Balen.

Onder het afdakje van Casa Demetria staat een Koningin van de Nacht die het erg goed doet. 12 knoppen zaten er in.

Twee zitten er aan de achterzijde. Ik was van plan om jullie nog een keer met een timelapse lastig te vallen. Moet je voorstellen tien stuks die allemaal tegelijk open gaan. Maar ……….

De hagedissen houden ook van de Koningin van de Nacht, vijf van de tien knoppen opgegeten. Balen.

Verder was het vandaag onze trouwdag, 44 jaar geleden alweer.

Ik heb ons trouwalbum nog eens zitten bekijken. Wat een desillusie was dat zeg. Wat zijn er al veel mensen ons ontvallen. Er zit zelfs een foto bij met 10 personen die allemaal al dood zijn.

Ik zou zeggen Carpe diem. Geniet van het leven het duurt maar even.

Na, na toetje.

Vanavond zijn we bij Jardín de los Naranjos gaan eten. Dat had een drieledig doel. We wilden Dasil, de eigenaresse, helpen. Twee Marco en Marina gaan vrijdag na hun ongeplande lange gedwongen verblijf hier op La Palma voor een poosje terug naar Nederland en drie zij zijn 7 juli 25 jaar getrouwd. Nu als dat geen reden voor een etentje is dan weet ik het niet meer.

Na de uitstekende maaltijd liepen we nog even naar Casa Cultura en toen we in het parkje er voor liepen kregen we nog een extra toetje in de vorm van een schitterende zonsondergang. De zon was tot vlak voor dat moment een mooie rode bal geweest in een grijze lucht. Nadat hij achter de wolken was verdwenen gebeurde dit.

Maaarrrr …. buiten al dit moois wil ik alle bekenden in Puntagorda vragen om eens bij Jardín de Los Narajos te gaan eten. We waren de enigste vanavond en ze vertelde me dat er soms zelfs helemaal niemand komt. Het eten is betaalbaar en uitstekend. De Solomillo de res con salsa de pimiento of de Gordon bleu con salsa de mango zijn heerlijk. Ook kan je nu ook op een niet al te groot terras buiten zitten. Dasil heeft het zwaar, ga er eens eten en help haar!

Ze zijn er weer

Gisteren zijn de helicopters van de brandweer weer aangekomen. Na de maanden van hun afwezigheid is dat toch een geruststellende gedachte dat ze de droge zomer maanden hier weer staan. Dat ze terug zijn is aan de andere kant ook weer een teken aan de wand.

Ik baal overigens wel van bovenstaande foto. Ik was net te laat om de tweede helikopter te fotograferen terwijl hij nog in de lucht boven het vliegveld hing met die mooie blauwe zee op de achtergrond. Sorry ik vind dit zelf uitermate irritant. Kan je zeggen dan fotoshop je hem toch daar naar toe maar dat vind ik neerkomen op bedrog, kan ik wel maar zal ik nooit doen.

Vannacht hadden we weer twee schitterende bloemen van de Koningin van de Nacht. Maar ja, zodra koning 🌞 zijn gezicht laat zien laten de dames hun mooie hoofdjes hangen.

Al die witte pluizige uitsteeksels worden nog bloemen. Op de voorgrond de eerste bloem die inmiddels uitgedroogd is afgevallen en onderweg is naar de vergetelheid. Het is echt ongelofelijk dat zo’n simpel ogend cactusje zulke prachtige bloemen krijgt.

We zijn Corona vrij!

Zojuist las ik op de officiële Covid-19 website voor de Canarische eilanden dat de laatste zieke is genezen.

Ook op alle andere eilanden, behalve Fuerteventura waar een uitbraak is, gaat het goed. Nergens meer dan vijf gevallen. Nu maar zien wat er gaat gebeuren als de toeristen weer gaan komen.

Sistema de riego.

Dat is Spaans voor beregeningsysteem. Ik dacht om bij deze eens iets over mijn ‘sistema de riego’ eens iets te vertellen.

Op dit moment geef ik 6.500 liter water per dag aan 50 🥑, 5 🍊, 2 🍋 bomen, 5 amandelbomen, een mango- en een perzikboom, de groente- en de twee siertuinen. Om dat met de hand te doen en de juiste hoeveelheden te geven is lastig en erg veel werk dus heb ik dat geautomatiseerd.

