Weer een tapa route en een rondje Las Tricia’s.

Ruta de tapas.

Na drie jaar was er eindelijk weer een tapa route georganiseerd. Een zestal restaurants maken dan voor een ‘klein’ bedrag een tapa met een drankje. De bedoeling daarvan is dat je dan een aantal restaurants bezoekt en daar hun tapa eet. Met een groepje is dat doorgaans erg gezellig. De laatste keer was voor de corona pandemie. Dat was toen niet echt een succes. De burgemeester had toen bedacht dat het een promotie voor de aardappel moest worden en dat het een ‘Ruta de papa’s’ moest worden. Papas, ofwel aardappelen, worden hier in de omgeving veel geteeld. De papa bleek echter voor de koks niet echt een inspiratie te zijn.

De tapa van Ancora.

De eerste maal dit jaar, drie weken geleden eindigde in een fiasco. Bij Jardin de los Narajos was de tapa niet echt lekker en de wijnglazen hadden het formaat van een vingerhoed. De tapa van Las Almendras was kort gezegd een gruwel. Een beetje lauwe lasagne die gewoon vies was met een glas zoete bubbeltjes wijn. Vorige week vrijdag was redelijk goed.

Conclusie:

  • De lekkerste tapa was beide keren die van het kleinste, minst luxueuze restaurant de Arapera bij het voetbalveld. Een goede tweede was beide keren Ancora.
  • Volgende maal maar weer in de zomer.

Rondje boven Las Tricias.

Na de wandeling twee weken geleden had ik de dag erna enorme last van mijn heup. Na vorige week was het gelukkig oké. Deze week was het mijn beurt om een route te maken. Toch nog maar een beetje behoudend gepland.

Dat had ik niet zo goed gedaan. De oranje route liep voor een groot deel over een asfalt weg. Dus we hebben dus geïmproviseerd en m.b.v. ‘MapOut’, onze wandel app, een alternatief gemaakt. Voor een deel liepen we over het parcours van een hardloopwedstrijd. Petje af hoor dat te kunnen zo hier in de bergen. De wandeling was mooi maar niet echt bijzonder. Hieronder een impressie.

Ooit iemands droom.

Wel bijzonder was dat dit gebied twee jaar geleden helemaal verbrand was. Heel veel bomen waren nog steeds helemaal zwart.

Maar de Canarische den kan dit aan en de meeste waren weer helemaal uitgelopen.

Fysiek was alles een dag later helemaal oké. John wilde voor volgende week de vulkanen route doen. Maar, 18 km, 500m stijgen en 1500m dalen durf ik nog niet aan.

Wandeling Roque de Faro en Arañas Cristalinas.

Herinnert u zich deze nog?

Tijdens onze wandeling van vorige week zagen deze richtingaanwijzer.

En zo horen die er dus uit te zien.

Er lag dus op de bovenstaande foto zo’n 1,5 meter as.

Wandeling in Garafia bij Roque del Faro.

Omdat ik na de wandeling van vorige week nogal wat spierpijn had gehad wilde ik deze week een wat makkelijkere wandeling. John had daarvoor onderstaande blauwe route gemaakt.

Roque de Faro ligt op 3 km in het hoekje rechts boven van de blauwe wandeling.

En de wandeling was inderdaad veel makkelijker en liep door dichte bossen over goed begaanbare paden in plaats van over as dat meer aan een strand wandeling deed denken.

Roque del Faro, een laten we zeggen erg rustig dorpje.

Ook hier is het paddenstoelen tijd.

Buiten veel prachtige bossen was er niet echt veel te zien. Deze geiten boerderij met Moeflons was wel leuk om te zien.

Het was een niet te zware maar toch leuke wandeling, maar maandagochtend kon ik haast niet lopen van de pijn in mijn heup. Ik zeg altijd wel dat ik 18 jaar ben maar kennelijk is mijn lijf daar niet helemaal mee eens. Ik zal toch wat rustiger aan moeten beginnen.

Arañas Cristalinas.

Ik schreef daar al eerder over. De tijd van de harde actie was gekomen en ik heb alle avocado’s ingespoten met in water oplosbare zwavel.

Hoewel bij biologisch gekweekte avocado’s dit middel mag worden toegepast moet je je toch goed beschermen.

De motor pomp vernevelt de emulsie bij een druk van 30 bar. Daarna is het zaak om te proberen alle bladeren van onderen ermee te bevochtigen.

Back in business, San Nicolás – Tajogaite.

