelbaan van 600m over een barranco. Het is niet goedkoop, €25 voor niet residenten en voor residenten €18.

Waarom rustig op je kont gaan zitten als je ook een hoop werk op je hals kunt halen.

Tsja, tocht dat is de reden. We hebben een hartstikke leuke patio maar bij bepaalde windrichtingen is het een enorm tochtgat. Dus actie, harde actie. Er komt een glazen dak op en om de kosten en de complexiteit in de hand te houden moet het dak van mijn schuurtje, de rode lijn, de andere kant op afwateren. Wordt vervolgd.

32°C was het op onze trouwdag 5 juli 1976.

Bijzonder warm was het. Ik was de enigste met een jasje aan. Dat moest van Ank. De avond ervoor hadden we tot twee uur ‘s nachts op het platte dak van onze Belgische achterburen Luc en Mia, zitten pimpelen. Hij had ons uitgenodigd om kennis te maken met de woorden:”We zitten zo vaak naar elkaar te gluren het wordt tijd dat we kennis maken, komen jullie langs?” Ik schrok, gluren? Maar gelukkig is dat Vlaams voor kijken. Het was super gezellig maar toen we zeiden dat we naar huis moesten omdat we de volgende dag trouwden geloofden ze er niets van.

Bezoek aan de nieuwe vulkaan.

Gisteren hebben we de nieuwe vulkaan bezocht. Dat mag tegenwoordig weer, echter alleen onder begeleiding van een gids. Voor residenten is dat gratis. Je kunt je via internet aanmelden. Niet residenten moeten bij een commercieel bedrijf reserveren. Dus ging gisteren om 06:00 uur de wekker want om 08:00 uur moesten we in El Paso zijn.

En, je gelooft het niet, maar om precies acht uur riep de gids:”Acht uur, naar de bus”. Daarna duurde het nog 20 minuten voor iedereen er in zat want de presentielijst moest worden gecontroleerd.

We reden naar een parkeerplaats vlak bij Montaña Quemada waar eerst op ons hart werd gedrukt om vooral binnen de de afgezete paden te blijven.

Het was een indrukwekkende wandeling, alles was bedekt met een dikke laag as.

Halverwege kregen we een instructie hoe de Canarische eilanden zijn ontstaan.

Maar zonder lopen kom je er niet dus verder door het rulle vulkanische as.

Na een klein uurtje kwam het doel van onze wandeling voor het eerst in zicht.

Even later stonden we op de op de mirador (uitzichtpunt) waar de nog steeds naamloze vulkaan in zijn zijn volle ‘glorie’ te zien was. Echt INDRUKWEKKEND! Wat een enorme berg is daar in drie maanden tijd ontstaan. We zagen hier voor het eerst de kratermond aan de achterzijde. Links daarvan is er nog één en er achter is de met zwavel omringde kratermond die vanuit de gehele vallei zichtbaar is.

Vanaf dat zelfde punt kan je ook Los Llanos zien liggen.

Een van de deelnemers van onze groep was een slachtoffer van de vulkaan. De man met de Camel rugzak legde uit waar hij heeft gewoond.

Dat was hier. Precies aan de voet van de heuvel was zijn finca en lagen zijn wijnvelden waar hij zijn hele leven gewerkt en gewoond heeft. Nog steeds komt hij hier drie maal per week om naar zijn onder de lava bedolven boerenbedrijf te kijken. Alles is hij kwijt, zijn huis en zijn inkomen.

Intussen werd de keuze voor het vroege uur steeds duidelijker, het werd steeds warmer en de zwarte as was ook niet echt een bron van verkoeling.

Naar weer een uur kwamen we weer bij ons uitgangspunt terug, Montaña Quemada (verbrande berg) en Cabeza de Vaca (Kop van de koe).

Hier moesten we wachten tot alle groepen (we waren in drie groepen gesplitst) terug waren. Daar bleek ook dat die verplichte gids heel serieus genomen wordt. Er verscheen een auto met een aantal Palmeros die ook de wandeling wilden doen. Maar uit het niets verscheen een mannetje met een geel hesje die ze resoluut de toegang ontzegde.

Hieronder de route die we gelopen hebben. Het vertrek punt A ligt uiteraard boven op het eindpunt B. Ik was even vergeten mijn wandel app aan te zetten.

Bezoek en de seksuele voorkeur van fruitbomen.

Bezoek.