Ik heb geen waterrecht dus moet ik mijn water van iemand kopen die dat wel heeft én water over heeft. Dat water zit in een basin dat net boven Puntagorda ligt. dat water wordt toegevoerd door metalen buizen die je overal ziet. Ik ben lid van de Comunidad de regantes San Mauro – El Calvario. Wij zijn met z’n 22 eigenaar van de waterbuis en alle aansluitingen. Dat water komt bij ons binnen aan de ingang van onze Finca. In de metalen box zit een watermeter en een drukregelaar.

Vandaar loopt het water naar de hut die Frans en ik samen hebben gemaakt. In die hut zitten een systeem dat nodig is om kunstmest aan het sproeiwater toe te voegen en de computers die de elektrische kleppen aansturen.

De hut
Het aanzuigsysteem, de kunstmest en het vat waar de in water oplosbare kunstmest in wordt aangemaakt.
De computers
sturen de elektrische kleppen aan die het water via de buizen naar de planten op de verschillende terrassen loopt.

Die zwarte buizen worden geleidelijk kleiner en monden uit in microsproeiers.

De sproeiers geven bij 1 bar druk: blauw 50, geel 30 en rood 75 liter per uur.

Als je dus weet hoeveel water je moet geven kies je een sproeikop en programmeer je de benodigde sproeitijd in de computers via je telefoon.

De computers verbinden via Bluetooth met mijn telefoon (nu even niet).

Er zijn drie terrassen met een hoogteverschil van 5 meter waardoor er een drukverschil van een half bar ontstaat. Daardoor zou het bovenste terras slechts een half bar waterdruk hebben en het laagste 1,5 bar. Elk niveau heeft daarom zijn eigen systeem dat om de beurt water krijgt. Maar uiteindelijk ziet het er dan zo uit.

Drie maal rood die over 180° water geven. De stam mag n.l. niet nat worden.
De blauwe draai sproeiers die over 360° water geven.
Soms gaat het mis, hier is een blauwe sproeier van de slang geschoten.
Ook hier gaat het mis, een gescheurde slang, op gestaan?

Er is dus, ook al is het geautomatiseerd, steeds onderhoud nodig. En waar doe je het allemaal voor? 3.000 kg avocado’s per jaar sinaasappelsap, veel groenten en aardbeien en …

dit pareltje, een andere variëteit van de ‘Koningin van de nacht’.

Midsummernight party.

Zoals al gemeld is de calima voorbij, dat betekent dat de uitzichten weer als vanouds zijn. Vrijdag reden we naar Los Llanos de Aridane en konden we weer genieten van het uitzicht bij El Time over de vlaktes van Los Llanos met de wolken die over de bergrug van oost naar west stromen. We wonen hier nu ruim vijf jaar maar het is elke keer weer adembenemend.

Zaterdagavond, op de laatste dag van de fase 3 van de lock down, hadden we een door onze Noorse bovenburen georganiseerde Midsummernight party. Het was erg gezellig. Ook leuk was het aantal nationaliteiten. Noren, Zweden, Duitsers, Spanjaarden een Portugees, een Chileense, een Uraguayaan en last but not least wij als Nederlanders.

Door die calima heb ik een hoop werk gehad om ramen en de balustrade te reinigen van het achtergebleven zand. De regen die door het calima zand viel veranderde daardoor in een modder regen. Vandaag zag ik dat ik een raam was vergeten. Het raam in het dak van de logeerkamer.

Dit is geen onscherpe foto, het is een dikke laag zand op het glas. Leuk is dat je de palmboom ziet en zijn schaduw die duidelijk zichtbaar is door die laag zand op het raam.

Dag 98, in de ban van de boot?

Er gebeurt hier niet veel. Ik ben hard aan het werk om alle boomtakken die na het snoeien zijn overgebleven door de hakkelaar (trituradora) te halen. Verder kennelijk heel wat los gemaakt met mijn verhalen over de LNG River Orasia. Gisteren, net als vandaag overigens, kreeg ik er wel vragen over. Nu het verhaal is ten einde, woensdag heeft hij, na nog een lus, koers gezet naar Tenerife waar hij gisteren is aangekomen. Kan je weer slapen Anne.

Waar nu al dat op en neer gevaar voor nodig was zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Ik heb al een paar keer over de Koningin van de Nacht geschreven en nu heb ik nog wat. Zelfs van achteren zijn ze mooi

Dag 95, Citrus leaf miner.

Nog even dan is het gedaan met de vermelding van de lockdown dagen. Maandag a.s., dag 101, stopt de lockdown en gaan we over naar het ‘nieuwe normaal’. Maar nu eerst de felicitaties aan onze jongste dochter die is jarig vandaag. Nee ik zeg niet hoe oud ze is dan voel ik me weer zo oud.