De te warme dagen zijn voorbij, mijn knie is beter en ook John is terug uit Noorwegen. Dus … wandelen. Vorige week zondag hebben we ten zuiden van de lavastroom, boven San Nicolás gewandeld.

Ik moet zeggen dat ik wederom vol verbazing heb gezien wat de Tajogaite, de nieuwe vulkaan, allemaal heeft aangericht en ben vol bewondering wat de Palmeros allemaal voor elkaar hebben gekregen. Zoals de berg hieronder van opgeruimde as.

Ook om nieuwe avocado’s te planten moet je een beetje innovatief zijn.

Nadat we San Nicolás hebben verlaten was het steeds goed opletten waar het pad was. De oude wandelpaden zijn verdwenen onder een dikke laag as.

Gelukkig waren de geel/witte route aanduiding allemaal vernieuwd zodat met een beetje opletten de route verder goed te volgen was.

Al vrij snel kregen we een schitterend uitzicht op onze nieuwe bewoner

De oude ‘colada’ lava stoom van de San Juan die vroeger bestond uit enorme hoeveelheden lava stenen was overal bedekt meen een dikke laag as.

En de laag as was vaak erg dik. De paaltjes van de richtingaanwijzers zijn normaal zo’n dikke twee meter hoog. Dit hieronder laat zien hoe dik de laag as is.

Door al die as was het net of je over mul zand liep en dat was best zwaar zeker als je omhoog moet. Bovendien werden we ontzettend smerig.

Op de terug weg werden we getrakteerd op een schitterend uitzicht op de as velden en lava stroom van de Tajogaite.

De volgende drie foto’s geven het uitzicht van links naar rechts.

Een kratermond aan de voet van de Tajogaite.
His majesty hem self. Aan de voet zie je nog het dak van een huis.

Aan het einde van de wandeling zagen we het volgende verbodsbord: “Wandelroute tijdelijk gesloten”. Mosterd na de maaltijd heet dat.

Ik meldde eerder dat ik vol bewondering was van wat de Palmeros allemaal voor elkaar hebben gekregen. Een voorbeeld. Als je door het dorpje San Nicolás loopt zie je een keurig opgeruimd dorp. Dan zie opeens dit gebouw met een ingestort dak.

Wat daar gebeurd is zie je als je door een raam naar binnen kijkt.

Een hele dikke laag as. Dat dak is dus ingestort door het gewicht er van. Dat moet dus overal hebben gelegen. Maar in het dorp zie je daar niets meer van. Dat ligt dus inmiddels allemaal op die enorme berg aan het begin van het dorp.

Monarch vlinder

In onze tuin hebben we een plantje waar regelmatig rupsen van de monarch vlinder in zitten. De vinders leggen er hun eitjes in en in ‘no time’ zijn het prachtige rupsen van zo’n vier cm groot. Dat plantje wordt intussen helemaal kaal gevreten.

Toen onze dochter vertelde dat ze bij haar in de klas de kinderen leerde hoe rupsen verpoppen door die van koolwitjes in een soort terrarium te houden. De kinderen kunnen op die manier dat hele proces ‘life’ zien gebeuren. Dat bracht Anky op een idee en …

Na ongeveer een week kruipt de rups omhoog en neemt onderstaande houding aan.

En dan vlak daarop zien ze er zo uit.

Weer ongeveer een week later wordt de pop zwart.

En een dag later kruipt er een behoorlijk verfrommelde vlinder uit.

In een paar uur heeft hij zijn vleugels ‘opgepompt’

En na een uurtje in de zon te hebben gezeten is de prachtige vlinder klaar om weg te vliegen.

Dat plantje schiet er niets mee op. De bladeren werden er nu door Ank afgeplukt waarna ze als nog in een rap tempo in de rupsen magen verdwenen.

Lex is niet meer.

Twee weken geleden ben ik voor zes dagen naar Nederland geweest. Mijn broertje werd, toch nog onverwacht, in een hospice opgenomen. Ondanks het feit dat hij me nog maar een paar weken geleden op het hart heeft gedrukt in geval van zijn overlijden niet naar Nederland te komen wilde ik hem nog een keer zien. Dat is gelukkig nog gelukt. Praten lukte niet meer maar hij glimlachte toen hij me herkende. Lieve Lex, eindelijk geen pijn meer, rust zacht.