Afgelopen week hebben we bezoek gehand van Anky’s zus en haar man. Het was erg gezellig om ze weer te zien. Hieronder staan we op Montaña La Laguna waar je een indrukwekkend uitzicht hebt over de lavastroom die eind vorig jaar hier is ontstaan.

Er wordt intussen hard gewerkt aan het herstellen van de verbinding met het zuidelijk deel van het eiland. Die mensen moeten nu anderhalf uur rijden om in Los Llanos te komen. Dat wil zeggen als ze tenminste niet in Puerto Naos of La Bombilla wonen. Die bewoners mogen nog steeds niet terug naar hun huis vanwege de gevaarlijke gassen die nog steeds uit de lava komen.

De zuidelijke nieuw aangelegde weg.

Onze vruchtbomen met hun uiteenlopende seksuele voorkeuren.

Op onze finca beginnen de vorig jaar nieuw geplante bomen langzaam maar zeker ‘volwassen’ te worden. Hieronder zie je de vrouwelijke Kiwi die voor het eerst in bloei staat.

Vrouwelijk kiwi bloem

Of we kiwi’s gaan krijgen is nog de vraag want je hebt dan een vrouwelijke en mannelijke plant nodig. Onze dame gaat goed.

Kiwi vrouw

Maar meneer moet kennelijk nog wakker worden.

Kiwi man

Ook is onze eerste Caqui in aanbouw. Hier hebben we geen mannelijke en vrouwelijke plant nodig. De Caqui doet het kennelijk met zichzelf.

Caqui

Onze eerste perzik.

Perzik

Onze eerste mango’s.

Mango

Een ook de pruim staat weer helemaal in de startblokken.

Pruim

Onze vier seizoenen citroenboom is al een poosje uit die blokken, hij is zwaar beladen. Probleem met deze citroenen is de super lage prijs. Je mag blij zijn dat je €0,30 per kg krijgt. Je moet ze daarvoor wel plukken, één voor één schoonmaken en dan nog naar de handelaar brengen.

Vier seizoenen citroen

Ook hebben we een blauwe vijgenboom.

Blauwe vijg

En een groene vijgenboom.

Groene vijg

Ook deze zwarte olijf heeft dit jaar voor de tweede maal vruchten. De oogst van vorig jaar, ongeveer een kilo, was niet te vre….. ik zal wel iets niet goed hebben gedaan.

Olijf

Net als bij mensen hebben ook vruchtbomen verschillende seksuele voorkeuren. Zoals al vermeld zijn ze soms hetero en heb je een mannelijke en een vrouwelijke plant nodig en soms bevruchten ze zichzelf. Avocado’s zijn anders. Zij doen het met een andere soort. Ze hebben mannelijke en vrouwelijke bloemen maar die bloeien niet tegelijk. Hieronder staat een foto van de variëteit Hass.

Avocado Hass

En die doen het weer met de variëteit Fuerte. De vrouwelijke bloemen van de Hass bloeien s’morgens tegelijk met die van de mannelijke Fuertes. ‘S middags gaat het andersom. Swingers dus.

Avocado Fuerte

Dit zijn de toekomstige amandelen.

Amandel

De sinaasappels lopen op hun laatste benen, het seizoen is voorbij.

Sinaasappel

Verder hebben we nog pistache noten. Ook hier heb je weer een mannelijke en een vrouwelijke plant nodig. Noten zullen er dit jaar nog wel niet aan komen vrees ik.

Pistache vrouw

Dit is een limon. Kennelijk twijfelt deze nog of hij het wel wil gaan doen.

Limon

Dan een eervolle vermelding voor deze citroenboom. Dit is een echte Albert Heijn. We hebben er al veel Citroenen van geoogst. We hebben hem jaren geleden eens bij AH gekocht en meegenomen naar La Palma. Vorig jaar na de zeer hete calima van 43°C heeft hij bijna het loodje gelegd maar na een zware snoei actie van mijn kant is hij/zij er weer helemaal bovenop.

AH citroen

De bedoeling is nu nog dat ik een kleine Pitahaya plantage met 7 planten ga aanleggen. Kom ik als ik het niet vergeet tenminste nog op terug.

Het mysterieuze lek.

Gisterenmorgen lag er een enorme plas water op de badkamervloer. Ik kon echter geen spoor van lekkage ontdekken. Dus maar opgedweild in de verwachting dat het lek zich wel zou laten zien. En …… nu een dag later is het nog steeds droog en dat is balen. Iemand een tip?