In mijn vorig blog had ik nog een paar juweeltjes beloofd, bij deze.

Dit hieronder is een Frangipani. Maar momenteel hebben we een calima. De lucht is diep grijs, het zicht is slecht en er is geen zonnestraaltje te zien. Vanmiddag regende het ook nog licht. De waterdruppels nemen uit de lucht van die Sahara stof mee naar beneden en dan gebeurd dit. Letterlijk alles zit onder.

Een blad waar het niet goed mee gaat zijn die van de sinaasappel bomen. Foto genomen voor het regende. Zij lijden aan ‘Citrus Leave Miner’. Dat ziet er zo uit.

Een soort vliegje legt zijn eieren onder de bladeren en de larven gravin zich in het blad en eten het van binnen uit op. Je kan je voorstellen dat de boom daar niet blij mee is. Gelukkig bestaat er een ecologische behandeling voor, een insecticide en een paraffine olie. Erg milieu vriendelijk spul behalve voor die larven die moeten er dood aan gaan. Dat moet ik vier maal steeds om de veertien dagen doen. Met de vijf kleine bomen gaat dat met mijn 5 liter handpompje goed, nu de ca. 6m hoge nog. Dat is geen doen met dat ding en ik voel er weinig voor om de grote machine voor één boom vier maal vuil te maken. Eerst maar eens zien of het aanslaat.

Ik had beloofd er niet meer over te beginnen maarrrr….. hij blijft op en neer varen. Nu voor de derde dag (dat ik zie!). Van mijn melding bij de politie heb ik nog niets gehoord, zal wel mañana worden.

Zou de kapitein eerst liftbediende hebben willen worden? Ik wordt er echt kriegelig van dat ik niet weet wat er aan de hand is.

Dag 94, wtf daar komt hij weer.

Als een kapitein niet weet naar welke haven hij vaart is elke wind goed zei ik gisteren. Het rare verhaal van gisteren wordt echter nog vreemder. Gisterenmiddag was hij al drie maal op en neer gevaren en keerde weer om.

Effin, dat rare schip vergeten en gezellig de verjaardag van Hazel gevierd. Maar ook daar gebeurde er weer iets opmerkelijks. Gisterenmiddag was het 19ºC en om vijf uur liep de temperatuur in een minut of tien op naar 24 en om elf uur was het zelf 27ºC. Zalig hoor maar wel opvallend. Vanochtend werden we wakker van het geluid van regen en inmiddels is er al weer 5,5 mm gevallen. Maaar ….. het wordt nog raarder. Terwijl ik naar de gestaag vallende regen zat te kijken opende in VesselFinder en wat zag ik?

WTF daar komt hij weer! Héél raar, iemand suggereerde dat er misschien iemand overboord is gevallen die ze zoeken. Ik vond het in iedergeval zo gek dat ik het toch maar even bij Raul, onze dorps agent heb gemeld. Die vond het ook raar en heeft de kustwacht gebeld. Ik ben bebieuwd of ik er nog wat van hoor.

Dag 93,als een kapitein niet weet naar welke haven hij vaart is elke wind goed.

Dat is een oud Nederlands spreekwoord. Was het dat wat ik zag????

Het is een prachtige ochtend en het is hartstikke helder. We hebben een prachtige scherpe horizon, iets wat, door bewolking , hier niet zo vaak te zien is. Ik dacht zou er een schip in de buurt zitten? En ja hoor.

Ook met de kijker zag ik hem. Dus camera er bij, telelens (1,6×300= 480mm) er op en:

Het is hem dus echt, zo’n 65 km vanaf het eiland.

Maar de grote verbazing volgende een paar uur later. Ik dacht verrek dat het schip ligt nog steeds op de zelfde plaats. Dus VesselFinder weer aan en ‘tracking’ aangezet en:

Wat in hemels naam is dat schip aan het doen? Het klopte echt want ook met de kijker zag ik hem de andere kant op varen.

Ik heb al vaker mijn bewondering voor de grote variëteit aan bloemen van cactussen uitgesproken. Nog even een paar voorbeeldjes.

Op het blad zie je de ziekte die hier op het eiland alle wilde cactussen dood. De witte schimmel roeit hele velden compleet uit. Deze soort is er vrij resistent tegen, hij gaat in ieder geval niet dood.

En wat doet deze jongen zijn best.
En ook deze mag er zijn.

Prachtig en er komen nog een paar juweeltjes aan.