Lex Schop – Bergen op Zoom 21.01.1954 – Arnhem 28.10.2022

Doesburg

Ik logeerde bij de tante van mijn vrouw, dat was vlak bij het hospice waar Lex lag. Zij woont in Doesburg dat plaatsje dat vroeger in Zeeland lag maar tegenwoordig ineens in Gelderland. Vanuit haar woonkamer heeft zij dit schitterende uitzicht over de IJssel. Het gedicht onder de foto staat daar op een zuil aan de kade.

Zij leidt een eindeloos bestaan,
passeert zonder voorbij te gaan.

Zij put haar kracht uit haar verval
en maakt zich breed aan lager wal

Daar loopt zij bruid in waterkant
en draagt de hemel door het land.

Familiedag.

Zelf heb ik van de kant van mijn ouders zo goed als geen familie meer. Alleen nog een neef en nicht waarvan niemand weet waar die zijn en een nicht. Haar heb ik al erg lang niet meer gezien maar ik vond het wel fijn dat ze blij was dat ik haar belde.

Toeval wilde wel dat er door de familie van mijn vrouw een familiedag werd georganiseerd. Dat was erg gezellig.

De terugreis.

Maandagochtend vroeg op weg. Arnhem / Rotterdam is normaal niet een route die je ‘s ochtends wilt rijden. Maar wonder boven wonder zo goed als geen file. Ik was dus erg vroeg op Zestienhoven. Ik weet dat dat een nieuwe naam heeft maar als ik die op het gps systeem invoerde kreeg ik erg veel opties waarvan ik alleen de eerste twee letters kon zien. Zestienhoven werkt perfect.

Gezien alle geëmmer op Schiphol wilde ik toch maar het zekere voor het onzekere nemen en wilde ik op tijd op het vliegveld zijn. Nu dat was in Rotterdam niet echt nodig hieronder de wachtrij voor de security. Je weet het hè, Amsterdam heeft het en in Rotterdam gebeurt het. Maar goed wachten moet je dan toch al is het aan de andere kant van de douane.

When was the last time you met a stranger and you knew he was your friend.

In het vliegtuig naar Gran Canaria zat ik naast een Amerikaanse Nederlander. We raakten aan de praat en bleken beiden Harley rijders te zijn en dat schep een band zoals ook blijkt uit de reclame slogan van Harley Davidson hierboven. Ook hadden we beiden een band met de zee, hij werkte in de offshore en ik heb mijn diensttijd bij de marine doorgebracht. We hebben de hele weg gezellig over motoren en schepen zitten kletsen. De reis vloog om.

Waar we ons wel over verbaasden was het onderstaande pictogram op de stoelen voor ons. We zijn tot de conclusie gekomen dat het betekent. : Als je uit de patrijspoort kijkt (we zaten immers in een luchtschip) en je ziet vuur en rook mag je niet de was doen”.

Leermomentjes van deze reis.

  • Een digitaal rijbewijs is in Nederland niet geldig.
  • Met een digitale creditcard kan je bij SIXT geen auto huren.
  • Als je ouder bent dan 65 is een auto huren in NL erg duur. Als je niet hebt bijverzekerd op de site dan wordt je daartoe gedwongen op de luchthaven. In mijn geval was dat €300 voor zes dagen.
  • Als je een crematie verzekering van AVVL hebt en je komt, wonend in het buitenland, te overlijden keert de AVVL niets uit!
  • Als je een auto hebt die erg onstabiel lijkt dan staat de “lane controle” aan.

Avocado’s oogsten?

Het glazen patiodak

Hard gewerkt de afgelopen week. Maar het resultaat mag er zijn. Nu wachten of het dak waterdicht is.

De gele lijn vormt de basis voor het nog te plaatsen glazen patiodak.

Ter herinnering, zo was het.

Wanneer kan je je avocado’s oogsten?

De nieuwe oogst ziet er al goed uit.

Maar wanneer kan je ze oogsten?

Avocado’s hebben twee problemen. Ze groeien alleen in het begin van hun leven aan de boom erg hard. In de laatste tijd voor de oogst groeien ze nog nauwelijks. Ik heb dat in 2016 eens een heel seizoen de groei van twee avocado’s gemeten. Je weet nog wel, ik noemde die toen Johan en Dick.

Dus aan het eind van hun groei lijkt het heel wat maar de kwaliteit is nog niet goed. Je ziet niets maar van binnen zijn ze nog volop in ontwikkeling.

Het tweede probleem is de prijs. Die fluctueerde enorm. Als er geen avocado’s zouden moeten zijn is die enorm hoog, soms wel 200% hoger. En als er veel zijn zakt die prijs weer enorm. Het is gezien de grootte die ze op het laatst al hebben en de hoge prijs dus enorm aanlokkelijk om (te)vroeg te oogsten. Dat is ook waarom de coöperatie waar ik lid van ben deze mededeling heeft doen uitgaan.

Het komt hier op neer dat ze zeggen hier dat niet mag worden begonnen met oogsten als het percentage materia seca ‘droog materiaal’ niet aan een bepaalde waarde voldoet.

Hoe bepaal je het percentage droog materiaal?

Nu dat is niet zo moeilijk. Met een dunschiller neem je ca. 10 gram avocado vrucht vlees en droog dat in een magnetron op laag vermogen in stappen van drie minuten tot het gewicht niet meer zakt. Wat over blijft is het droog materiaal gewicht waar je dan het percentage van kan bepalen.

Oeps, vergeten de magnetron op laag vermogen te zetten.

Zo moet het.

Hoewel Cocampa heeft gezegd niet te willen beginnen met de inkoop van de Hass variëteit voor november voldoe ik dus al aan de eis >21%. Maar ik heb nog een probleempje. Arañas Cristalinas!

Arañas Cristalinas.

Een plaag die over is gekomen uit Midden-Amerika. Hoewel ze kristal spinnetjes heten worden ze gele spinnetjes genoemd. Wat zijn dat? Hele kleine spinnetjes die op de achterzijde van de avocado bladeren kolonies vormen. Dat ziet er zo uit.

Elk wit vlekje naast de bladnerf is zo’n kolonie. Vorig jaar heb ik er niet één gezien maar nu, al erg laat in het seizoen zitten er ineens heel veel.

Wat doen nu die rot spinnetjes? Ze eten van het blad dat daardoor gaat afsterven. Het probleem daarvan is weer dat die bladeren de voeding moeten produceren voor de avocado’s.

De oplossing is spuiten met in water opgelost zwavel. Dat staat dus voor de komende dagen op de planning. Ook hier zijn weer problemen bij. De spuit pomp is erg luidruchtig en dat is vervelend voor onze Belgische gasten die over een uurtje of twee arriveren. Ook mag ik na spuiten met zwavel in de tien dagen erna niet oogsten.

Het wonder van Puntagorda.

Ja, echt een wonder in Puntagorda. Wat? Nu mijn schuur dakje lekte vanmiddag. Da’s geen wonder zal je zeggen daar schreef je de vorige maal al over.

Ja dat klopt maar ……. er is inmiddels van alles gebeurd. De dakpannen zijn verwijderd, alle PUR schuim die Antonio heeft gebruikt is verwijderd, alle naden heb ik met siliconen dicht gekit, de holle zijde van de cementen golfplaten heb ik dakpan rood geschilderd en de eerste pannen zijn inmiddels gelegd.

De lekkage zit op de plaats van de pijl en dat is niet de plaats waar het eerder lekte. Aan het dak is op die plaats helemaal niets te zien.

En wat is nu dat wonder? Het is inmiddels 14 dagen geleden dat het heeft geregend!!!!!!!!!

Wonderen horen leuk en fijn te zijn en niet raar en raadselachtig. Dit soort wonderen kan ik missen als kiespijn. Geef mijn portie maar aan Fikkie.

Regen en de gevolgen.

Het nieuwe dakje van mijn schuurtje ligt er op. Tevreden? Nee! Antonio heeft de pannen er op gelijmd met PUR schuim. Gevolg de pannen liggen niet goed vast en dat is een probleem want ik zal er veel over moeten lopen om het glas van het patiodak wat er achter komt schoon te kunnen maken. Bovendien ligt het niet netjes genoeg naar mijn mening.

En toen ging het regenen, je weet wel de tropische storm Hermine. Aan de andere kant van het eiland viel op sommige plaatsen meer dan 400mm maar aan deze kant viel erg weinig hier 15 mm. Toch genoeg om de schuur blanke te zetten. Het nieuwe dak lekt dus.

Probleem is dat de hellingshoek van het dak niet groot genoeg is. Hierdoor komt het water toch onder de dakpannen. Op zich zou dat nog geen probleem moeten zijn want de “uralitas” (grijze cementen golfplaten) die er onder liggen zouden het water dan moeten afvoeren. Maar ook dat gebeurde niet, later bleek dat door de grote proppen PUR schuim die er onder lagen het water niet kon doorstromen en er zich onder de dakpannen plassen vormden. Dus actie, harde actie. Alle dakpannen moesten er weer af.

De eerste regen van het jaar heeft nog meer nadelen Bichos! Miljoen poten. Wat dat zijn? Zie onderstaande video.

En het zijn er veel dit jaar. Nu na een paar dagen worden het er al minder maar het zijn er nog steeds veel. Nadelen? Ja je stapt er op en dan barsten ze krakend open en geven een vieze vlek. Bovendien poepen ze op de muren. Ik heb gif gespoten nu zijn ze er nog wel ze lopen niet meer rond maar liggen dood op de grond. Dus elke morgen bitchos vegen.

De regen had nog meer nadelen, we hebben nog steeds zomerglas in ons windscherm. De afspraak om het derde venster te komen plaatsen kon niet doorgaan. Door de regen wordt het glas nat en is dan erg moeilijk te handelen.

Verbouwen geeft naast een hoop gedoe ook nog veel afval. Als je je schuur gaat schoonmaken kom je veel zooi tegen die eigenlijk wel weg kan. Ook alle verwijderde PUR schuim, die vijf vuilniszakken, was niet onaanzienlijk. Dat moet allemaal naar het punto limpio. Gelukkig heb ik een Berlingo daar gaat veel in.

Hoewel het huidige project nog niet klaar is kondigt het volgende zich al weer aan. Een Pitahaya plantage’tje. Wij hebben witte Pitahayas maar die zijn niet zelfbestuivend. Om dat vruchten van te krijgen heb je een andere soort nodig. Van onze Belgische vrienden hebben we drie rode Pitahayas gehad. Die zijn dat wel en kunnen bovendien de witte weer bevruchten. Maar ….. ze moeten nog wel even de grond in en van een klimrek worden voorzien.

Maar eerst het dakje opnieuw van pannen voorzien en we hebben bezoek van Anky’s tante. Maar zij helpt, ze houdt van strijken.

In de tuin bloeien momenteel de Frangipanis. Vooral de rode zijn erg mooi.

Ahh …. Víctor perdón.

Het windscherm.

Begin deze week zou het zomerglas in ons windscherm vervangen worden door echt glas.

Maandagochtend kreeg ik echter een telefoontje dat bij het lossen van het glas, het was gevallen en dat het dus een week langer zou duren. Maar gisteren belde de leverancier met de mededeling dat het nieuwe glas binnen was en dat hij het vandaag zou komen monteren.

En, geheel volgens afspraak kwam hij vanmiddag.

Het was een behoorlijk grote plaat glas. Probleem was om hem door onze voordeur te krijgen. Maar dat lukte gelukkig goed.

Daarna moest het glas worden gedraaid en toen … tik .. voor de tweede maal ging het mis.

Amado bleef zich maar excuseren:”Ahy Victor perdón, perdón. Dit gebeurt me nooit en nu twee keer, perdón.” Hij bleef zich maar excuseren.

Word vervolgt, hij hoopt volgende week een nieuw glas te hebben.

De basis voor het patiodak.

Antonio en Julio hebben hard gewerkt. Het dak van het schuurtje is klaar, het water loopt nu naar de achterzijde in plaats van naar de patio.

Je kan aan de rode verf op de muur van het gastenverblijf nog zien hoe het was.

Ook de basis voor het glazen patiodak is op één oor na klaar. Morgen hoopt Antonio het klaar te hebben.

Wel is het overal een verschrikkelijke troep. Maar ja, je moet toch wat te doen hebben.

Glazen dak op de patio.

De wijziging van de dakhoek van mijn schuurtje.

Ter herinnering, zo is het nu.

En dit is het plan. Het water van het glazen dak moet worden afgevoerd door het dakje van mijn schuur (rode lijn).

Dus het dak moet er af.

Maandag ochtend vroeg stonden Antonie en Julio hier om aan de wijziging van het dak te beginnen.

In een rap tempo werden de dakplanken die ik op hun verzoek had laten zitten verwijderd en werd begonnen met de noodzakelijk aanpassing van de muren.

Het geeft wel een geweldige rotzooi.

En vandaag zitten de planken er al weer op en worden de nieuwe cementen muren gegoten.

Blauw met geel maar toch groen.

Vanochtend moest ik naar het postkantoor en toen zag ik dit leuke plaatje.

Op de gele vrachtwagen van de posterijen voor het blauwe gebouw staat:”deze vrachtwagen is groen..” En in kleine letters wordt toegelicht dat hij op natuurlijk gas rijdt.